Arılar Neden İçi Boş Duvarlarda Uyur?

Bir zamanlar, yöneticisi sayamadığı her şeyden korkan bir kasaba vardı. Evleri, kuyuları, kapıları ve pazar yerindeki çeşmenin taşlarını sayardı. Ancak surların ötesinde ağaçlar diledikleri yerde büyür, çiçekler izinsiz açardı. Bu durum onu ​​çok rahatsız ederdi.

Vergi tahsildarlarının kullandığı kapı hariç tüm kapıların kapatılmasını emretti. Meyveler, önceden tartılmış olarak, arabalar dolusu içeri girebilirdi. Keresteler, önceden numaralandırılmış demetler halinde içeri girebilirdi. Tohumlar yasaktı, çünkü bir tohum bin taneye dönüşebilirdi ve sayımın nerede durması gerektiği söylenemezdi.

Başlangıçta kasaba halkı bahçelerin düzenliliğine hayran kaldı. Sonra bahçelerindeki ağaçlar çiçek açtı ama meyve vermedi. Asmalar yaprak verdi ama üzüm vermedi. Hükümdar bahçıvanları çağırdı ve onları ihmalkarlıkla suçladı.

Yaşlı arıcı Sena, kayıp şeyin bir kapı menteşesinden daha küçük olduğunu söyledi. Çiçekler kökünden sökülünce arıları surların dışına kaçmıştı. Onlar olmadan, dedi, kasaba kendi yazına kapanmıştı.

Hükümdar, her arının kayıt altına alınması şartıyla ona bir kovan izni verdi. Sena, arıların sıraya dizilmediğini açıklamaya çalıştı. Hükümdar ona bir kitap verdi ve başlamasını söyledi.

Boş kovanı bahçesine yerleştirdi. Duvarın ötesinde, arıları dikenli ağaçların arasında toplandı. Akşam karanlığında taşların içinde vızıldadıklarını duydu. Duvar eskiydi, boşluklarla doluydu ve arılar kendilerine ait bir yuva yolu bulmuşlardı.

Sabahleyin muhafızlar çatlakları kil ile doldurmaya başlamışlardı. Sena onları durdurdu. Hükümdarın her taşı saydığını, ancak aralarındaki boşlukları hiçbir yerde saymadığını söyledi. Bunu yapana kadar, duvara nelerin ait olduğunu bildiğini ileri süremezdi.

Hükümdar üç gün boyunca şehirde kâtipler görevlendirdi. Her oyuk bir diğerine açılıyordu. Bir taştaki çatlak, yedi başka taşın arkasına açılıyordu. Kâtipler tozlu kollarıyla ve boş sayfalarla geri döndüler.

Bu sırada arılar bahçedeki ağaçları ziyaret ediyordu. Çiçeklerin olduğu yerlerde küçük yeşil meyveler belirdi. Çocuklar düşen çiçekleri Sena'ya getirdiler ve Sena da onlara arıların bacaklarındaki sarı tozu gösterdi.

Hükümdar önce bir kapıyı, sonra diğerini açtı. Duvarların içinde sayamayacağı bir şey olduğunu asla kabul etmedi, ama arıların isimlerini sormayı da bıraktı.

Sena, boş kovanı armut ağacının altına bıraktı. Kış gelince, arılar sıcak, oyuk taşların içinde kaldılar. Yıllar sonra, kasaba halkı duvarı yeniden inşa ettiğinde, tepeye yakın küçük bir açıklık bıraktılar. Sena'nın torunları, bazı yolların tam da hiçbir hükümdar tarafından yapılmadığı için kullanışlı olduğunu söylerler.