Waarom bijen in holle muren slapen

Er was eens een stad waarvan de heerser alles vreesde wat hij niet kon tellen. Hij telde de huizen, de putten, de poorten en de stenen in de marktfontein. Buiten de muren groeiden bomen echter waar ze wilden en bloeiden bloemen zonder toestemming. Dit verontrustte hem zeer.

Hij beval alle poorten te sluiten, behalve die voor de belastinginners. Fruit mocht per kar worden ingevoerd, al gewogen. Hout mocht in bundels worden ingevoerd, al genummerd. Zaden waren verboden, omdat één zaadje duizend zaadjes kon worden en niemand kon zeggen waar het tellen moest stoppen.

Aanvankelijk bewonderden de stadsbewoners de netheid van de tuin. Toen bloeiden de bomen in hun tuin wel, maar droegen geen vruchten. De wijnranken gaven bladeren, maar geen druiven. De heerser riep de tuinmannen bij zich en beschuldigde hen van nalatigheid.

Alleen Sena, de oude imker, zei dat het ontbrekende ding kleiner was dan een poortscharnier. Haar bijen waren buiten de muren verdreven toen de bloemen werden ontworteld. Zonder hen, zei ze, had het stadje zich afgesloten van zijn eigen zomer.

De heerser stond haar één bijenkorf toe, op voorwaarde dat elke bij geregistreerd werd. Sena probeerde uit te leggen dat bijen niet in een rij staan. Hij gaf haar een boek en zei dat ze moest beginnen.

Ze zette de lege bijenkorf in haar tuin. Achter de muur verzamelden haar bijen zich tussen de doornstruiken. Bij schemering hoorde ze ze zoemen tussen de stenen. De muur was oud, vol holle ruimtes, en de bijen hadden hun eigen weg naar huis gevonden.

's Ochtends waren de bewakers de scheuren aan het opvullen met klei. Sena hield hen tegen. De heerser had elke steen geteld, zei ze, maar nergens had hij de ruimtes ertussen geteld. Zolang hij dat niet deed, kon hij niet beweren te weten wat bij de muur hoorde.

Drie dagen lang stuurde de heerser klerken de stad in. Elke holte leidde naar een andere. Een scheur in een steen opende zich achter zeven andere. De klerken keerden terug met stoffige mouwen en lege bladzijden.

Ondertussen bezochten de bijen de bomen in de tuin. Kleine groene vruchtjes verschenen op de plekken waar de bloemen hadden gezeten. Kinderen brachten gevallen bloesems naar Sena, die hen het gele stof op de poten van de bijen liet zien.

De heerser opende de ene poort, toen de andere. Hij gaf nooit toe dat er zich binnen de muren iets bevond dat hij niet kon tellen, maar hij hield wel op met vragen naar de namen van de bijen.

Sena liet de lege bijenkorf onder haar perenboom staan. Toen de winter aanbrak, bleven de bijen in de warme, holle stenen. Jaren later, toen de stadsbewoners de muur herbouwden, lieten ze een kleine opening bovenaan open. Sena's kleinkinderen vertelden dat sommige wegen juist nuttig waren omdat er geen heerser was geweest die ze had aangelegd.