Słodka owsianka

Była sobie biedna, ale grzeczna dziewczynka, która mieszkała sama z matką i nie miały już nic do jedzenia. Dziewczynka poszła więc do lasu, a tam spotkała ją staruszka, która, świadoma jej smutku, podarowała jej mały garnuszek, który, gdy mówiła: „Gotuj, garnuszku, gotuj”, gotował pyszną, słodką owsiankę, a gdy mówiła: „Przestań, garnuszku”, garnuszek przestawał gotować. Dziewczynka zabrała garnuszek do domu, do matki, i teraz były wolne od ubóstwa i głodu i jadły słodką owsiankę tak często, jak chciały.

Pewnego razu, gdy dziewczynka wyszła, jej matka powiedziała: „Gotuj, mały garnuszku, gotuj”. I garnuszek gotował, a ona jadła, aż się nasyciła, a potem chciała, żeby garnek przestał gotować, ale nie znała słowa. Gotował więc dalej, a owsianka wylewała się z brzegów, i gotował się tak długo, aż zapełniła się kuchnia i cały dom, a potem następny dom, a potem cała ulica, jakby chciał zaspokoić głód całego świata. I panował ogromny niepokój, ale nikt nie wiedział, jak go powstrzymać.

W końcu, gdy został tylko jeden dom, dziecko wróciło do domu i powiedziało tylko: „Stój, mały garnuszku”, po czym przestało i przestało gotować. Ktokolwiek chciał wrócić do miasta, musiał jeść w drodze powrotnej.