วอลเปเปอร์ของผู้เช่าคนสุดท้าย

วอลเปเปอร์หลุดลอกออกมาเป็นแถบแคบกว่านิ้วโป้งของโจ เธอคาดว่างานนี้จะเสร็จภายในวันเสาร์ แต่พอถึงบ่ายวันอาทิตย์ เธอก็เผยให้เห็นสีเขียวเก่าๆ บนผนังเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส และได้ค้นพบว่าผนังสามารถต้านทานคนได้หลายวิธีแค่ไหน

แม่ของเธอเช่าห้องนี้มาเป็นเวลาสามสิบหกปีแล้ว ตอนนี้เธออาศัยอยู่กับน้องสาวของโจ ซึ่งมีลิฟต์และห้องที่หันหน้าไปทางสวน เจ้าของบ้านต้องการให้ทาสีผนังกลับเป็นสีกลางๆ

ด้านหลังหม้อน้ำ โจพบรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าที่เขียนด้วยดินสอ ข้างในมีคนเขียนว่า: เก็บส่วนนี้ไว้ทำเป็นส่วนสุดท้าย มันจะทำให้คุณรู้สึกว่าคุณทำอะไรบางอย่างเสร็จแล้ว

ลายมือนั้นไม่ใช่ลายมือแม่ของเธอ

เธอถ่ายรูปแล้วส่งไปให้พี่สาว สิบนาทีต่อมาพี่สาวก็ตอบกลับมาว่า: ถามแม่เกี่ยวกับคุณนายเวลสิ

นางเวลเคยอาศัยอยู่ที่นั่นมาก่อนพวกเขา เธอทิ้งตู้เสื้อผ้า ตะขอสองอัน และวอลเปเปอร์ไว้ ซึ่งแม่ของโจชอบมากพอที่จะเก็บไว้ พวกเขาเขียนจดหมายหากันเป็นเวลาหนึ่งปี เพราะที่ทำการไปรษณีย์ไม่ยอมรับว่านางเวลย้ายบ้านไปแล้ว

“เกิดอะไรขึ้นกับเธอ?” โจถามทางโทรศัพท์

“ฉันไม่รู้” แม่ของเธอกล่าว “เราหยุดเขียนจดหมายกันแล้ว”

โจยังคงถอดเสื้อผ้าต่อไป ใกล้ประตู ใต้กระดาษพับหนึ่ง เธอพบรายการวัดขนาด เอว ไหล่ แขน เธอจำโต๊ะแคบๆ ที่เคยตั้งอยู่ตรงนั้นตอนที่เธอยังเด็ก ซึ่งมักจะเต็มไปด้วยเสื้อผ้าที่ต้องซักได้

“เธอทำชุดเครื่องแต่งกาย” แม่ของเธอกล่าว “ให้กับคณะละครสมัครเล่น เธอเคยทิ้งเสื้อโค้ทไว้ให้ฉันตัวหนึ่ง มันเป็นสีม่วง ซึ่งไม่เหมาะสมอย่างยิ่ง”

“คุณสวมมันหรือเปล่า?”

“ไปร่วมงานเลี้ยงเกษียณอายุของคุณพ่อค่ะ”

โจจำไม่ได้เลยว่าเคยเห็นเสื้อโค้ทสีม่วง แต่เธอจำได้ว่าแม่ของเธอยืนตัวตรงอยู่ในห้องโถงในเย็นวันนั้น ขณะที่พ่อของเธอกำลังพยายามผูกเน็คไทอยู่ ในรูปถ่ายที่เธอพบในลิ้นชัก เสื้อโค้ทถูกพับไว้บนแขนข้างหนึ่ง

เจ้าของบ้านตกลงว่าสามารถคงรูปสี่เหลี่ยมที่ขีดด้วยดินสอไว้ได้ หากเธอทาสีล้อมรอบมัน เขาดูงงๆ แต่ก็เป็นคำขอเล็กน้อย และห้องก็ว่างเปล่าไม่มีสิ่งของอื่นใด

วันอังคาร โจพาแม่ไปดูห้องที่ตกแต่งเสร็จแล้ว พวกเขายืนอยู่หน้าพื้นที่สี่เหลี่ยมผืนผ้า ซึ่งตอนนี้ดูเหมือนเกาะสีเขียวซีดจางอยู่ท่ามกลางผนังสีอ่อน

“ฉันหวังว่าฉันจะเขียนต่อไปเรื่อยๆ” แม่ของเธอกล่าว

โจไม่ได้บอกว่ายังมีเวลาเหลืออยู่ ทั้งสองคนต่างก็ไม่รู้ว่ายังมีเวลาเหลืออยู่หรือไม่

แต่เธอกลับถามถึงละครที่ใช้ตัดเย็บเสื้อโค้ทตัวนั้น แม่ของเธอนั่งอยู่บนขอบหน้าต่างและเริ่มเล่าถึงนักแสดงนำหญิง ซึ่งตัวเตี้ยเกินไป โจวางกุญแจลงและฟังจนกระทั่งห้องมืดลง