ชาวสวาเบียทั้งเจ็ด

ครั้งหนึ่งมีชาวสวาเบียเจ็ดคนอยู่ด้วยกัน คนแรกคืออาจารย์ชูลซ์ คนที่สองคือแจ็กคลี คนที่สามคือมาร์ลี คนที่สี่คือเจอร์กลี คนที่ห้าคือมิคาล คนที่หกคือฮันส์ และคนที่เจ็ดคือไวท์ลี ทั้งเจ็ดคนตั้งใจจะเดินทางไปทั่วโลกเพื่อแสวงหาการผจญภัยและกระทำวีรกรรมอันยิ่งใหญ่ แต่เพื่อให้พวกเขาเดินทางได้อย่างปลอดภัยและมีอาวุธติดตัว พวกเขาคิดว่าควรจะมีหอกที่แข็งแกร่งและยาวมากเพียงเล่มเดียวสำหรับพวกเขา หอกเล่มนั้นถูกถือไว้ในมือของทั้งเจ็ดคนพร้อมกัน โดยคนที่กล้าหาญที่สุดและใจเด็ดที่สุดเดินนำหน้า นั่นคืออาจารย์ชูลซ์ คนอื่นๆ เดินตามมาเป็นแถว และไวท์ลีเป็นคนสุดท้าย แล้ววันหนึ่งในเดือนกรกฎาคม ซึ่งเป็นฤดูเก็บเกี่ยวหญ้าแห้ง เมื่อพวกเขาเดินมาได้ไกลแล้ว และยังเหลืออีกไกลกว่าจะถึงหมู่บ้านที่จะพักค้างคืน ขณะที่พวกเขาอยู่ในทุ่งหญ้าในยามพลบค่ำ ก็มีแมลงปีกแข็งหรือแตนตัวใหญ่บินผ่านมาจากหลังพุ่มไม้ และส่งเสียงหึ่งๆ อย่างน่ากลัว นายชูลซ์ตกใจมากจนเกือบทำหอกหล่น และเหงื่อเย็นๆ ก็ไหลท่วมตัว “ฟัง! ฟัง!” เขาร้องบอกเพื่อนร่วมทาง “พระเจ้า! ข้าได้ยินเสียงกลอง”

แจ็กคลีซึ่งอยู่ด้านหลังเขาถือหอกอยู่และได้กลิ่นบางอย่างจึงพูดว่า “ต้องมีอะไรผิดปกติเกิดขึ้นแน่ๆ เพราะฉันได้กลิ่นดินปืนและไม้ขีดไฟ” เมื่อได้ยินเช่นนั้น อาจารย์ชูลซ์ก็เริ่มวิ่งหนี และในพริบตาเดียวก็กระโดดข้ามพุ่มไม้ แต่ขณะที่เขากระโดดไปเหยียบซี่คราดที่ถูกทิ้งไว้หลังจากเก็บเกี่ยวหญ้าเสร็จ ด้ามคราดจึงกระแทกเข้าที่ใบหน้าของเขาอย่างแรง

“โอ้! โอ้! แย่แล้ว!” อาจารย์ชูลซ์ร้องเสียงดัง “จับข้าไปเป็นเชลย ข้าขอยอมจำนน! ข้าขอยอมจำนน!”

อีกหกคนกระโดดข้ามไป ทับกันอยู่บนตัวอีกคน ร้องตะโกนว่า “ถ้าพวกเจ้ายอมแพ้ ข้าก็ยอมแพ้ด้วย! ถ้าพวกเจ้ายอมแพ้ ข้าก็ยอมแพ้ด้วย!” ในที่สุด เมื่อไม่มีศัตรูอยู่แถวนั้นที่จะจับพวกเขาไป พวกเขาก็รู้ว่าตนเองเข้าใจผิด และเพื่อไม่ให้เรื่องนี้เป็นที่รู้กัน และเพื่อไม่ให้พวกเขาถูกมองว่าเป็นคนโง่และถูกเยาะเย้ย พวกเขาทั้งหมดจึงสาบานต่อกันว่าจะเก็บเรื่องนี้เป็นความลับจนกว่าจะมีคนใดคนหนึ่งเผลอพูดออกมา จากนั้นพวกเขาก็เดินทางต่อไป

อันตรายครั้งที่สองที่พวกเขาเอาชีวิตรอดมาได้นั้น ไม่อาจเทียบได้กับครั้งแรก หลายวันต่อมา เส้นทางของพวกเขานำพวกเขาผ่านทุ่งร้างแห่งหนึ่ง ที่ซึ่งกระต่ายป่าตัวหนึ่งนั่งหลับอยู่กลางแดด หูของมันตั้งตรง และดวงตาโตเป็นประกายของมันเบิกกว้าง พวกเขาทั้งหมดตกใจเมื่อเห็นสัตว์ร้ายที่น่ากลัว และปรึกษาหารือกันว่าควรทำอะไรที่จะปลอดภัยที่สุด เพราะพวกเขารู้ว่าหากพวกเขาวิ่งหนี สัตว์ประหลาดตัวนั้นจะไล่ตามและกลืนกินพวกเขาทั้งตัว ดังนั้นพวกเขาจึงพูดว่า “เราต้องต่อสู้ครั้งใหญ่และอันตราย กล้าหาญแต่ก็เหมือนชนะไปครึ่งทาง” และทั้งเจ็ดคนก็คว้าหอกไว้ อาจารย์ชูลซ์อยู่ข้างหน้า และไวต์ลีอยู่ข้างหลัง อาจารย์ชูลซ์พยายามที่จะรั้งหอกไว้เสมอ แต่ไวต์ลีกลับกล้าหาญมากเมื่ออยู่ข้างหลัง และอยากจะวิ่งไปข้างหน้าและร้องว่า

