Son Kiracının Duvar Kağıdı

Duvar kağıdı, Jo'nun başparmağından daha ince şeritler halinde söküldü. İşin bir cumartesi günü süreceğini tahmin etmişti. Pazar öğleden sonra eski yeşil boyanın bir parçasını ortaya çıkardı ve bir duvarın bir insana ne kadar çok şekilde direnebileceğini keşfetti.

Annesi daireyi otuz altı yıldır kiralıyordu. Şimdi ise asansörlü ve bahçeye bakan bir odası olan Jo'nun kız kardeşiyle yaşıyordu. Ev sahibi duvarların nötr renge boyanmasını istiyordu.

Jo, radyatörün arkasında kurşun kalemle çizilmiş bir dikdörtgen buldu. İçine biri şöyle yazmıştı: "Bu kısmı en sona bırakın. Bir şeyi bitirdiğinizi hissetmenizi sağlar."

Yazı annesinin yazısı değildi.

Fotoğrafını çekti ve kız kardeşine gönderdi. On dakika sonra cevap geldi: "Anneme Bayan Vale hakkında sor."

Bayan Vale onlardan önce orada yaşamıştı. Bir gardırop, iki askı ve Jo'nun annesinin beğendiği ve sakladığı duvar kağıdını geride bırakmıştı. Postane Bayan Vale'nin taşındığını kabul edemediği için bir yıl boyunca mektuplaşmışlardı.

"Ona ne oldu?" diye sordu Jo telefonda.

Annesi, "Bilmiyorum," dedi. "Yazışmayı bıraktık."

Jo soyunmaya devam etti. Kapının yanında, bir kağıt kıvrımının altında, ölçülerin yazılı olduğu bir liste buldu. Bel. Omuz. Kol. Küçükken orada duran, her zaman çamaşırlarla dolu olan dar masayı hatırladı.

Annesi, "Kostümler dikerdi," dedi. "Amatör bir tiyatro topluluğu için. Bir keresinde bana bir palto bırakmıştı. Mor renkteydi, hiç uygun değildi."

"Onu sen mi giydin?"

"Babanızın emeklilik yemeğine."

Jo'nun mor bir paltoyla ilgili hiçbir anısı yoktu. Ama o akşam annesinin salonda dimdik durduğunu, babasının ise kravatıyla uğraştığını hatırlıyordu. Çekmecede bulduğu fotoğrafta ise palto bir kolunun üzerine katlanmış haldeydi.

Ev sahibi, kurşun kalemle çizilmiş dikdörtgenin etrafını boyaması şartıyla kalmasına izin verdi. Şaşkın görünüyordu, ama bu küçük bir istekti ve daire zaten boştu.

Salı günü Jo, annesini bitmiş odayı görmeye getirdi. Soluk bir duvarda artık soluk yeşil bir ada gibi duran dikdörtgenin önünde durdular.

Annesi, "Keşke yazmaya devam etseydim," dedi.

Jo hâlâ zaman olduğunu söylemedi. İkisi de zaman olup olmadığını bilmiyordu.

Bunun yerine, paltonun hangi oyun için yapıldığını sordu. Annesi pencere kenarına oturdu ve başrol oyuncusundan bahsetmeye başladı; oyuncunun boyu çok kısaydı. Jo anahtarları bıraktı ve oda kararıncaya kadar dinledi.