Het behang van de laatste huurder

Het behang liet los in stroken die smaller waren dan Jo's duim. Ze had verwacht dat de klus een zaterdag zou duren. Tegen zondagmiddag had ze een vierkant stuk oude groene verf blootgelegd en ontdekt op hoeveel manieren een muur zich tegen een mens kon verzetten.

Haar moeder had het appartement al zesendertig jaar gehuurd. Nu woonde ze bij Jo's zus, die een lift had en een kamer met uitzicht op de tuin. De huisbaas wilde de muren weer in een neutrale kleur laten schilderen.

Achter de radiator vond Jo een rechthoekje met potloodtekening. Daarin had iemand geschreven: Bewaar dit voor het laatst. Dan heb je het gevoel dat je iets hebt afgerond.

Het handschrift was niet van haar moeder.

Ze fotografeerde het en stuurde het naar haar zus. Tien minuten later kwam het antwoord: Vraag mama naar mevrouw Vale.

Mevrouw Vale had er vóór hen gewoond. Ze had een kledingkast, twee haken en het behang achtergelaten, dat Jo's moeder zo mooi vond dat ze het had bewaard. Ze hadden een jaar lang brieven uitgewisseld omdat het postkantoor niet kon accepteren dat mevrouw Vale was verhuisd.

'Wat is er met haar gebeurd?' vroeg Jo aan de telefoon.

'Ik weet het niet,' zei haar moeder. 'We zijn gestopt met schrijven.'

Jo ging verder met uitkleden. Vlak bij de deur, onder een vouw papier, vond ze een lijst met maten. Taille. Schouder. Mouw. Ze herinnerde zich het smalle tafeltje dat daar had gestaan ​​toen ze klein was, altijd vol met wasgoed.

'Ze maakte kostuums,' zei haar moeder. 'Voor een amateurgezelschap. Ze heeft me ooit een jas nagelaten. Die was paars, totaal ongeschikt.'

“Heb je het gedragen?”

“Naar het afscheidsdiner van je vader.”

Jo herinnerde zich geen paarse jas. Ze herinnerde zich wel haar moeder die avond, kaarsrecht in de hal staand terwijl haar vader worstelde met zijn stropdas. Op de foto, die ze in een la vond, was de jas over één arm gevouwen.

De huisbaas stemde ermee in dat de met potlood getekende rechthoek mocht blijven staan, op voorwaarde dat ze eromheen zou schilderen. Hij klonk verbaasd, maar het was een klein verzoek en het appartement stond verder leeg.

Op dinsdag nam Jo haar moeder mee om de afgewerkte kamer te bekijken. Ze stonden voor de rechthoek, die nu een eiland van vervaagd groen was in een bleke muur.

'Ik wou dat ik was blijven schrijven,' zei haar moeder.

Jo zei niet dat er nog tijd was. Geen van beiden wist of die er nog was.

In plaats daarvan vroeg ze naar het toneelstuk waarvoor de jas gemaakt was. Haar moeder zat op de vensterbank en begon over de hoofdrolspeelster, die veel te klein was geweest. Jo legde de sleutels neer en luisterde tot het donker werd in de kamer.