Wilk i siedem małych koźląt

Dawno, dawno temu żyła sobie stara koza, która miała siedmioro małych koźląt i kochała je z całą miłością matki do swoich dzieci. Pewnego dnia zapragnęła pójść do lasu po jedzenie. Zawołała więc całą siódemkę i rzekła: „Drogie dzieci, muszę iść do lasu, strzeżcie się wilka; jeśli wejdzie, pożre was wszystkich – skórę, włosy i wszystko. Ten nieszczęśnik często się przebiera, ale poznacie go od razu po szorstkim głosie i czarnych łapach”.

Dzieci powiedziały: „Kochana mamo, będziemy o siebie dbać; możesz odejść bez obaw”. Wtedy staruszka beknęła i poszła dalej ze spokojnym umysłem.

Niedługo potem ktoś zapukał do drzwi domu i zawołał: „Otwórzcie, drogie dzieci! Wasza matka przyszła i przyniosła coś dla każdego z was”.

Ale małe koźlęta poznały, że to wilk, po szorstkim głosie: „Nie otworzymy drzwi!” – krzyknęły – „nie jesteś naszą mamą. Ona ma miękki, przyjemny głos, ale twój głos jest szorstki; jesteś wilkiem!”

Potem wilk poszedł do kramarza i kupił sobie wielką bryłę kredy, zjadł ją i zmiękczył głos. Potem wrócił, zapukał do drzwi domu i zawołał: „Otwórzcie, drogie dzieci, wasza matka jest tutaj i przyniosła coś dla każdego z was”.

Ale wilk położył swoje czarne łapy na oknie, a dzieci to zobaczyły i krzyknęły: „Nie otworzymy drzwi, nasza matka nie ma czarnych łap jak ty; ty jesteś wilkiem”.

Wtedy wilk pobiegł do piekarza i powiedział: „Zraniłem się w nogę, posmaruj mi ją ciastem”. A gdy piekarz potarł sobie nogę, pobiegł do młynarza i powiedział: „Posyp mi nogę białą mąką”.

Młynarz pomyślał sobie: „Wilk chce kogoś oszukać” i odmówił; ale wilk rzekł: „Jeśli tego nie zrobisz, pożrę cię”. Wtedy młynarz się przestraszył i pobielał mu łapy. Zaprawdę, tacy są ludzie.

Więc nieszczęśnik po raz trzeci podszedł do drzwi domu, zapukał i powiedział: „Otwórzcie mi, dzieci, wasza kochana mamusia wróciła do domu i każdemu z was przyniosła coś z lasu”.

Małe koźlęta zawołały: „Najpierw pokaż nam swoje łapki, żebyśmy wiedzieli, czy jesteś naszą kochaną mamą”. Wtedy włożył łapki przez okno, a kiedy koźlęta zobaczyły, że są białe, uwierzyły w wszystko, co powiedział, i otworzyły drzwi. Ale któż mógłby wejść, jeśli nie wilk! Były przerażone i chciały się schować. Jedno wskoczyło pod stół, drugie do łóżka, trzecie do pieca, czwarte do kuchni, piąte do szafy, szóste pod umywalkę, a siódme do obudowy zegara. Ale wilk znalazł je wszystkie i nie robił wielkich ceregieli; połykał je jedno po drugim. Najmłodszego, który był w obudowie zegara, nie znalazł. Kiedy wilk zaspokoił swój apetyt, odszedł, położył się pod drzewem na zielonej łące i zaczął spać. Wkrótce potem stara koza wróciła z lasu. Ach! Cóż za widok tam ujrzała! Drzwi domu stały otworem. Stół, krzesła i ławki zostały powalone, miska do prania roztrzaskana, a kołdry i poduszki zerwane z łóżka. Szukała swoich dzieci, ale nigdzie ich nie było. Wołała je po kolei po imieniu, ale nikt nie odpowiadał.

W końcu, gdy dotarła do najmłodszego, usłyszała cichy głos: „Kochana matko, jestem w zegarze”. Wyprowadziła dziecko, a ono oznajmiło jej, że wilk przyszedł i pożarł wszystkie inne. Wyobraźcie sobie więc, jak płakała nad swoimi biednymi dziećmi.

W końcu, pogrążona w smutku, wyszła, a najmłodsze koźlę pobiegło za nią. Gdy dotarli na łąkę, wilk leżał pod drzewem i chrapał tak głośno, że gałęzie się trzęsły. Spojrzała na niego z każdej strony i zobaczyła, że ​​coś się rusza i walczy w jego przepełnionym brzuchu. „Ach, niebiosa” – rzekła – „czyżby moje biedne dzieci, które połknął na kolację, mogły jeszcze żyć?” Wtedy koźlę musiało pobiec do domu po nożyczki, igłę i nić, a koza rozcięła brzuch potwora i ledwo zrobiła jedno cięcie, gdy jedno małe koźlę wychyliło głowę, a gdy ciąła dalej, cała szóstka wyskoczyła jedna po drugiej i wszystkie nadal żyły i nie doznały żadnej krzywdy, bo w swej łapczywości potwór połknął je w całości. Jakaż była radość! Uścisnęły swoją drogą matkę i skakały jak marynarz na jego weselu. Matka jednak rzekła: „Idźcie teraz i poszukajcie dużych kamieni, a my napełnimy nimi żołądek tego okrutnego zwierzęcia, póki jeszcze śpi”. Wtedy siedmiu koźląt zawlekło tam kamienie z całych sił i włożyło mu do żołądka tyle, ile się dało; matka zaś zaszyła go z powrotem w największym pośpiechu, tak że nie był świadomy niczego i ani razu się nie poruszył.

Kiedy wilk w końcu się wyspał, stanął na nogi, a ponieważ kamienie w jego żołądku bardzo go spragniły, chciał iść do studni, żeby się napić. Lecz gdy zaczął chodzić i się poruszać, kamienie w jego żołądku obijały się o siebie i grzechotały. Wtedy zawołał:

„Co dudni i wali się

Na moich biednych kościach?

Myślałem, że to sześcioro dzieci,

Ale to nic innego jak wielkie kamienie.”

A gdy dotarł do studni, nachylił się nad wodą i miał właśnie pić, ciężkie kamienie wpędziły go w wodę i nie było ratunku, musiał się utopić. Siedem koźląt, widząc to, pobiegło na miejsce i głośno wołało: „Wilk nie żyje! Wilk nie żyje!” i tańczyło z radości wokół studni z matką.