De vrouw en de boer

Een vrouw, die kort daarvoor haar man had verloren, ging elke dag naar zijn graf om te treuren. Een boer, die niet ver daarvandaan aan het ploegen was, zag de vrouw en wilde met haar trouwen. Hij liet zijn ploeg staan, ging naast haar zitten en begon zelf ook te huilen. Ze vroeg hem waarom hij huilde, en hij antwoordde: "Ik heb onlangs mijn vrouw verloren, die me zeer dierbaar was, en tranen verzachten mijn verdriet." "En ik," zei ze, "heb mijn man verloren." Zo rouwden ze een tijdlang in stilte. Toen zei hij: "Aangezien we in hetzelfde schuitje zitten, zouden we er goed aan doen te trouwen en samen te leven? Ik neem de plaats in van je overleden man, en jij die van mijn overleden vrouw." De vrouw stemde in met het plan, dat inderdaad redelijk leek, en ze droogden hun tranen. Ondertussen was er een dief gekomen en had de ossen gestolen die de boer bij zijn ploeg had achtergelaten. Toen hij de diefstal ontdekte, sloeg hij zich op de borst en beklaagde luidkeels zijn verlies. Toen de vrouw zijn gehuil hoorde, kwam ze naar hem toe en vroeg: 'Waarom huil je nog steeds?' Waarop hij antwoordde: 'Ja, en dit keer meen ik het echt.'