เจ้าสาวแห่งทุ่งว่างเปล่า

ในหุบเขาที่อยู่เลยเนินเขาทางเหนือไป มีทุ่งโล่งว่างเปล่าอยู่ระหว่างบ้านเรือนและเนินเขา ไม่มีใครปลูกพืชในนั้น ทุกฤดูใบไม้ผลิ ชาวบ้านจะเลือกหญิงสาวคนหนึ่งให้เดินไปตามขอบเขตของทุ่งนั้น โดยสวมผ้าคลุมไหล่สีขาวและถือชามใส่เมล็ดพืช พวกเขาเรียกเธอว่าเจ้าสาวแห่งทุ่ง แม้ว่าจะไม่มีใครจำได้ว่าเคยมีงานแต่งงานเกิดขึ้นก็ตาม

เมื่อถึงคราวของโอดะ เธอถามว่าเธอควรจะแต่งงานกับใคร ผู้ใหญ่บอกว่ามันเป็นเพียงประเพณี การเก็บเกี่ยวขึ้นอยู่กับการรักษาประเพณีนี้ไว้ เธอควรโปรยเมล็ดพืชและอย่าไปกังวลกับคำถามที่เก่าแก่กว่ายายของเธอเลย

โอดะยืมผ้าคลุมไหล่มา เมื่อถึงมุมแรกของทุ่งนา มือข้างหนึ่งก็โผล่ขึ้นมาจากพื้นดิน มันมืดและพันกันยุ่งเหยิงเหมือนรากไม้ มันไม่ได้หยิบเมล็ดพืชใดๆ แต่กลับชี้ไปยังก้อนหินที่ครึ่งหนึ่งถูกฝังอยู่ในพุ่มตำแย

เธอเขี่ยหินออกและพบร่องรอยอยู่ใต้ตะไคร่น้ำ: ถ้วย ขนมปัง และรูปคนตัวเล็กๆ เรียงกันเป็นแถว เย็นวันนั้นเธอขอให้ยายช่วยดู ยายจำเพลงที่แม่ของเธอเคยร้องได้ เกี่ยวกับฤดูหนาวที่คนแปลกหน้าลงมาจากเนินเขา

ชาวบ้านได้สัญญาว่าจะแบ่งอาหารในหุบเขาให้พวกเขาหากพวกเขาช่วยขุดคลองส่งน้ำใหม่ เมื่อฤดูใบไม้ผลิมาถึง คนแปลกหน้าเหล่านั้นก็หายไป เหลือเพียงแต่ทุ่งนาที่ไม่มีใครจับจอง ทุกปีหมู่บ้านจะส่งเจ้าสาวมา อาจเป็นเพราะการแต่งงานฟังดูดีกว่าการเป็นหนี้

โอดะถามว่าใครที่หิวโหยสามารถเก็บเมล็ดข้าวที่กระจัดกระจายอยู่ได้หรือไม่ ผู้เฒ่าผู้แก่กล่าวว่ามันจะทำให้พิธีเสียไป ทุ่งนาแห่งนี้เป็นของคำมั่นสัญญา ไม่ใช่ของคนธรรมดา

ที่มุมที่สอง โอดะหยุดโปรยของ เธอเอาชามไปให้หญิงม่ายคนหนึ่งที่กำลังบดเกาลัดลงในแป้งที่เหลืออยู่ ที่มุมที่สาม เธอให้ผ้าคลุมไหล่สีขาวแก่เด็กชายคนหนึ่งที่เสื้อโค้ทของเขาติดกระดุมไม่ได้ ที่มุมที่สี่ เธอเดินกลับบ้านโดยที่ยังเย็บขอบไม่เสร็จ

คืนนั้น มือที่เหมือนรากไม้ปรากฏขึ้นที่ทุกประตู มันทิ้งดินเล็กน้อยไว้ที่ธรณีประตูแต่ละบานแล้วก็หายไปก่อนพระอาทิตย์ขึ้น เหล่าผู้อาวุโสประกาศว่าโอดะได้ล่วงเกินผืนดิน โอดะกล่าวว่าบางทีทุกคนอาจได้รับเชิญให้มาทำงานในที่สุด

พวกเขาปลูกถั่วที่นั่นในฤดูใบไม้ผลิปีนั้น ผลผลิตครั้งแรกไม่ดีนัก ผู้คนบ่นกัน แต่พวกเขาก็ขุดร่องลึกกว่าเดิมแล้วปลูกใหม่อีกครั้ง เมื่อถึงเวลาเก็บเกี่ยว พวกเขาทิ้งตะกร้าไว้ข้างถนน โดยไม่มีชื่อและไม่ถามอะไรเลย

หลายปีต่อมา เด็กๆ ถามว่าทำไมทุ่งนั้นถึงเรียกว่าทุ่งเจ้าสาว โอดะเล่าเรื่องผ้าคลุมไหล่ ก้อนหิน และคำสัญญาให้พวกเขาฟัง เมื่อพวกเขาถามว่าคนแปลกหน้าเหล่านั้นเคยอาศัยอยู่ใต้เนินเขาจริงหรือไม่ เธอตอบว่าเธอไม่รู้ จากนั้นเธอก็พาพวกเขาไปที่ตะกร้า ซึ่งจำเป็นต้องเติมให้เต็มไม่ว่าคนแปลกหน้าเหล่านั้นจะกลับมาหรือไม่ก็ตาม