หมาป่ากับลูกแพะเจ็ดตัว

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีแพะแก่ตัวหนึ่งที่มีลูกแพะเจ็ดตัว และรักลูกๆ ด้วยความรักของแม่ที่มีต่อลูกๆ วันหนึ่งเธอต้องการเข้าไปในป่าเพื่อหาอาหาร เธอจึงเรียกแพะทั้งเจ็ดตัวมาหาและพูดว่า “ลูกๆ ที่รัก แม่ต้องเข้าไปในป่า จงระวังหมาป่า ถ้ามันเข้ามา มันจะกินพวกเจ้าทั้งหมด ทั้งหนัง ทั้งขน และทุกอย่าง เจ้าหมาป่าตัวนั้นมักจะปลอมตัว แต่พวกเจ้าจะจำมันได้ทันทีจากเสียงห้าวๆ และเท้าดำๆ ของมัน”

เด็กๆ พูดว่า “แม่จ๋า พวกเราจะดูแลตัวเองให้ดี แม่ไปได้สบายๆ ไม่ต้องกังวลอะไรหรอก” จากนั้นหญิงชราก็ร้องเสียงเบาๆ แล้วก็จากไปอย่างสบายใจ

ไม่นานนักก็มีคนมาเคาะประตูบ้านและร้องว่า “เปิดประตูหน่อยลูกๆ ที่รัก แม่มาแล้ว และนำของฝากมาให้พวกหนูแต่ละคน”

แต่เด็กๆ ตัวเล็กๆ รู้ว่านั่นคือหมาป่า จากเสียงห้าวๆ “เราจะไม่เปิดประตู” พวกเขาร้อง “เจ้าไม่ใช่แม่ของเรา แม่ของเรามีเสียงที่อ่อนโยนและไพเราะ แต่เสียงของเจ้าห้าว เจ้าคือหมาป่า!”

จากนั้นหมาป่าก็เดินไปหาเจ้าของร้านและซื้อชอล์กก้อนใหญ่มา กินเข้าไปแล้วใช้ชอล์กนั้นทำให้เสียงของมันนุ่มลง จากนั้นมันก็กลับมา เคาะประตูบ้าน และร้องว่า “เปิดประตูเถิด ลูกๆ ที่รัก แม่ของพวกเจ้ามาแล้ว และนำของฝากมาให้พวกเจ้าแต่ละคน”

แต่หมาป่าได้เอาอุ้งเท้าสีดำของมันมาวางไว้ที่หน้าต่าง และเด็กๆ เห็นเข้าจึงร้องว่า “เราจะไม่เปิดประตู แม่ของเราไม่มีเท้าดำเหมือนเจ้า เจ้าคือหมาป่า”

จากนั้นหมาป่าก็วิ่งไปหาคนทำขนมปังและพูดว่า “เท้าฉันเจ็บ ช่วยนวดแป้งให้ฉันหน่อย” เมื่อคนทำขนมปังนวดเท้าให้มันแล้ว มันก็วิ่งไปหาคนบดแป้งและพูดว่า “ช่วยโรยแป้งขาวๆ ลงบนเท้าฉันหน่อย”

คนบดแป้งคิดในใจว่า “หมาป่าต้องการหลอกลวงใครสักคน” และปฏิเสธ แต่หมาป่ากล่าวว่า “ถ้าเจ้าไม่ทำตามที่ข้าต้องการ ข้าจะกินเจ้า” แล้วคนบดแป้งก็กลัว และขยี้อุ้งเท้าของตนให้ขาวสะอาดเพื่อมัน แท้จริงแล้วมนุษย์ก็เป็นเช่นนั้น

แล้วคนชั่วคนนั้นก็ไปที่ประตูบ้านเป็นครั้งที่สาม เคาะประตูแล้วพูดว่า “เปิดประตูให้ข้าหน่อย ลูกๆ เอ๋ย แม่ของพวกเจ้ากลับมาแล้ว และนำของฝากจากป่ามาให้พวกเจ้าแต่ละคนด้วย”

เด็กๆ ร้องว่า “ก่อนอื่นโปรดยื่นอุ้งเท้าให้เราดูหน่อย เพื่อที่เราจะได้รู้ว่าท่านคือแม่น้อยที่รักของเรา” จากนั้นเขาก็ยื่นอุ้งเท้าเข้ามาทางหน้าต่าง และเมื่อเด็กๆ เห็นว่าอุ้งเท้าของเขาเป็นสีขาว พวกเขาก็เชื่อว่าสิ่งที่เขาพูดเป็นความจริง และเปิดประตูออก แต่ใครกันที่เข้ามานอกจากหมาป่า! พวกเขากลัวมากและอยากจะซ่อนตัว ตัวหนึ่งกระโดดไปใต้โต๊ะ ตัวที่สองเข้าไปในเตียง ตัวที่สามเข้าไปในเตา ตัวที่สี่เข้าไปในครัว ตัวที่ห้าเข้าไปในตู้ ตัวที่หกเข้าไปใต้อ่างล้างหน้า และตัวที่เจ็ดเข้าไปในกล่องนาฬิกา แต่หมาป่าก็หาพวกเขาเจอทั้งหมด และไม่แสดงท่าทีอะไรมากมาย มันกลืนพวกเขาลงคอไปทีละตัว ตัวที่อายุน้อยที่สุดซึ่งอยู่ในกล่องนาฬิกาเป็นตัวเดียวที่มันหาไม่เจอ เมื่อหมาป่าอิ่มแล้ว มันก็จากไป นอนลงใต้ต้นไม้ในทุ่งหญ้าเขียวขจีข้างนอก และเริ่มหลับไป ไม่นานหลังจากนั้น แพะแก่ก็กลับบ้านมาจากป่า โอ้! ช่างเป็นภาพที่มันเห็น! ประตูบ้านเปิดกว้างอยู่ โต๊ะ เก้าอี้ และม้านั่งถูกโยนลงพื้น อ่างล้างหน้าแตกเป็นเสี่ยงๆ ผ้าห่มและหมอนถูกดึงลงจากเตียง เธอตามหาลูกๆ แต่ก็หาไม่เจอ เธอเรียกชื่อพวกเขาทีละคน แต่ไม่มีใครตอบ

