Dlaczego pszczoły śpią w pustych ścianach

Było sobie miasto, którego władca bał się wszystkiego, czego nie mógł policzyć. Liczył domy, studnie, bramy i kamienie w fontannie na rynku. Za murami jednak drzewa rosły, gdzie im się podobało, a kwiaty rozkwitały bez pozwolenia. To go bardzo martwiło.

Nakazał zamknąć wszystkie bramy z wyjątkiem tej, przez którą przechodzili poborcy podatkowi. Owoce mogły być wwożone wozami, już zważone. Drewno mogło być wwożone w wiązkach, już ponumerowanych. Nasiona były zakazane, ponieważ jedno nasiono mogło stać się tysiącem i nikt nie mógł powiedzieć, gdzie należy zakończyć liczenie.

Początkowo mieszkańcy miasta podziwiali porządek. Potem drzewa w ich ogrodzie zakwitły i nie wydały owoców. Winorośl dawała liście, ale nie winogrona. Władca wezwał ogrodników i oskarżył ich o niedbalstwo.

Tylko Sena, stara pszczelarka, powiedziała, że ​​zaginiona rzecz była mniejsza niż zawias bramy. Jej pszczoły zostały wypędzone za mury, gdy wyrywano kwiaty. Bez nich, jak powiedziała, miasto zamknęło się na własne lato.

Władca pozwolił jej na jeden ul, pod warunkiem, że każda pszczoła zostanie zarejestrowana. Sena próbowała wytłumaczyć, że pszczoły nie stoją w kolejkach. Dał jej książkę i kazał zacząć.

Ustawiła pusty ul w swoim ogrodzie. Za murem jej pszczoły gromadziły się wśród cierni. O zmierzchu słyszała ich brzęczenie w kamieniach. Mur był stary, pełen pustych przestrzeni, a pszczoły znalazły własną drogę do domu.

Rankiem strażnicy zatykali szczeliny gliną. Sena ich powstrzymała. Władca policzył każdy kamień, powiedziała, ale nigdzie nie policzył odstępów między nimi. Dopóki tego nie zrobił, nie mógł twierdzić, że wie, co należy do muru.

Przez trzy dni władca wysyłał urzędników po mieście. Każde zagłębienie prowadziło do kolejnego. Pęknięcie w jednym kamieniu otworzyło się za siedmioma innymi. Urzędnicy wrócili z zakurzonymi rękawami i pustymi stronami.

Tymczasem pszczoły odwiedziły drzewa w ogrodzie. W miejscu kwiatów pojawiły się małe, zielone owoce. Dzieci przyniosły Senie opadłe kwiaty, a ona pokazała im żółty pył na odnóżach pszczół.

Władca otworzył jedną bramę, potem drugą. Nigdy nie przyznał, że w murach znajduje się coś, czego nie potrafi policzyć, ale przestał pytać o imiona pszczół.

Sena zostawiła pusty ul pod gruszą. Zimą pszczoły pozostały w ciepłych, pustych kamieniach. Lata później, gdy mieszkańcy miasta odbudowali mur, pozostawili mały otwór u góry. Wnuki Seny mówiły, że niektóre drogi są przydatne właśnie dlatego, że żaden władca ich nie zbudował.