เหตุใดผึ้งจึงนอนในผนังกลวง

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีเมืองหนึ่งที่ผู้ปกครองหวาดกลัวสิ่งใดก็ตามที่เขาไม่สามารถนับได้ เขานับบ้าน บ่อน้ำ ประตู และก้อนหินในน้ำพุกลางตลาด แต่ภายนอกกำแพงเมือง ต้นไม้กลับเติบโตตามใจชอบ และดอกไม้ก็บานโดยไม่ได้รับอนุญาต สิ่งนี้ทำให้เขากังวลใจอย่างมาก

เขาออกคำสั่งให้ปิดประตูทุกบาน ยกเว้นประตูที่ใช้โดยเจ้าหน้าที่เก็บภาษี ผลไม้สามารถนำเข้าได้โดยใช้เกวียนบรรทุก โดยต้องชั่งน้ำหนักเรียบร้อยแล้ว ไม้ซุงสามารถนำเข้าได้โดยใช้มัดไม้ โดยต้องติดหมายเลขไว้แล้ว เมล็ดพืชเป็นสิ่งต้องห้าม เพราะเมล็ดเดียวอาจกลายเป็นพันเมล็ด และไม่มีใครสามารถบอกได้ว่าควรหยุดนับเมื่อใด

ในตอนแรกชาวเมืองต่างชื่นชมความเรียบร้อย แต่ต่อมาต้นไม้ในสวนกลับออกดอกแต่ไม่ติดผล ส่วนเถาองุ่นก็มีแต่ใบแต่ไม่มีองุ่น ผู้ปกครองจึงเรียกคนสวนมาพบและกล่าวหาว่าพวกเขาประมาทเลินเล่อ

มีเพียงเสนา หญิงชราผู้เลี้ยงผึ้งเท่านั้นที่บอกว่าสิ่งที่หายไปนั้นเล็กกว่าบานพับประตู ผึ้งของเธอถูกไล่ออกไปนอกกำแพงเมืองเมื่อดอกไม้ถูกถอนรากถอนโคน เธอบอกว่าหากไม่มีพวกมัน เมืองนี้ก็เหมือนปิดตัวเองจากฤดูร้อนของตัวเอง

ผู้ปกครองอนุญาตให้เธอเลี้ยงผึ้งได้หนึ่งรัง โดยมีเงื่อนไขว่าต้องลงทะเบียนผึ้งทุกตัว เซนาพยายามอธิบายว่าผึ้งไม่ได้เดินเป็นแถว ผู้ปกครองจึงให้หนังสือเล่มหนึ่งแก่เธอและบอกให้เธอเริ่มลงมือทำ

เธอตั้งรังผึ้งเปล่าไว้ในสวนของเธอ นอกกำแพงนั้น ผึ้งของเธอรวมตัวกันอยู่ท่ามกลางต้นหนาม เมื่อพลบค่ำ เธอได้ยินเสียงพวกมันหึ่งๆ อยู่ภายในก้อนหิน กำแพงนั้นเก่าแก่ เต็มไปด้วยโพรง และผึ้งเหล่านั้นก็พบทางกลับบ้านของพวกมันเอง

พอถึงเช้า ยามก็พากันอุดรอยแตกด้วยดินเหนียว เสนาห้ามพวกเขาไว้ เธอบอกว่าผู้ปกครองนับหินทุกก้อนแล้ว แต่ไม่ได้นับช่องว่างระหว่างหินเลย จนกว่าเขาจะนับช่องว่างนั้น เขาก็ไม่สามารถอ้างได้ว่ารู้ว่าส่วนไหนเป็นของกำแพง

เป็นเวลาสามวันที่ผู้ปกครองส่งเสมียนออกไปทั่วเมือง โพรงแต่ละแห่งนำไปสู่โพรงอื่น รอยแตกในหินก้อนหนึ่งเปิดออกสู่รอยแตกอีกเจ็ดแห่ง เสมียนกลับมาพร้อมกับแขนเสื้อที่เต็มไปด้วยฝุ่นและกระดาษเปล่า

ในขณะเดียวกัน ผึ้งก็บินไปเยี่ยมชมต้นไม้ในสวน ผลไม้สีเขียวเล็กๆ ปรากฏขึ้นตรงที่เคยเป็นดอกไม้ เด็กๆ นำดอกไม้ที่ร่วงหล่นมาให้เสนา ซึ่งเสนาได้แสดงให้พวกเขาเห็นฝุ่นสีเหลืองที่ติดอยู่บนขาของผึ้ง

ผู้ปกครองเปิดประตูบานหนึ่ง แล้วก็อีกบานหนึ่ง เขาไม่เคยยอมรับว่าภายในกำแพงมีสิ่งใดที่เขาไม่สามารถนับได้ แต่เขาก็เลิกถามชื่อของผึ้งเหล่านั้นแล้ว

เซน่าทิ้งรังผึ้งเปล่าไว้ใต้ต้นลูกแพร์ของเธอ เมื่อฤดูหนาวมาถึง ผึ้งก็ยังคงอยู่ภายในหินกลวงที่อบอุ่น หลายปีต่อมา เมื่อชาวเมืองสร้างกำแพงขึ้นใหม่ พวกเขาก็เว้นช่องเล็กๆ ไว้ใกล้ๆ ส่วนบนสุด หลานๆ ของเซน่ากล่าวว่า ถนนบางสายมีประโยชน์ก็เพราะไม่มีผู้ปกครองสร้างขึ้นมานั่นเอง