คนรับใช้ที่เกียจคร้านทั้งสิบสอง

คนรับใช้สิบสองคนที่ไม่ได้ทำอะไรเลยตลอดทั้งวัน ก็ยังไม่ยอมออกแรงในตอนกลางคืน แต่กลับนอนลงบนพื้นหญ้าและโอ้อวดความเกียจคร้านของตน คนแรกกล่าวว่า “ความเกียจคร้านของพวกท่านจะเกี่ยวอะไรกับข้า ข้าต้องดูแลแต่เรื่องของตัวเอง การดูแลร่างกายของข้าคืองานหลักของข้า ข้ากินไม่น้อยและดื่มมากกว่านั้น เมื่อข้ากินอาหารครบสี่มื้อแล้ว ข้าก็จะอดอาหารสักครู่จนกว่าจะรู้สึกหิวอีกครั้ง และนั่นก็เหมาะกับข้าที่สุด การตื่นแต่เช้าไม่ใช่สำหรับข้า เมื่อใกล้เที่ยง ข้าก็หาที่พักผ่อนแล้ว ถ้าเจ้านายเรียก ข้าก็ทำราวกับว่าไม่ได้ยิน และถ้าเขาเรียกเป็นครั้งที่สอง ข้าก็จะรอสักครู่ก่อนจะลุกขึ้น และเดินไปหาเขาอย่างช้าๆ ด้วยวิธีนี้ชีวิตก็ทนได้”

คนที่สองกล่าวว่า “ฉันมีม้าที่ต้องดูแล แต่ฉันจะคาบบังเหียนไว้ในปากมัน และถ้าฉันไม่อยากทำ ฉันก็จะไม่ให้อาหารมัน และบอกว่ามันกินแล้ว ส่วนฉันจะนอนลงในลังข้าวโอ๊ตและหลับไปสี่ชั่วโมง หลังจากนั้นฉันจะเหยียดเท้าข้างหนึ่งออกไปแล้วลูบไปบนตัวม้าสองสามครั้ง แล้วก็หวีขนและทำความสะอาดมัน ใครจะไปทำธุรกิจใหญ่โตจากเรื่องนี้กันล่ะ? ถึงกระนั้น การรับใช้ก็เหนื่อยเกินไปสำหรับฉัน”

คนที่สามกล่าวว่า “ทำไมต้องลำบากทำงานด้วย? มันไม่ได้ผลอะไรเลย! ฉันนอนอาบแดดแล้วก็หลับไป ฝนเริ่มตกปรอยๆ แต่ทำไมฉันต้องลุกขึ้น? ฉันปล่อยให้ฝนตกต่อไปในนามของพระเจ้า ในที่สุดฝนก็ตกหนักมาก จนผมของฉันหลุดร่วงและถูกชะล้างไป ฉันเลยเป็นแผลที่กะโหลกศีรษะ ฉันเลยเอาพลาสเตอร์ปิดแผล แล้วก็หายดี ฉันเคยได้รับบาดเจ็บแบบนี้มาหลายครั้งแล้ว”

คนที่สี่กล่าวว่า “ถ้าฉันจะทำงานอะไรสักอย่าง ฉันจะเดินเตร็ดเตร่ไปสักชั่วโมงเพื่อเก็บแรงไว้ก่อน จากนั้นฉันจะเริ่มทำอย่างช้าๆ และถามว่ามีใครอยู่ช่วยฉันบ้างไหม แล้วฉันก็จะให้เขาทำส่วนหลักของงาน ส่วนฉันก็แค่เฝ้าดูอยู่เฉยๆ แต่แค่นั้นก็ยังมากเกินไปสำหรับฉันอยู่ดี”

คนที่ห้ากล่าวว่า “เรื่องนั้นสำคัญอะไรเล่า? ลองคิดดูสิ ฉันต้องขนปุ๋ยคอกม้าออกจากคอก แล้วบรรทุกใส่เกวียน ฉันค่อยๆ ทำไปช้าๆ และถ้ามีอะไรติดมากับส้อม ฉันก็จะยกขึ้นแค่ครึ่งเดียว แล้วพักแค่สิบห้านาที ก่อนจะโยนลงไปทั้งหมด แค่ขนปุ๋ยเต็มเกวียนในหนึ่งวันก็เพียงพอและเหลือเฟือแล้ว ฉันไม่อยากทำงานหนักจนตายหรอก”

คนที่หกกล่าวว่า “น่าละอายยิ่งนัก ข้าไม่กลัวการทำงานใดๆ แต่ข้าจะนอนลงเป็นเวลาสามสัปดาห์โดยไม่ถอดเสื้อผ้าเลยสักครั้ง จะผูกเชือกรองเท้าทำไมกันเล่า ข้าไม่สนใจว่ามันจะหลุดจากเท้าหรือไม่ ถ้าข้าจะขึ้นบันได ข้าก็จะลากเท้าไปทีละข้างอย่างช้าๆ จนถึงขั้นแรก แล้วจึงนับจำนวนขั้นที่เหลือเพื่อจะได้รู้ว่าควรพักตรงไหน”

