Boş Tarlanın Gelini

Kuzey tepelerinin ötesindeki bir vadide, evler ve tepeler arasında boş bir tarla uzanıyordu. Kimse oraya ekin ekmiyordu. Her bahar, köy halkı beyaz bir şal giymiş ve bir kase tahıl taşıyan genç bir kadını tarlanın sınırında yürütmek üzere seçerdi. Ona tarlanın gelini derlerdi, ancak kimse bir düğün hatırlamıyordu.

Sıra Oda'ya geldiğinde, kiminle evlenmesi gerektiğini sordu. Yaşlılar bunun sadece bir gelenek olduğunu, hasadın buna bağlı olduğunu, tahılı saçması ve büyükannesinden daha eski sorularla kendini yormaması gerektiğini söylediler.

Oda şalı ödünç aldı. Tarlanın ilk köşesinde, topraktan bir el yükseldi. Koyu renkli ve kök gibi düğümlüydü. Hiçbir tahıl almadı. Bunun yerine, ısırgan otlarına yarı yarıya gömülmüş bir taşa doğru işaret etti.

Taşı temizledi ve yosunun altında izler buldu: bir fincan, bir ekmek ve bir sıra küçük figür. O akşam büyükannesinden bakmasını istedi. Yaşlı kadın, kendi annesinin söylediği, tepelerden yabancıların indiği bir kıştan bahseden bir şarkıyı hatırladı.

Köylüler, yeni su kanalları kazmalarına yardım etmeleri karşılığında onlara vadinin yiyeceklerinden pay vereceklerine söz vermişlerdi. Bahar geldiğinde yabancılar ortadan kaybolmuştu. Sadece tarla sahipsiz kalmıştı. Köy her yıl bir gelin gönderiyordu, belki de düğün borçtan daha cazip geldiği için.

Oda, aç olan herkesin saçılan tahıllardan almasına izin verilip verilmeyeceğini sordu. Yaşlılar bunun töreni bozacağını söylediler. Tarla, sıradan insanlara değil, verilen söze aitti.

İkinci köşede Oda, serpmeyi bıraktı. Kaseyi, son ununu kestane öğüten bir dul kadına götürdü. Üçüncüde, beyaz şalı paltosu kapanmayan bir çocuğa verdi. Dördüncüde ise, kenarlığı tamamlamadan eve yürüdü.

O gece, kök benzeri el her kapıda belirdi. Her eşikte biraz toprak bıraktı ve güneş doğmadan kayboldu. Yaşlılar, Oda'nın alanı gücendirdiğini duyurdular. Oda ise belki de herkesin sonunda çalışmaya davet edildiğini söyledi.

O bahar oraya fasulye ektiler. İlk hasat verimsiz oldu. İnsanlar şikayet etti, ama daha derin kanallar kazıp tekrar ektiler. Hasat zamanı, yol kenarına sepetler bıraktılar, üzerlerinde isim veya soru yoktu.

Yıllar sonra çocuklar, tarlaya neden "gelin" dendiğini sordular. Oda onlara şaldan, taştan ve verilen sözden bahsetti. Yabancıların gerçekten tepelerin altında yaşayıp yaşamadığını sorduklarında, bilmediğini söyledi. Sonra onları, yabancılar geri dönse de dönmese de doldurulması gereken sepetlere götürdü.