“จงโจมตีให้ถึงที่สุด ในนามของชาวสวาเบียทุกคน”

มิฉะนั้น ข้าขอให้เจ้าเป็นอัมพาตเสียเถอะ”

แต่ฮันส์รู้วิธีรับมือกับเรื่องนี้ และกล่าวว่า

“ฟ้าร้องฟ้าผ่า พูดคุยกันได้สบายๆ”

แต่สำหรับการล่ามังกรนั้น เจ้ามาช้าเกินไปแล้ว”

มิคาลร้องไห้

“ไม่มีอะไรขาดหายไปเลย แม้แต่เส้นผมสักเส้น”

มั่นใจได้เลยว่าปีศาจเองก็อยู่ที่นั่นด้วย”

จากนั้นก็ถึงคิวของเจอร์กลีที่จะพูด

“ถ้าไม่ใช่คนนั้น อย่างน้อยก็คงเป็นแม่ของเขา”

หรือไม่ก็เป็นพี่น้องต่างมารดาของปีศาจ”

แล้วมาร์ลีก็เกิดความคิดดีๆ ขึ้นมา และพูดกับเวทลีว่า

“เดินหน้าต่อไป เวทลี เดินหน้าต่อไป เดินหน้าต่อไป”

และข้าพเจ้าที่อยู่ข้างหลังจะถือหอกไว้”

อย่างไรก็ตาม เวทลีไม่ได้ใส่ใจเรื่องนั้น และแจ็กคลีกล่าวว่า

“นี่คือสถานที่ของชูลซ์เป็นอันดับแรก”

ไม่มีใครสมควรได้รับเกียรตินั้นนอกจากเขา”

จากนั้นอาจารย์ชูลซ์ก็รวบรวมความกล้าและกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า

“ฉะนั้นเราจงรุกคืบเข้าสู่การต่อสู้ด้วยความกล้าหาญเถิด”

และด้วยเหตุนี้ เราจะแสดงให้เห็นถึงความกล้าหาญและแสนยานุภาพของเรา”

จากนั้นพวกเขาทั้งหมดก็พร้อมใจกันเข้าโจมตีมังกร อาจารย์ชูลซ์ทำเครื่องหมายกางเขนและอธิษฐานขอความช่วยเหลือจากพระเจ้า แต่เนื่องจากทุกอย่างไม่ได้ผล และเขากำลังเข้าใกล้ศัตรูมากขึ้นเรื่อยๆ เขาจึงตะโกนว่า “โอโฮ! โอโฮ! โฮ! โฮ! โฮ!” ด้วยความเจ็บปวดอย่างที่สุด เสียงตะโกนนี้ปลุกกระต่ายให้ตื่นขึ้น และด้วยความตกใจอย่างมาก มันจึงวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว เมื่ออาจารย์ชูลซ์เห็นมันบินหนีออกจากสนามรบ เขาก็ร้องด้วยความดีใจ

“เร็วเข้า เวทลี เร็วเข้า ดูนั่น ดูนั่น”

สัตว์ประหลาดนั่นมันก็แค่กระต่าย!

แต่พันธมิตรชาวสวาเบียออกไปแสวงหาการผจญภัยเพิ่มเติม และมาถึงแม่น้ำโมเซลล์ แม่น้ำที่ปกคลุมไปด้วยมอส เงียบสงบ และลึก มีสะพานข้ามเพียงไม่กี่แห่ง และในหลายแห่งผู้คนต้องข้ามด้วยเรือ เนื่องจากชาวสวาเบียทั้งเจ็ดคนไม่ทราบเรื่องนี้ พวกเขาจึงเรียกชายคนหนึ่งที่กำลังทำงานอยู่ฝั่งตรงข้ามของแม่น้ำ เพื่อถามว่าผู้คนข้ามฝั่งได้อย่างไร ระยะทางและวิธีการพูดของพวกเขาทำให้ชายคนนั้นไม่เข้าใจสิ่งที่พวกเขาต้องการ และเขาจึงพูดว่า “อะไรนะ? อะไรนะ?” ในแบบที่ผู้คนในละแวกเมืองเทรฟส์พูดกัน

อาจารย์ชูลซ์คิดว่าเขาพูดว่า “ลุยน้ำไปเลย” และเนื่องจากเขาเป็นคนแรก เขาจึงเริ่มออกเดินทางและลงไปในแม่น้ำโมเซลล์

ไม่นานเขาก็จมลงไปในโคลนและคลื่นลูกใหญ่ที่ซัดเข้าหาเขา แต่หมวกของเขาถูกลมพัดไปตกที่ฝั่งตรงข้าม และมีกบตัวหนึ่งมานั่งลงข้างๆ แล้วร้องว่า “วัต วัต วัต”

อีกหกคนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามได้ยินเช่นนั้น จึงพูดว่า “โอ้ สหายทั้งหลาย ท่านอาจารย์ชูลซ์เรียกพวกเรา ถ้าท่านยังลุยน้ำข้ามมาได้ ทำไมพวกเราจะทำไม่ได้ล่ะ?” ดังนั้นพวกเขาทั้งหมดจึงกระโดดลงน้ำไปด้วยกันอย่างรีบร้อน และจมน้ำตาย และด้วยเหตุนี้ กบตัวเดียวจึงพรากชีวิตพวกเขาทั้งหกคนไป และไม่มีพันธมิตรชาวสวาเบียคนใดได้กลับบ้านอีกเลย