คนที่เจ็ดกล่าวว่า “แบบนั้นใช้ไม่ได้กับผมหรอกครับ เจ้านายของผมดูแลงานของผมดี เพียงแต่เขาไม่อยู่บ้านทั้งวัน แต่ผมไม่ละเลยอะไรเลย ผมวิ่งเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ในขณะที่คลานอยู่ ถ้าผมจะก้าวไปข้างหน้าได้ ต้องมีชายฉกรรจ์สี่คนช่วยกันผลักผมด้วยกำลังทั้งหมดที่มี ผมมาถึงที่ที่ชายหกคนนอนหลับอยู่บนเตียงข้างๆ กัน ผมจึงนอนลงข้างๆ พวกเขาและหลับไปด้วย ไม่มีใครปลุกผมได้อีกเลย และเมื่อพวกเขาต้องการพาผมกลับบ้าน พวกเขาต้องแบกผมไป”

คนที่แปดกล่าวว่า “ฉันเห็นได้อย่างชัดเจนว่าฉันเป็นสิ่งมีชีวิตที่กระตือรือร้นเพียงผู้เดียว หากมีก้อนหินอยู่ตรงหน้า ฉันก็ไม่ลำบากที่จะยกขาขึ้นก้าวข้ามมันไป ฉันนอนลงบนพื้น และหากฉันเปียกและเต็มไปด้วยโคลนและฝุ่น ฉันก็จะนอนอยู่อย่างนั้นจนกว่าดวงอาทิตย์จะทำให้ฉันแห้งสนิท อย่างมากที่สุด ฉันก็แค่พลิกตัวเพื่อให้แสงแดดส่องมาที่ฉันเท่านั้น”

คนที่เก้ากล่าวว่า “นั่นเป็นวิธีที่ถูกต้อง! วันนี้ขนมปังอยู่ตรงหน้าฉัน แต่ฉันเกียจคร้านเกินกว่าจะหยิบมันมากิน และเกือบจะตายเพราะความหิว! ยิ่งกว่านั้นยังมีเหยือกน้ำตั้งอยู่ข้างๆ แต่มันใหญ่และหนักมากจนฉันไม่อยากยกมันขึ้น และเลือกที่จะทนกระหายน้ำแทน แค่จะพลิกตัวก็ยากเกินไปสำหรับฉัน ฉันจึงนอนนิ่งเหมือนท่อนไม้ทั้งวัน”

คนที่สิบกล่าวว่า “ความเกียจคร้านนำความโชคร้ายมาให้ฉัน ขาหักและน่องบวม พวกเราสามคนนอนอยู่บนถนน และฉันก็เหยียดขาออกไป มีคนขับรถลากผ่านมา และล้อรถก็ทับฉัน ฉันน่าจะดึงขากลับได้ แต่ฉันไม่ได้ยินเสียงรถลาก เพราะแมลงตัวเล็กๆ บินวนอยู่รอบหูฉัน และคลานเข้าจมูกแล้วออกทางปาก ใครจะไปเสียเวลาไล่แมลงพวกนี้ไปได้ล่ะ?”

คนที่สิบเอ็ดกล่าวว่า “เมื่อวานผมลาออกจากงานแล้ว ผมไม่อยากแบกหนังสือหนักๆ ไปให้เจ้านายหรือไปเอาคืนอีกแล้ว มันไม่มีวันจบสิ้นตลอดทั้งวัน แต่พูดตามตรง เจ้านายอนุญาตให้ผมออกได้ และไม่ยอมให้ผมทำงานต่อ เพราะเสื้อผ้าของเขาที่ผมทิ้งไว้ในฝุ่นนั้นถูกแมลงกัดกินหมดแล้ว และผมก็ดีใจมาก”

คนที่สิบสองกล่าวว่า “วันนี้ฉันต้องขับรถม้าเข้าไปในชนบท และฉันก็ปูฟางนอนบนรถม้า แล้วก็หลับไปอย่างสบาย บังเหียนหลุดมือ พอฉันตื่นขึ้นมา ม้าก็เกือบจะหลุดไปแล้ว เครื่องเทียมม้าก็หายไป สายรัดที่มัดม้ากับคานก็หายไป รวมถึงปลอกคอ บังเหียน และเหล็กปากม้าด้วย มีคนมาเอาไปหมด นอกจากนี้ รถม้ายังติดหล่มอีกด้วย ฉันเลยปล่อยรถม้าทิ้งไว้ แล้วนอนลงบนฟางอีกครั้ง ในที่สุดเจ้านายก็มาเอง แล้วช่วยเข็นรถม้าออกมา ถ้าเขาไม่มา ฉันคงไม่ได้นอนอยู่ที่นี่ แต่คงได้นอนอยู่ที่นั่นอย่างสงบสุข”