Yedi Svabyalı

Bir zamanlar yedi Svabyalı bir aradaydı. Birincisi Üstat Schulz; ikincisi Jackli; üçüncüsü Marli; dördüncüsü Jergli; beşincisi Michal; altıncısı Hans; yedincisi Veitli idi. Yedisi de dünyayı dolaşıp maceralar aramak ve büyük işler başarmak için karar vermişti. Ancak güvenli bir şekilde ve ellerinde silahlarla seyahat edebilmeleri için, kendilerine özel, tek ama çok güçlü ve çok uzun bir mızrak yaptırmanın uygun olacağını düşündüler. Yedisi de bu mızrağı aynı anda ellerine aldı; en cesur ve gözü pek olanı, yani Üstat Schulz, önde yürüyordu; diğerleri sırayla onu takip etti ve Veitli en sondaydı. Bir gün, ot biçme ayında (Temmuz), uzun bir yol kat ettikten ve geceyi geçirecekleri köye daha çok yol varken, alacakaranlıkta bir çayırda yürürken, bir çalının arkasından büyük bir böcek veya eşekarısı uçarak geçti ve tehditkar bir şekilde vızıldadı. Usta Schulz o kadar korktu ki, mızrağını neredeyse düşürüyordu ve tüm vücudu soğuk ter içinde kaldı. "Dinleyin! Dinleyin!" diye bağırdı arkadaşlarına, "Aman Tanrım! Bir davul sesi duyuyorum."

Arkasında mızrağı tutan Jackli, bir tür koku algılayarak, "Kesinlikle bir şeyler oluyor, çünkü barut ve kibrit kokusu alıyorum," dedi. Bu sözler üzerine Usta Schulz kaçmaya başladı ve bir anda bir çitin üzerinden atladı, ancak tam da ot biçme işleminden sonra orada bırakılmış bir tırmığın dişlerine denk geldiği için, tırmığın sapı yüzüne çarptı ve ona çok büyük bir darbe indirdi.

“Eyvah! Eyvah!” diye bağırdı Usta Schulz. “Beni esir alın; teslim oluyorum! Teslim oluyorum!”

Diğer altı kişi de birbirlerinin üzerine atlayarak, "Eğer teslim olursanız, ben de teslim olurum! Eğer teslim olursanız, ben de teslim olurum!" diye bağırdılar. Sonunda, onları bağlayıp götürecek bir düşman kalmadığı için yanıldıklarını anladılar ve hikâyenin bilinmemesi, aptal yerine konulmamaları ve alay konusu olmamaları için, içlerinden biri tesadüfen bu konuyu dile getirene kadar sessiz kalacaklarına dair birbirlerine yemin ettiler. Sonra yollarına devam ettiler.

Atlattıkları ikinci tehlike, birincisiyle kıyaslanamazdı. Birkaç gün sonra, yolları onları güneş altında uyuyan bir tavşanın bulunduğu nadasa bırakılmış bir tarladan geçirdi. Tavşanın kulakları dimdik, iri ve cam gibi gözleri ise sonuna kadar açıktı. Hepsi bu korkunç vahşi hayvanı görünce dehşete kapıldılar ve en az tehlikeli olanı nasıl yapacakları konusunda kendi aralarında istişare ettiler. Çünkü kaçarlarsa canavarın onları kovalayıp bütün olarak yutacağını biliyorlardı. Bu yüzden, "Büyük ve tehlikeli bir mücadeleden geçmeliyiz. Cesurca atılan, yarı yarıya kazanılmış demektir," dediler ve yedisi de mızrağı kavradı, Usta Schulz önde, Veitli arkada. Usta Schulz sürekli mızrağı geride tutmaya çalışıyordu, ancak Veitli arkadayken oldukça cesurlaşmıştı ve öne atılmak isteyerek bağırdı,

"Her bir Svabyalının adına, eve vurun!"

Yoksa sakat kalmanızı dilerim.”

Ancak Hans bunun nasıl karşılanacağını biliyordu ve şöyle dedi:

"Gök gürültüsü ve şimşek çakarken, boş boş konuşmakta sakınca yok,"

Ama ejderha avı için her zaman çok geçtir.”

Michal ağladı.

"Hiçbir şey eksik değil, bir saç teli bile,"

Emin olun, şeytanın kendisi oradadır.”

Ardından söz sırası Jergli'ye geldi.

"Eğer öyle değilse bile, en azından annesidir."

Yoksa şeytanın öz kardeşi olur."

Marli'nin aklına parlak bir fikir geldi ve Veitli'ye şöyle dedi:

"İleri, Veitli, ileri, ileri,"

Ben de arkadan mızrağı tutacağım."

Ancak Veitli buna aldırış etmedi ve Jackli şöyle dedi:

“İlk olma hakkı Schulz'dadır,

Bu onura ondan başka kimse layık değil."

Bunun üzerine Üstat Schulz cesaretini topladı ve ciddi bir ifadeyle şöyle dedi:

"Öyleyse cesurca mücadeleye atılalım,"

"Ve böylece cesaretimizi ve gücümüzü göstereceğiz."

Bunun üzerine hep birlikte ejderhaya saldırdılar. Üstat Schulz haç çıkardı ve Tanrı'dan yardım diledi, ancak bunların hiçbiri işe yaramayınca ve düşmana gittikçe yaklaşınca, büyük bir acıyla "Oho! oho! ho! ho! ho!" diye bağırdı. Bu, tavşanı uyandırdı ve tavşan büyük bir korkuyla hızla uzaklaştı. Üstat Schulz, tavşanın savaş alanından böyle uçup gittiğini görünce sevinçten bağırdı.

"Çabuk, Veitli, çabuk, oraya bak, oraya bak,"

"Canavar aslında bir tavşandan başka bir şey değil!"

Fakat Svabyalı müttefikler daha fazla macera arayışına girdiler ve yosunlu, sakin, derin bir nehir olan Moselle'ye geldiler. Nehir üzerinde çok az köprü vardı ve birçok yerde insanlar teknelerle geçmek zorundaydı. Yedi Svabyalı bunu bilmediği için, nehrin karşı tarafında çalışan bir adama seslenerek insanların nasıl karşıya geçtiğini öğrenmek istediler. Mesafe ve konuşma tarzları nedeniyle adam ne istediklerini anlayamadı ve Treves civarındaki insanların konuştuğu gibi "Ne? Ne?" dedi.

Usta Schulz, "Suyun içinden geçin, suyun içinden geçin" dediğini sandı ve ilk o olduğu için yola koyuldu ve dereye girdi.

Çok geçmeden çamura ve kendisine çarpan derin dalgalara gömüldü, ama şapkası rüzgarla karşı kıyıya uçtu ve bir kurbağa yanına oturup "Vat, vat, vat" diye vırakladı.

Karşı taraftaki diğer altı kişi bunu duydu ve “Hey, yoldaşlar, Üstat Schulz bizi çağırıyor; o karşıya geçebiliyorsa, biz neden geçemeyelim?” dediler. Böylece hepsi büyük bir aceleyle suya atladılar ve boğuldular; böylece tek bir kurbağa altısının da canını aldı ve Svabyalı müttefiklerden hiçbiri bir daha evine dönemedi.