De zeven Zwaben

Er waren eens zeven Zwaben bij elkaar. De eerste was Meester Schulz; de tweede, Jackli; de derde, Marli; de vierde, Jergli; de vijfde, Michal; de zesde, Hans; de zevende, Veitli. Alle zeven hadden besloten de wereld rond te reizen op zoek naar avonturen en heldendaden te verrichten. Maar om veilig en gewapend op pad te kunnen gaan, vonden ze het verstandig om één enkele, maar zeer sterke en zeer lange speer te laten maken. Deze speer namen ze alle zeven tegelijk in handen; voorop liep de stoutmoedigste en dapperste, en dat was Meester Schulz; alle anderen volgden in een rij, en Veitli was de laatste. Toen gebeurde het op een dag in de hooimaand (juli), toen ze al een lange afstand hadden gelopen en nog een flink eind te gaan hadden voordat ze het dorp bereikten waar ze de nacht zouden doorbrengen, dat er, terwijl ze in de schemering in een weiland liepen, een grote kever of wesp achter een struik vandaan vloog en dreigend zoemde. Meester Schulz was zo bang dat hij de speer bijna liet vallen, en het koude zweet brak hem over zijn hele lichaam uit. "Luister! Luister!" riep hij naar zijn kameraden, "Hemel! Ik hoor een trommel."

Jackli, die achter hem stond met de speer in zijn hand en een vreemde geur rook, zei: "Er is zeker iets aan de hand, want ik proef buskruit en lucifers." Bij deze woorden sloeg meester Schulz op de vlucht en sprong in een oogwenk over een heg. Maar toen hij per ongeluk op de tanden van een hark sprong die daar na het hooien was blijven liggen, raakte de steel hem in zijn gezicht en gaf hem een ​​enorme klap.

"O jee! O jee!" schreeuwde meester Schulz. "Neem me gevangen; ik geef me over! Ik geef me over!"

De andere zes sprongen allemaal over elkaar heen, de een bovenop de ander, en riepen: "Als jullie je overgeven, geef ik me ook over! Als jullie je overgeven, geef ik me ook over!" Uiteindelijk, omdat er geen vijand was om hen vast te binden en mee te nemen, zagen ze in dat ze zich hadden vergist. Om te voorkomen dat het verhaal bekend zou worden en ze voor gek zouden worden gezet en bespot, zwoeren ze elkaar dat ze erover zouden zwijgen totdat een van hen er per ongeluk over zou praten. Toen vervolgden ze hun reis.

Het tweede gevaar dat ze overleefden, was niet te vergelijken met het eerste. Enkele dagen later leidde hun pad hen door een braakliggend veld waar een haas in de zon lag te slapen. Haar oren stonden recht overeind en haar grote, glazige ogen waren wijd open. Ze schrokken allemaal van de aanblik van het afschuwelijke wilde beest en overlegden wat het minst gevaarlijk zou zijn om te doen. Want als ze zouden vluchten, wisten ze dat het monster hen zou achtervolgen en in één keer zou verslinden. Dus zeiden ze: "We moeten een grote en gevaarlijke strijd aangaan. Wie dapper waagt, heeft al half gewonnen," en alle zeven grepen de speer, Meester Schulz voorop en Veitli erachter. Meester Schulz probeerde de speer steeds tegen te houden, maar Veitli was achteraan behoorlijk dapper geworden en wilde naar voren stormen en riep:

“Sla toe, in naam van elke Zwabische,

Of anders zou ik willen dat je kreupel werd.”

Maar Hans wist hoe hij hierop moest reageren en zei:

"Donder en bliksem, daar mag je best over praten."

Maar voor de drakenjacht ben je altijd te laat.”

Michal huilde.

“Er ontbreekt niets, zelfs geen haartje.”

Zorg ervoor dat de duivel zelf erbij is.”

Toen was Jergli aan de beurt om te spreken.

“Zo niet, dan is het in ieder geval zijn moeder.”

Of anders is het de stiefbroer van de duivel zelf.”

Toen kreeg Marli een briljant idee en zei tegen Veitli:

“Vooruit, Veitli, vooruit, vooruit,

En ik, daarachter, zal de lans vasthouden.”

Veitli schonk daar echter geen aandacht aan, en Jackli zei:

'Het is Schulz's plek, de eerste om te zijn,

Niemand verdient die eer behalve hij.”

Toen vatte meester Schulz zijn moed en zei ernstig:

“Laten we dan vol vertrouwen de strijd aangaan,

En zo zullen wij onze moed en macht tonen.”

Daarop vielen ze allen gezamenlijk de draak aan. Meester Schulz sloeg een kruis en bad om Gods hulp, maar omdat dit alles tevergeefs was en hij steeds dichter bij de vijand kwam, schreeuwde hij in grote angst: "Oho! oho! ho! ho! ho!" Dit maakte de haas wakker, die in paniek wegrende. Toen Meester Schulz haar zo van het slagveld zag wegvliegen, juichte hij van vreugde.

“Snel, Veitli, snel, kijk daar, kijk daar,

Het monster is niets anders dan een haas!

Maar de Zwabische bondgenoten gingen op zoek naar nieuwe avonturen en kwamen bij de Moezel, een met mos begroeide, stille, diepe rivier waarover weinig bruggen zijn en die men op veel plaatsen per boot moet oversteken. Omdat de zeven Zwaben dit niet wisten, riepen ze een man die aan de overkant van de rivier werkte, om te vragen hoe men daar de overkant bereikte. Door de afstand en hun manier van spreken kon de man niet begrijpen wat ze bedoelden, en hij zei "Wat? Wat?" zoals men in de omgeving van Trier spreekt.

Meester Schulz dacht dat hij zei: "Wandel, waad door het water," en omdat hij de eerste was, ging hij op weg en liep de Moezel in.

Het duurde niet lang voordat hij wegzakte in de modder en de hoge golven die tegen hem aan beukten, maar zijn hoed werd door de wind naar de overkant geblazen, en een kikker ging ernaast zitten en kwaakte "Wat, wat, wat."

De andere zes aan de overkant hoorden dat en zeiden: "Oho, kameraden, meester Schulz roept ons; als hij kan oversteken, waarom wij dan niet?" Dus sprongen ze allemaal tegelijk in het water en verdronken. Zo eiste één kikker het leven van alle zes, en geen van de Zwabische bondgenoten keerde ooit nog thuis terug.