Rumpelstiltskin

Bir zamanlar fakir ama güzel bir kızı olan bir değirmenci vardı. Bir gün kralın huzuruna çıkıp onunla konuşması gerekti ve önemli görünmek için krala, "Samanı altına dönüştürebilen bir kızım var" dedi.

Kral değirmenciye, "Bu benim çok hoşuma giden bir sanat; eğer kızınız dediğiniz kadar yetenekliyse, yarın onu sarayıma getirin, neler yapabileceğini deneyeyim," dedi.

Kız ona getirildiğinde, onu samanla dolu bir odaya götürdü, ona bir çıkrık ve bir makara verdi ve şöyle dedi: "Şimdi işe koyul, eğer yarın sabah erkenden bu samanı gece boyunca altına dönüştürmemiş olursan, öleceksin." Bunun üzerine odayı kendisi kilitledi ve kızı orada yalnız bıraktı. Zavallı değirmencinin kızı orada oturdu ve ne yapacağını bilemedi; samanın nasıl altına dönüştürülebileceğine dair hiçbir fikri yoktu ve gittikçe daha da mutsuz oldu, sonunda ağlamaya başladı.

Ama birdenbire kapı açıldı ve içeri küçük bir adam girdi ve "İyi akşamlar, Bayan Miller; neden böyle ağlıyorsunuz?" dedi.

“Ah, ne yazık ki!” diye yanıtladı kız, “Samanı altına dönüştürmem gerekiyor ve bunu nasıl yapacağımı bilmiyorum.”

"Bunu senin için yaparsam bana ne vereceksin?" dedi kukla.

“Kolyem,” dedi kız. Küçük adam kolyeyi aldı, çarkın önüne oturdu ve “vız vız vız,” üç tur çevirdi ve makara doldu; sonra bir tane daha koydu ve vız vız vız, üç tur çevirdi ve ikincisi de doldu. Böylece sabaha kadar devam etti, bütün saman eğrildi ve bütün makaralar altınla doldu. Şafak vakti Kral çoktan oradaydı ve altını görünce şaşırdı ve çok sevindi, ama kalbi daha da açgözlü oldu. Değirmencinin kızını saman dolu, çok daha büyük başka bir odaya götürdü ve eğer canına değer veriyorsa, onu da bir gecede eğirmesini emretti. Kız ne yapacağını bilemedi ve ağlıyordu, tam o sırada kapı tekrar açıldı ve küçük adam göründü ve dedi ki: “Eğer o samanı senin için altına çevirirsem bana ne vereceksin?”

“Parmaklarımdaki yüzük,” diye cevap verdi kız. Küçük adam yüzüğü aldı, tekrar çarkı çevirmeye başladı ve sabaha kadar tüm samanları pırıl pırıl altına dönüştürdü.

Kral bu manzarayı görünce çok sevindi, ama yine de yeterli altını yoktu; bu yüzden değirmencinin kızını saman dolu daha büyük bir odaya götürdü ve şöyle dedi: "Bunu da bu gece eğirmelisin; eğer başarabilirsen, karım olacaksın."

“Değirmencinin kızı olsa bile,” diye düşündü, “dünyada ondan daha zengin bir eş bulamazdım.”

Kız yalnız kaldığında kukla üçüncü kez geldi ve "Bu sefer de senin için samanı eğirirsem bana ne vereceksin?" dedi.

"Verebileceğim hiçbir şeyim kalmadı," diye yanıtladı kız.

"Öyleyse bana söz ver, eğer kraliçe olursan ilk çocuğunu sana teslim et."

Değirmencinin kızı, "Bunun gerçekleşip gerçekleşmeyeceğini kim bilebilir ki?" diye düşündü; ve bu zor durumda başka nasıl yardım edeceğini bilemeyince, kuklaya istediğini yapacağına söz verdi ve bunun karşılığında kukla bir kez daha samanı altına dönüştürdü.

Kral sabahleyin geldiğinde her şeyin istediği gibi olduğunu görünce onu evlendirdi ve güzel değirmencinin kızı kraliçe oldu.

Bir yıl sonra güzel bir çocuğu oldu ve mankeni hiç düşünmedi. Ama aniden manken odasına girdi ve "Şimdi bana söz verdiğin şeyi ver" dedi. Kraliçe dehşete kapıldı ve çocuğu kendisine bırakması karşılığında mankene krallığın tüm zenginliklerini teklif etti. Ama manken, "Hayır, yaşayan bir şey bana dünyadaki tüm hazinelerden daha değerlidir" dedi. Bunun üzerine Kraliçe ağlamaya başladı, bu yüzden manken ona acıdı. "Sana üç gün süre veriyorum," dedi, "eğer o zamana kadar adımı öğrenirsen, çocuğunu yanında tutabilirsin."

Kraliçe bütün gece duyduğu tüm isimleri düşündü ve ülkenin dört bir yanına haberci göndererek, başka isimler olup olmadığını araştırdı. Ertesi gün kukla geldiğinde, Caspar, Melchior, Balthazar'dan başlayarak bildiği tüm isimleri birer birer söyledi; ancak küçük adam herkese, "Bu benim adım değil" dedi. İkinci gün ise çevredeki insanların isimlerini araştırdı ve en alışılmadık ve ilginç olanları kuklaya tekrarladı.

"Belki adınız Kısa Kaburga, Koyun Bacak veya Dantel Bacaklı'dır?" diye sorardım ama o her zaman "Benim adım bu değil" diye cevap verirdi.

Üçüncü gün haberci tekrar geldi ve şöyle dedi: “Tek bir yeni isim bulamadım, ama ormanın sonundaki yüksek bir dağa vardığımda, tilki ve tavşanın birbirlerine iyi geceler dilediği yerde, küçük bir ev gördüm ve evin önünde bir ateş yanıyordu ve ateşin etrafında oldukça komik küçük bir adam zıplıyordu: tek ayak üzerinde sekerek bağırıyordu—”

"Bugün ekmek pişiriyorum, yarın bira yapıyorum,"

Bir sonraki çocuğum genç Kraliçe'nin çocuğu olacak.

Ha! Kimsenin bilmediğine çok sevindim.

"Benim tarzım Rumpelstiltskin gibi."

Kraliçe bu ismi duyduğunda ne kadar sevindiğini tahmin edebilirsiniz! Kısa bir süre sonra küçük adam içeri girdi ve "Şimdi, Kraliçe Hanım, benim adım ne?" diye sordu. Kraliçe önce "Adın Conrad mı?" dedi.

"HAYIR."

"Adın Harry mi?"

"HAYIR."

"Belki de adınız Rumpelstiltskin'dir?"

“Şeytan sana bunu söyledi! Şeytan sana bunu söyledi!” diye bağırdı küçük adam ve öfkesinden sağ ayağını toprağa öylesine sapladı ki, bütün bacağı içine girdi; sonra da öfkeyle sol bacağını iki eliyle öylesine sertçe çekti ki, bacağı ikiye ayrıldı.