Kurt ve Yedi Küçük Çocuk

Bir zamanlar yedi yavrusu olan yaşlı bir keçi vardı ve onları bir annenin çocuklarına duyduğu sevgiyle çok seviyordu. Bir gün ormana gidip yiyecek bulmak istedi. Bu yüzden yedisini de yanına çağırdı ve şöyle dedi: “Sevgili yavrularım, ormana gitmem gerekiyor, kurda karşı dikkatli olun; eğer içeri girerse, hepinizi derinizle, tüylerinizle, her şeyinizle yiyecektir. Bu alçak sık sık kılık değiştirir, ama onu kaba sesinden ve siyah ayaklarından hemen tanırsınız.”

Çocuklar, "Sevgili anne, kendimize iyi bakacağız; endişelenmeden gidebilirsin," dediler. Bunun üzerine yaşlı kadın meledi ve rahat bir zihinle yoluna devam etti.

Çok geçmeden biri evin kapısına vurdu ve "Kapıyı açın sevgili çocuklarım; anneniz geldi ve her biriniz için birer hediye getirdi" diye seslendi.

Ama küçük çocuklar, kaba sesinden bunun kurt olduğunu anladılar; “Kapıyı açmayacağız,” diye bağırdılar, “sen bizim annemiz değilsin. Onun sesi yumuşak ve hoş, ama senin sesin kaba; sen kurtsun!”

Kurt daha sonra bir dükkân sahibine gitti ve kendine büyük bir tebeşir parçası satın aldı, onu yedi ve onunla sesini yumuşattı. Sonra geri döndü, evin kapısını çaldı ve şöyle bağırdı: "Açın kapıyı, sevgili çocuklarım, anneniz geldi ve her biriniz için bir şeyler getirdi."

Fakat kurt siyah pençelerini pencereye dayamıştı ve çocuklar bunu görünce, "Kapıyı açmayacağız, annemizin senin gibi siyah ayakları yok; sen kurtsun!" diye bağırdılar.

Kurt fırıncıya koştu ve dedi ki: "Ayaklarım incindi, üzerlerine biraz hamur sür." Fırıncı ayaklarına hamur sürünce, kurt değirmenciye koştu ve dedi ki: "Ayaklarımın üzerine biraz beyaz un serp."

Değirmenci kendi kendine, “Kurt birilerini kandırmak istiyor,” diye düşündü ve reddetti; fakat kurt, “Eğer bunu yapmazsan, seni yiyeceğim,” dedi. O zaman değirmenci korktu ve pençelerini onun için beyazlattı. Gerçekten de insanlar böyledir.

Böylece o zavallı adam üçüncü kez evin kapısına gitti, kapıyı çaldı ve şöyle dedi: "Çocuklar, kapıyı açın bana, sevgili anneniz eve geldi ve ormandan hepinize bir şeyler getirdi."

Küçük çocuklar, “Önce bize pençelerini göster ki, sevgili küçük annemiz olup olmadığını anlayalım” diye bağırdılar. Sonra adam pençelerini pencereden içeri uzattı ve çocuklar pençelerinin beyaz olduğunu görünce, söylediklerinin doğru olduğuna inanıp kapıyı açtılar. Ama içeri kim girdi? Kurt! Çok korktular ve saklanmak istediler. Biri masanın altına, ikincisi yatağa, üçüncüsü sobaya, dördüncüsü mutfağa, beşincisi dolaba, altıncısı leğenin altına ve yedincisi saat kasasına saklandı. Ama kurt hepsini buldu ve hiç vakit kaybetmeden, teker teker hepsini yuttu. Saat kasasında olan en küçük olanı, kurtun bulamadığı tek kişiydi. Kurt karnını doyurunca, dışarıdaki yeşil çayırda bir ağacın altına uzandı ve uyumaya başladı. Kısa süre sonra yaşlı keçi ormandan eve döndü. Ah! Orada ne manzara gördü! Evin kapısı ardına kadar açıktı. Masa, sandalyeler ve sıralar yere atılmıştı, çamaşır leğeni paramparça olmuştu ve yorganlar ile yastıklar yataktan çekilmişti. Çocuklarını aradı ama hiçbir yerde bulamadı. Onları tek tek isimleriyle çağırdı ama kimse cevap vermedi.

Sonunda en küçüğünün yanına geldiğinde, yumuşak bir ses "Sevgili anne, ben saat kutusunun içindeyim" diye ağladı. Çocuğu kutudan çıkardı ve çocuk ona kurdun gelip diğerlerinin hepsini yediğini söyledi. O zaman zavallı çocukları için nasıl ağladığını tahmin edebilirsiniz.

Sonunda kederinden dışarı çıktı ve en küçük keçi yavrusu da onunla koştu. Çayıra vardıklarında, kurt ağacın yanında yatıyordu ve dalları sallayacak kadar yüksek sesle horluyordu. Kadın onu her yönden inceledi ve şişmiş karnında bir şeyin hareket ettiğini ve çırpındığını gördü. "Ah, Tanrım," dedi, "akşam yemeği için yuttuğu zavallı çocuklarımın hâlâ hayatta olması mümkün mü?" Sonra keçi yavrusu eve koşup makas, iğne ve iplik getirmek zorunda kaldı ve keçi canavarın karnını yardı ve daha bir kesik atmadan küçük bir keçi yavrusu başını dışarı uzattı ve daha da kestiğinde altı yavru da birer birer dışarı fırladı ve hepsi hâlâ hayattaydı ve hiçbir zarar görmemişlerdi, çünkü canavar açgözlülüğünden onları bütün olarak yutmuştu. Ne büyük bir sevinç vardı! Sevgili annelerine sarıldılar ve düğününde bir denizci gibi zıpladılar. Ancak anne, “Şimdi gidin ve büyük taşlar bulun, biz de o kötü canavarın karnını o uyurken onlarla dolduralım” dedi. Bunun üzerine yedi oğlak taşları büyük bir hızla oraya taşıdı ve canavarın karnına alabildikleri kadar taş koydular; anne de onu büyük bir aceleyle tekrar dikti, böylece canavar hiçbir şeyin farkında olmadı ve bir an bile kıpırdamadı.

Kurt nihayet uykusunu bitirdiğinde ayağa kalktı ve midesindeki taşlar onu çok susattığı için su içmek üzere bir kuyuya gitmek istedi. Ama yürümeye ve hareket etmeye başlayınca, midesindeki taşlar birbirine çarpıp şıkırdadı. O zaman bağırdı,

"Gürleyen ve yuvarlanan şey..."

Benim zavallı kemiklerime mi?

Altı çocuk olduğunu sanıyordum.

Ama bunlar sadece büyük taşlardan ibaret."

Kurt kuyuya vardığında, suyun üzerine eğilip içmek üzereyken, ağır taşlar onu suya düşürdü ve yardım eli uzanamadı, acı içinde boğulmak zorunda kaldı. Yedi çocuk bunu görünce, koşarak olay yerine geldiler ve yüksek sesle, “Kurt öldü! Kurt öldü!” diye bağırdılar ve anneleriyle birlikte kuyunun etrafında sevinçle dans ettiler.