De bruid van het lege veld

In een vallei achter de noordelijke heuvels lag een leeg veld tussen de huizen en de heuvels. Niemand had er iets op gezaaid. Elk voorjaar koos het dorp een jonge vrouw uit om in een witte sjaal met een kom graan langs de rand van het veld te lopen. Ze noemden haar de bruid van het veld, hoewel niemand zich een bruiloft kon herinneren.

Toen Oda aan de beurt was, vroeg ze met wie ze moest trouwen. De oudsten zeiden dat het slechts een gewoonte was. De oogst hing ervan af. Ze moest het graan strooien en zich niet druk maken om vragen die ouder waren dan die van haar grootmoeder.

Oda leende de sjaal. In de eerste hoek van het veld rees een hand op uit de aarde. Hij was donker en knoestig als een wortel. Hij nam geen graan. In plaats daarvan wees hij naar een steen die half begraven lag in brandnetels.

Ze maakte de steen schoon en vond onder het mos afdrukken: een kopje, een brood en een rij kleine figuurtjes. Die avond vroeg ze haar grootmoeder om te kijken. De oude vrouw herinnerde zich een lied dat haar eigen moeder had gezongen, over een winter waarin vreemdelingen uit de heuvels kwamen.

De dorpelingen hadden hen een deel van het voedsel uit de vallei beloofd als ze zouden helpen bij het graven van nieuwe waterkanalen. Toen de lente aanbrak, waren de vreemdelingen verdwenen. Alleen het veld bleef onbeheerd achter. Elk jaar stuurde het dorp een bruid, misschien omdat een bruiloft aantrekkelijker klonk dan een schuld.

Oda vroeg of iemand die honger had het verspreide graan mocht meenemen. De oudsten zeiden dat dit de ceremonie zou bederven. Het veld behoorde toe aan de belofte, niet aan gewone mensen.

Bij de tweede hoek stopte Oda met het verspreiden van de bloemen. Ze bracht de kom naar een weduwe die kastanjes aan het malen was voor haar laatste meel. Bij de derde gaf ze de witte sjaal aan een jongen wiens jas niet dicht kon. Bij de vierde liep ze naar huis zonder de rand af te maken.

Die nacht verscheen de wortelachtige hand bij elke deur. Hij liet een beetje aarde achter op elke drempel en was verdwenen vóór zonsopgang. De oudsten verklaarden dat Oda het veld had beledigd. Oda zei dat misschien iedereen eindelijk was uitgenodigd om te werken.

Die lente plantten ze daar bonen. De eerste oogst was slecht. De mensen klaagden, maar ze groeven diepere geulen en plantten opnieuw. Bij de oogst lieten ze manden langs de weg achter, zonder namen en zonder vragen te stellen.

Jaren later vroegen kinderen waarom het veld een bruid werd genoemd. Oda vertelde hen over de sjaal, de steen en de belofte. Toen ze vroegen of de vreemdelingen werkelijk onder de heuvels hadden gewoond, zei ze dat ze het niet wist. Daarna nam ze hen mee naar de manden, die gevuld moesten worden, of de vreemdelingen nu terugkwamen of niet.