De wolf en de zeven kleine kinderen

Er was eens een oude geit die zeven geitjes had en hen met alle liefde van een moeder voor haar kinderen liefhad. Op een dag wilde ze het bos in om wat voedsel te halen. Dus riep ze alle zeven bij zich en zei: 'Lieve geitjes, ik moet het bos in, pas op voor de wolf! Als hij komt, verslindt hij jullie allemaal – huid, haar en al. Die ellendeling vermomt zich vaak, maar jullie herkennen hem meteen aan zijn ruwe stem en zijn zwarte poten.'

De kinderen zeiden: "Lieve moeder, we zullen goed voor onszelf zorgen; u kunt gerust weggaan." Toen blaatde de oude vrouw en ging met een gerust hart haar weg.

Het duurde niet lang voordat er iemand op de deur klopte en riep: "Doe de deur open, lieve kinderen; jullie moeder is er en heeft voor ieder van jullie iets meegebracht."

Maar de kinderen wisten dat het de wolf was, aan de ruwe stem te horen; 'We doen de deur niet open,' riepen ze, 'jij bent niet onze moeder. Zij heeft een zachte, aangename stem, maar jouw stem is ruw; jij bent de wolf!'

Toen ging de wolf naar een winkelier en kocht een grote klomp krijt. Hij at die op en maakte er zijn stem zachter mee. Daarna kwam hij terug, klopte op de deur van het huis en riep: "Doe de deur open, lieve kinderen, jullie moeder is hier en heeft voor ieder van jullie iets meegebracht."

Maar de wolf had zijn zwarte poten tegen het raam gezet, en de kinderen zagen ze en riepen: 'Wij doen de deur niet open, onze moeder heeft geen zwarte poten zoals jij; jij bent de wolf.'

Toen rende de wolf naar een bakker en zei: ‘Ik heb mijn poten bezeerd, smeer er wat deeg op voor mij.’ En toen de bakker zijn poten had ingesmeerd, rende hij naar de molenaar en zei: ‘Strooi wat wit meel over mijn poten voor mij.’

De molenaar dacht bij zichzelf: "De wolf wil iemand bedriegen," en weigerde; maar de wolf zei: "Als je het niet doet, zal ik je verslinden." Toen werd de molenaar bang en maakte zijn poten wit voor hem. Zo zijn mensen nu eenmaal.

En nu ging de arme man voor de derde keer naar de huisdeur, klopte aan en zei: "Doe de deur voor me open, kinderen, jullie lieve moedertje is thuisgekomen en heeft voor ieder van jullie iets uit het bos meegebracht."

De kleine geitjes riepen: "Laat ons eerst je poten zien, dan weten we of je onze lieve kleine moeder bent!" Toen stak hij zijn poten door het raam, en toen de geitjes zagen dat ze wit waren, geloofden ze hem en deden de deur open. Maar wie kwam er binnen? De wolf! Ze waren doodsbang en wilden zich verstoppen. De een sprong onder de tafel, de tweede in bed, de derde in de kachel, de vierde in de keuken, de vijfde in de kast, de zesde onder de waskom en de zevende in de klokkast. Maar de wolf vond ze allemaal en maakte er geen geheim van; de een na de ander slikte hij ze door. De jongste, die in de klokkast zat, was de enige die hij niet vond. Toen de wolf zijn honger had gestild, ging hij weg, ging onder een boom in de groene wei liggen en viel in slaap. Kort daarna kwam de oude geit weer thuis uit het bos. O, wat een aanblik zag ze daar! De huisdeur stond wijd open. De tafel, stoelen en banken waren omgegooid, de waskom lag in stukken en de dekens en kussens waren van het bed getrokken. Ze zocht haar kinderen, maar ze waren nergens te bekennen. Ze riep hen een voor een bij naam, maar niemand antwoordde.

Eindelijk, toen ze bij de jongste kwam, riep een zachte stem: "Lieve moeder, ik zit in de klokkenkast." Ze haalde het kind eruit, en het vertelde haar dat de wolf was gekomen en alle anderen had opgegeten. Je kunt je dan wel voorstellen hoe ze huilde om haar arme kinderen.

Uiteindelijk ging ze in haar verdriet naar buiten, en het jongste geitje rende met haar mee. Toen ze bij de wei kwamen, lag de wolf bij de boom en snurkte zo hard dat de takken trilden. Ze bekeek hem van alle kanten en zag dat er iets bewoog en spartelde in zijn opgezwollen buik. 'Ach, hemel,' zei ze, 'kunnen mijn arme kinderen, die hij als avondmaal heeft opgegeten, nog leven?' Toen moest het geitje naar huis rennen om een ​​schaar, naald en draad te halen, en de geit sneed de buik van het monster open. Nauwelijks had ze een snede gemaakt, of een geitje stak zijn kop naar buiten, en toen ze verder sneed, sprongen alle zes een voor een naar buiten. Ze leefden allemaal nog en hadden geen enkele verwonding opgelopen, want in zijn vraatzucht had het monster ze in hun geheel opgegeten. Wat een vreugde! Ze omhelsden hun lieve moeder en sprongen op en neer als een zeeman op zijn bruiloft. De moeder zei echter: "Ga nu op zoek naar grote stenen, dan vullen we de buik van het gemene beest ermee terwijl hij nog slaapt." Toen sleepten de zeven kinderen de stenen zo snel mogelijk naar de plek waar ze moesten zijn en stopten er zoveel mogelijk in zijn buik. De moeder naaide hem vervolgens zo snel mogelijk weer dicht, zodat hij niets merkte en geen kik gaf.

Toen de wolf eindelijk zijn nachtrust had gehad, stond hij op en omdat de stenen in zijn maag hem erg dorstig maakten, wilde hij naar een put gaan om te drinken. Maar toen hij begon te lopen en zich te bewegen, botsten de stenen in zijn maag tegen elkaar en rammelden. Toen riep hij:

“Wat rommelt en tuimelt

Tegen mijn arme botten?

Ik dacht dat het zes kinderen waren.

Maar het zijn niets anders dan grote stenen."

En toen hij bij de put aankwam, zich over het water boog en op het punt stond te drinken, viel hij door de zware stenen erin. Er was geen hulp, en hij verdronk ellendig. Toen de zeven kinderen dat zagen, renden ze naar de plek toe en riepen luid: "De wolf is dood! De wolf is dood!" en dansten van vreugde rond de put met hun moeder.