On İki Tembel Hizmetkar

Gün boyu hiçbir şey yapmamış olan on iki hizmetçi, gece de kendilerini yormayacak, çimenlerin üzerine uzanıp tembellikleriyle övüneceklerdi. Birincisi şöyle dedi: “Sizin tembelliğiniz bana ne, ben kendi tembelliğimle ilgilenmeliyim. Bedenime bakmak benim en önemli işim, az yemez, çok içerim. Dört öğün yemek yedikten sonra, tekrar acıkana kadar kısa bir süre oruç tutarım ve bu bana en uygun olanıdır. Erken kalkmak bana göre değil; öğle vakti yaklaşırken kendime bir dinlenme yeri ararım. Efendim çağırırsa, onu duymamış gibi davranırım ve ikinci kez çağırırsa, kalkmadan önce biraz bekler ve ona çok yavaşça giderim. Hayat böyle katlanılabilir.”

İkincisi şöyle dedi: “Bakmam gereken bir atım var, ama ağzında gem bırakıyorum ve eğer bakmak istemezsem ona yem vermiyorum ve zaten yediğini söylüyorum. Ben ise yulaf sandığına uzanıp dört saat uyuyorum. Bundan sonra bir ayağımı uzatıp atın vücudunda birkaç kez gezdiriyorum, sonra da taraklayıp temizliyorum. Kim bundan büyük bir iş çıkaracak ki? Yine de hizmet benim için çok zahmetli.”

Üçüncüsü şöyle dedi: “Neden kendini işle yoruyorsun? Hiçbir şey elde edemezsin! Güneşe uzandım ve uyuyakaldım. Hafifçe yağmur yağmaya başladı, ama neden kalkayım ki? Tanrı aşkına, yağmurun devam etmesine izin verdim. Sonunda öyle şiddetli bir sağanak geldi ki, saçlarımı yoldu ve yıkadı, kafamda bir delik açıldı; üzerine bir yara bandı yapıştırdım ve sonra iyileşti. Bu türden birkaç yaralanma daha geçirdim.”

Dördüncüsü şöyle dedi: “Bir işe girişirsem, önce bir saat kadar oyalanırım ki gücümü toplayayım. Ondan sonra oldukça yavaş başlarım ve bana yardım edebilecek kimse olup olmadığını sorarım. Sonra işin büyük kısmını ona bırakırım ve aslında sadece izlerim; ama bu bile benim için çok fazla.”

Beşinci şöyle dedi: "Bunun ne önemi var? Düşünsene, atın ahırından gübreyi alıp arabaya yükleyeceğim. Yavaşça sürüyorum ve eğer çatala bir şey takılmışsa, sadece yarıya kadar kaldırıyorum ve sonra tamamen atmadan önce çeyrek saat dinleniyorum. Günde bir araba dolusu çıkarsam yeterli olur, hatta fazlası bile olur. Kendimi işle öldürmek istemiyorum."

Altıncı kişi şöyle dedi: “Utanın! Ben hiçbir işten korkmam, üç hafta boyunca yatarım ve bir kere bile üzerimdeki kıyafetleri çıkarmam. Ayakkabılarınızı bağlamanın ne faydası var? Ayaklarımdan düşseler de umurumda değil. Merdivenlerden çıkarken, bir ayağımı diğerinin ardından yavaşça ilk basamağa kadar sürüklerim, sonra da nerede durmam gerektiğini bilmek için geri kalan basamakları sayarım.”

Yedinci şöyle dedi: “Bu bana olmaz; efendim işlerime bakıyor, sadece bütün gün evde olmuyor. Ama ben hiçbir şeyi ihmal etmiyorum, emekleyerek gidilebilecek en hızlı şekilde koşuyorum. İlerleyebilmem için dört güçlü adamın beni tüm güçleriyle itmesi gerekiyor. Altı adamın yan yana yatakta uyuduğu bir yere geldim. Onların yanına uzandım ve ben de uyudum. Beni bir daha uyandıramadılar ve beni eve götürmek istediklerinde beni taşımak zorunda kaldılar.”

Sekizinci şöyle dedi: “Görüyorum ki, aktif olan tek kişi benim; önümde bir taş olsa, ayaklarımı kaldırıp üzerinden geçmek için zahmete girmem. Yere uzanırım ve ıslak, çamurlu ve kirli olsam bile, güneş beni tekrar kurutana kadar uzanmaya devam ederim. En fazla, sadece güneş ışınlarının üzerime vurabileceği şekilde dönerim.”

Dokuzuncu kişi şöyle dedi: “İşte doğru yol bu! Bugün ekmek önümdeydi ama onu almaya üşendim ve neredeyse açlıktan ölüyordum! Üstelik yanında bir de sürahi vardı ama o kadar büyük ve ağırdı ki kaldırmak istemedim ve susuzluğa katlanmayı tercih ettim. Sadece dönmek bile benim için çok zordu, bütün gün kütük gibi yattım.”

Onuncu şöyle dedi: “Tembellik bana felaket getirdi, bacağım kırıldı ve baldırım şişti. Üçümüz yolda yatıyorduk ve ben bacaklarımı uzatmıştım. Birisi arabayla geldi ve tekerlekler üzerimden geçti. Bacaklarımı geri çekebilirdim aslında, ama arabanın geldiğini duymadım, çünkü sivrisinekler kulaklarımın etrafında vızıldıyor, burnumdan girip ağzımdan çıkıyorlardı; bu haşereleri kim kovacak ki?”

On birinci kişi şöyle dedi: “Yerimi dün bıraktım. Artık ağır kitapları efendime taşımaya ya da geri getirmeye hiç niyetim yoktu. Bütün gün boyunca bitmek bilmez bir işti. Ama doğrusunu söylemek gerekirse, beni işten çıkardı ve daha fazla tutmak istemedi, çünkü toz içinde bıraktığım kıyafetlerinin hepsi güvelenmişti ve buna çok sevindim.”

On ikinci kişi şöyle dedi: “Bugün arabayı kırsala sürmek zorunda kaldım ve üzerine saman bir yatak yaptım, güzelce uyudum. Dizginler elimden kaydı ve uyandığımda at neredeyse kendini parçalamıştı, koşum takımı gitmişti, atı dingile bağlayan kayış gitmişti, aynı şekilde tasma, dizgin ve gem de gitmişti. Biri gelmiş ve hepsini çalmıştı. Bunun yanı sıra, araba bataklığa saplanmış ve sıkışmıştı. Arabayı orada bıraktım ve tekrar samanın üzerine uzandım. Sonunda efendi kendisi geldi ve arabayı iterek çıkardı, eğer gelmeseydi şu anda burada değil, orada yatıyor ve huzur içinde uyuyor olurdum.”