Siedmiu Szwabów

Siedmiu Szwabów było kiedyś razem. Pierwszym był Mistrz Schulz; drugim Jackli; trzecim Marli; czwartym Jergli; piątym Michal; szóstym Hans; siódmym Veitli: wszyscy siedmiu postanowili podróżować po świecie w poszukiwaniu przygód i dokonywać wielkich czynów. Ale aby mogli iść bezpiecznie i z bronią w ręku, uznali za wskazane, aby mieli jedną samotną, ale bardzo mocną i bardzo długą włócznię. Tę włócznię wszyscy siedmiu chwycili w dłonie naraz; na czele szedł najodważniejszy i najdzielniejszy, a był to Mistrz Schulz; wszyscy inni podążali za nimi w szeregu, a Veitli był ostatni. Pewnego dnia, w miesiącu sianokosów (lipiec), gdy przebyli już długą drogę i wciąż mieli przed sobą długą drogę, zanim dotarli do wioski, w której mieli spędzić noc, gdy o zmierzchu stali na łące, zza krzaka przeleciał obok nich wielki chrząszcz, czy też szerszeń, i zaczął groźnie brzęczeć. Mistrz Schulz był tak przerażony, że o mało nie upuścił włóczni, a zimny pot oblał mu całe ciało. „Słuchajcie! Słuchajcie!” krzyknął do towarzyszy. „O Boże! Słyszę bęben!”

Jackli, który trzymał za nim włócznię i poczuł jakiś zapach, powiedział: „Coś się z pewnością dzieje, czuję bowiem zapach prochu i zapałek”. Na te słowa mistrz Schulz zerwał się do ucieczki i w mgnieniu oka przeskoczył żywopłot, ale gdy akurat wskoczył na zęby grabi, które pozostały tam po sianokosach, trzonek uderzył go w twarz, zadając mu potężny cios.

„Ojej! Ojej!” krzyknął Mistrz Schulz. „Weźcie mnie do niewoli! Poddaję się! Poddaję się!”

Pozostała szóstka skoczyła, jeden na drugiego, krzycząc: „Jeśli się poddasz, ja też się poddam! Jeśli się poddasz, ja też się poddam!”. W końcu, ponieważ nie było tam wroga, który mógłby ich związać i porwać, zrozumieli, że się pomylili. Aby historia nie wyszła na jaw, a oni sami nie zostaliby potraktowani jak głupcy i wyśmiani, wszyscy przysięgli sobie nawzajem milczenie, dopóki któryś z nich przypadkiem o tym nie wspomni. Potem ruszyli dalej.

Drugie niebezpieczeństwo, które przeżyli, nie może równać się z pierwszym. Kilka dni później ich ścieżka wiodła przez ugor, gdzie zając spał w słońcu. Uszy miała sterczące, a wielkie, szkliste oczy szeroko otwarte. Wszyscy byli zaniepokojeni widokiem straszliwej bestii i naradzali się, co zrobić, aby było najmniej niebezpieczne. Bo jeśli mieli uciekać, wiedzieli, że potwór będzie ich ścigał i połknie w całości. Powiedzieli więc: „Musimy stoczyć wielką i niebezpieczną walkę. Śmiało się odważyć, to połowa sukcesu” i wszyscy siedmiu chwycili włócznię, Mistrz Schulz z przodu, a Weitli z tyłu. Mistrz Schulz ciągle starał się trzymać włócznię z tyłu, ale Weitli, będąc z tyłu, nabrał odwagi i chciał rzucić się naprzód, krzycząc:

„Uderzcie w dom w imieniu każdego Szwaba,

Albo wolałbym, żebyś był chromy.

Ale Hans wiedział, jak temu zaradzić i powiedział:

„Grzmoty i błyskawice, miło jest gadać,

Ale na polowanie na smoki już jest za późno.

Michał płakał,

„Niczego nie brakuje, nawet włosa,

Bądź pewien, że sam diabeł tam jest.”

Następnie nadeszła kolej na Jergliego,

„Jeśli nie, to przynajmniej jego matka,

Albo jest to przyrodni brat diabła.

I wtedy Marli wpadła na genialny pomysł i powiedziała do Veitliego:

„Naprzód, Veitli, naprzód, naprzód,

A ja za nim będę trzymał włócznię.”

Veitli jednak nie zwrócił na to uwagi, a Jackli powiedział:

„To miejsce Schulza jest pierwsze,

Nikt inny oprócz niego nie zasługuje na taki zaszczyt.”

Wtedy Mistrz Schulz zebrał się na odwagę i rzekł poważnie:

„A zatem śmiało ruszajmy do walki,

I tak pokażemy naszą odwagę i siłę.”

Wtedy wszyscy razem rzucili się na smoka. Mistrz Schulz przeżegnał się i modlił o pomoc Bożą, ale ponieważ to wszystko nic nie dało, a on był coraz bliżej wroga, krzyknął z największym bólem: „Oho! oho! ho! ho! ho!”. To obudziło zająca, który w wielkim przerażeniu rzucił się do ucieczki. Gdy mistrz Schulz zobaczył ją tak uciekającą z pola bitwy, krzyknął z radości.

„Szybko, Veitli, szybko, spójrz tam, spójrz tam,

Ten potwór to zwykły zając!”

Ale szwabscy ​​sojusznicy ruszyli w poszukiwaniu dalszych przygód i dotarli nad Mozelę, omszałą, cichą i głęboką rzekę, przez którą jest niewiele mostów i którą w wielu miejscach trzeba przeprawiać się łodziami. Ponieważ siedmiu Szwabów o tym nie wiedziało, zwrócili się do mężczyzny pracującego po drugiej stronie rzeki, aby dowiedzieć się, jak ludzie radzą sobie z przeprawą. Odległość i ich sposób mówienia sprawiły, że mężczyzna nie był w stanie zrozumieć, czego chcą, i powiedział: „Czego? czego?”, tak jak mówią ludzie w okolicach Trewirze.

Mistrz Schulz pomyślał, że mówi: „Brodź, brodź przez wodę”, i ponieważ był pierwszy, ruszył w stronę Mozeli.

Niedługo potem zatonął w błocie, które rozbijało się o głębokie fale. Wiatr porwał jego kapelusz na przeciwległy brzeg, a żaba usiadła obok i zaczęła krakać: „Wat, wat, wat”.

Pozostała szóstka po przeciwnej stronie usłyszała to i rzekła: „Oho, towarzysze, mistrz Schulz nas wzywa; jeśli on potrafi przejść na drugą stronę, to dlaczego my nie możemy?”. Wszyscy więc wskoczyli do wody w wielkim pośpiechu i utonęli, a jedna żaba odebrała życie całej szóstce, a żaden ze szwabskich sprzymierzeńców nie powrócił już do domu.