ในที่สุด เมื่อเธอมาถึงลูกคนสุดท้อง เสียงอ่อนโยนก็ร้องว่า “แม่จ๋า หนูอยู่ในกล่องนาฬิกา” เธอจึงอุ้มลูกออกมา และลูกก็บอกเธอว่าหมาป่ามาแล้วและกินลูกคนอื่นๆ ไปหมดแล้ว คุณคงนึกภาพออกว่าเธอร้องไห้เสียใจมากแค่ไหนกับลูกๆ ที่น่าสงสารของเธอ

ในที่สุดด้วยความโศกเศร้า เธอก็ออกไป และลูกแพะตัวเล็กที่สุดก็วิ่งตามไปด้วย เมื่อพวกเขามาถึงทุ่งหญ้า เธอก็เห็นหมาป่านอนอยู่ข้างต้นไม้และกรนเสียงดังจนกิ่งไม้สั่นไหว เธอมองดูมันทุกด้านและเห็นว่ามีบางสิ่งกำลังขยับและดิ้นรนอยู่ในท้องที่อิ่มจนแน่นของมัน “โอ้ พระเจ้า” เธอกล่าว “เป็นไปได้หรือที่ลูกๆ ที่น่าสงสารของฉันซึ่งมันกลืนลงไปเป็นอาหารเย็นจะยังมีชีวิตอยู่?” จากนั้นลูกแพะก็ต้องวิ่งกลับบ้านไปเอากรรไกร เข็ม และด้าย และแพะก็ผ่าท้องของสัตว์ประหลาดตัวนั้น และทันทีที่ผ่าเสร็จ ลูกแพะตัวเล็กๆ ตัวหนึ่งก็โผล่หัวออกมา และเมื่อเธอผ่าต่อไป ลูกแพะทั้งหกตัวก็กระโดดออกมาทีละตัว และพวกมันก็ยังมีชีวิตอยู่ทั้งหมด และไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ เลย เพราะด้วยความโลภ สัตว์ประหลาดตัวนั้นจึงกลืนพวกมันลงไปทั้งตัว ช่างเป็นเรื่องน่ายินดี! พวกมันกอดแม่ที่รักของพวกมันและกระโดดโลดเต้นเหมือนกะลาสีเรือในงานแต่งงานของเขา แต่แม่ของมันกล่าวว่า “ไปหาหินก้อนใหญ่ๆ มา แล้วเราจะเอาหินพวกนั้นยัดใส่ท้องของมันขณะที่มันยังหลับอยู่” จากนั้นลูกๆ ทั้งเจ็ดก็รีบลากหินไปที่นั่นอย่างรวดเร็ว และยัดหินเข้าไปในท้องของมันให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ แล้วแม่ก็เย็บปิดมันอย่างเร่งรีบที่สุด จนมันไม่รู้สึกตัวอะไรเลยและไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่ครั้งเดียว

เมื่อหมาป่าได้นอนหลับพักผ่อนอย่างเต็มที่แล้ว มันก็ลุกขึ้นยืน และเนื่องจากก้อนหินในท้องทำให้มันกระหายน้ำมาก มันจึงอยากไปดื่มน้ำที่บ่อน้ำ แต่เมื่อมันเริ่มเดินและขยับตัว ก้อนหินในท้องก็กระทบกันและส่งเสียงดัง จากนั้นมันก็ร้องออกมาว่า...

“เสียงครึกครักและเสียงดังกึกก้อง”

ต่อกระดูกอันบอบบางของฉันงั้นหรือ?

ฉันคิดว่ามีลูกหกคน

แต่มันก็เป็นแค่ก้อนหินขนาดใหญ่เท่านั้นเอง”

และเมื่อเขาไปถึงบ่อน้ำและก้มลงดื่มน้ำ ก้อนหินหนักๆ ก็ทำให้เขาพลัดตกน้ำไป ไม่มีใครมาช่วยได้ เขาจึงต้องจมน้ำตายอย่างอนาถ เมื่อลูกหมาป่าทั้งเจ็ดเห็นเช่นนั้น พวกเขาก็วิ่งมาที่บ่อน้ำและร้องเสียงดังว่า “หมาป่าตายแล้ว! หมาป่าตายแล้ว!” แล้วก็เต้นรำด้วยความดีใจรอบๆ บ่อน้ำกับแม่ของพวกเขา