Oblubienica Pustego Pola

W dolinie za północnymi wzgórzami, między domami a wzgórzami, leżało puste pole. Nikt go nie obsiał. Każdej wiosny wieś wybierała młodą kobietę, która miała spacerować po jej granicy w białym szalu, niosąc miskę zboża. Nazywali ją oblubienicą pola, choć nikt nie pamiętał ślubu.

Kiedy nadeszła kolej Ody, zapytała, za kogo ma wyjść za mąż. Starsi powiedzieli, że to tylko zwyczaj. Od tego zależą plony. Powinna rozrzucić ziarno i nie zawracać sobie głowy pytaniami starszymi od babci.

Oda pożyczyła szal. W pierwszym rogu pola z ziemi wyłoniła się ręka. Była ciemna i splątana jak korzeń. Nie zerwała ziarna. Zamiast tego wskazywała na kamień do połowy zagrzebany w pokrzywach.

Oczyściła kamień i znalazła ślady pod mchem: kubek, bochenek chleba i rząd małych figurek. Tego wieczoru poprosiła babcię, żeby zajrzała. Staruszka przypomniała sobie piosenkę, którą śpiewała jej matka, o zimie, gdy obcy schodzili ze wzgórz.

Mieszkańcy wioski obiecali im udział w żywności z doliny, jeśli pomogą kopać nowe kanały wodne. Wiosną obcy zniknęli. Tylko pole pozostało niezajęte. Każdego roku wieś wysyłała pannę młodą, być może dlatego, że ślub brzmiał lepiej niż dług.

Oda zapytał, czy ktokolwiek głodny może wziąć rozrzucone ziarno. Starsi powiedzieli, że zepsułoby to ceremonię. Pole należało do obiecanego, a nie do zwykłych ludzi.

Na drugim rogu Oda przestała rozsypywać. Zaniosła miskę wdowie, która mieliła kasztany na ostatnią mąkę. Na trzecim oddała biały szal chłopcu, którego płaszcza nie dało się zapiąć. Na czwartym wróciła do domu, nie kończąc obramowania.

Tej nocy dłoń przypominająca korzenie pojawiła się przy każdych drzwiach. Zostawiła odrobinę ziemi na każdym progu i zniknęła przed wschodem słońca. Starsi ogłosili, że Oda obraził pole. Oda powiedział, że być może wszyscy w końcu zostali zaproszeni do pracy.

Wiosną zasadzili tam fasolę. Pierwszy plon był marny. Ludzie narzekali, ale wykopali głębsze kanały i posadzili ponownie. Podczas żniw zostawili kosze przy drodze, bez imion i pytań.

Lata później dzieci pytały, dlaczego pole nazywa się „oblubienicą”. Oda opowiedziała im o szalu, kamieniu i obietnicy. Kiedy zapytały, czy obcy rzeczywiście mieszkali pod wzgórzami, odpowiedziała, że ​​nie wie. Następnie zaprowadziła ich do koszy, które trzeba było napełnić, niezależnie od tego, czy obcy wrócą, czy nie.