De twaalf luie dienaren

Twaalf bedienden die de hele dag niets hadden gedaan, wilden zich 's avonds ook niet inspannen, maar lagen op het gras en pochten over hun luiheid. De eerste zei: 'Wat heb ik aan jullie luiheid? Ik moet me toch ook met mijn eigen zaken bezighouden? De zorg voor mijn lichaam is mijn voornaamste taak. Ik eet niet weinig en drink nog meer. Als ik vier maaltijden heb gehad, vast ik even tot ik weer honger krijg, en dat bevalt me ​​het beste. Vroeg opstaan ​​is niets voor mij; tegen de middag zoek ik al een rustplaats op. Als de heer roept, doe ik alsof ik hem niet gehoord heb, en als hij voor de tweede keer roept, wacht ik even voordat ik opsta en ga ik heel langzaam naar hem toe. Zo is het leven draaglijk.'

De tweede zei: "Ik heb een paard om voor te zorgen, maar ik laat het bit in zijn mond zitten, en als ik er geen zin in heb, geef ik hem geen voer en zeg ik dat hij al gegeten heeft. Ik ga echter in de haverkist liggen en slaap vier uur. Daarna strek ik één voet uit en beweeg die een paar keer over het lijf van het paard, en dan wordt hij gekamd en gewassen. Wie maakt daar nou een grote business van? Maar desondanks is de verzorging me te zwaar."

De derde zei: "Waarom zou je jezelf kwellen met werk? Het levert toch niets op! Ik ging in de zon liggen en viel in slaap. Het begon een beetje te regenen, maar waarom zou ik opstaan? Ik liet het maar regenen, in Gods naam. Uiteindelijk kwam er een stortbui, zo hevig dat mijn haar uit mijn hoofd werd getrokken en weggespoeld, en ik kreeg een gat in mijn schedel; ik plakte er een pleister op en toen was het weer goed. Ik heb al verschillende van dat soort verwondingen gehad."

De vierde zei: "Als ik aan een klus begin, wacht ik eerst een uur om op krachten te komen. Daarna begin ik heel langzaam en vraag ik of er niemand is die me kan helpen. Dan laat ik hem het grootste deel van het werk doen en kijk ik eigenlijk alleen maar toe; maar zelfs dat is nog te veel voor me."

De vijfde zei: "Wat maakt dat nou uit? Denk er eens over na, ik moet de mest uit de paardenstal halen en de kar ermee vullen. Ik laat het rustig aan gaan, en als er iets aan de vork blijft plakken, til ik het maar half op, en dan rust ik een kwartiertje uit voordat ik het er helemaal ingooi. Het is meer dan genoeg als ik op een dag een kar vol breng. Ik heb geen zin om mezelf kapot te werken."

De zesde zei: "Schaam je! Ik ben voor geen enkel werk bang, maar ik lig drie weken lang in bed en doe mijn kleren geen moment uit. Wat heeft het voor zin om je schoenen aan te trekken? Het kan me niet schelen of ze van mijn voeten vallen, het maakt me niet uit. Als ik een trap op moet, sleep ik langzaam de ene voet na de andere over de eerste trede, en dan tel ik de rest, zodat ik weet waar ik moet rusten."

De zevende zei: "Dat gaat mij niet aan; mijn meester let wel op mijn werk, alleen is hij niet de hele dag thuis. Maar ik verwaarloos niets, ik ren zo snel als je kunt als je kruipt. Als ik vooruit wil, moeten vier sterke mannen me met al hun kracht duwen. Ik kwam bij zes mannen die naast elkaar op een bed lagen te slapen. Ik ging naast hen liggen en sliep ook. Ze kregen me niet meer wakker, en toen ze me mee naar huis wilden nemen, moesten ze me dragen."

De achtste zei: "Ik zie duidelijk dat ik de enige ben die actief is; als er een steen voor me ligt, neem ik niet de moeite om mijn benen op te tillen en eroverheen te stappen. Ik ga op de grond liggen, en als ik nat ben en onder de modder en het vuil zit, blijf ik liggen tot de zon me weer heeft opgedroogd. Hoogstens draai ik me om zodat de zon op me kan schijnen."

De negende zei: "Zo is het! Vandaag stond het brood voor me, maar ik was te lui om het te nemen en ben bijna van de honger gestorven! Bovendien stond er een kruik naast, maar die was zo groot en zwaar dat ik hem niet wilde optillen en liever dorst leed. Zelfs me omdraaien was al te veel voor me, ik ben de hele dag als een blok blijven liggen."

De tiende zei: "Luiheid heeft me ongeluk gebracht, een gebroken been en een gezwollen kuit. We lagen met z'n drieën op de weg, en ik had mijn benen uitgestrekt. Er kwam iemand met een kar aan, en de wielen reden over me heen. Ik had mijn benen inderdaad kunnen terugtrekken, maar ik hoorde de kar niet aankomen, want de muggen zoemden om mijn oren, kropen mijn neus in en weer uit mijn mond; wie kan de moeite nemen om dat ongedierte weg te jagen?"

De elfde zei: "Ik heb gisteren mijn plaats opgegeven. Ik had geen zin meer om de zware boeken naar mijn meester te dragen of ze weer op te halen. Het hield de hele dag maar niet op. Maar om eerlijk te zijn, hij heeft me ontslagen en wilde me niet langer vasthouden, want zijn kleren, die ik in het stof had laten liggen, waren helemaal door motten aangevreten, en daar ben ik heel blij mee."

De twaalfde zei: "Vandaag moest ik de kar naar het platteland rijden, en ik maakte er een bed van stro op en heb heerlijk geslapen. De teugels gleden uit mijn hand, en toen ik wakker werd, was het paard bijna losgerukt, het tuig was weg, de riem waarmee het paard aan de disselbomen vastzat was weg, en ook het halster, het hoofdstel en het bit. Iemand was langsgekomen en had alles meegenomen. Bovendien was de kar in een moeras terechtgekomen en zat muurvast. Ik liet hem staan ​​en strekte me weer uit op het stro. Eindelijk kwam de meester zelf en duwde de kar eruit, en als hij niet was gekomen, zou ik hier niet liggen, maar daar, en in alle rust slapen."