รัมเปลสติลต์สกิน

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีช่างโม่แป้งคนหนึ่งซึ่งยากจน แต่มีลูกสาวที่งดงามคนหนึ่ง ต่อมาเขาต้องไปเข้าเฝ้าพระราชา เพื่อให้ตัวเองดูสำคัญ เขาจึงกล่าวแก่พระราชาว่า “ข้าพเจ้ามีลูกสาวที่สามารถปั่นฟางให้เป็นทองคำได้”

พระราชาตรัสกับคนบดแป้งว่า “นั่นเป็นศิลปะที่ข้าพอใจมาก ถ้าลูกสาวของคุณฉลาดอย่างที่คุณว่า พรุ่งนี้จงพาเธอมาที่วังของข้า แล้วข้าจะลองดูว่าเธอทำอะไรได้บ้าง”

เมื่อหญิงสาวถูกนำตัวมาหาเขา เขาพาเธอเข้าไปในห้องที่เต็มไปด้วยฟาง ให้กงล้อปั่นด้ายและม้วนด้ายแก่เธอ แล้วพูดว่า “จงลงมือทำงานเสีย ถ้าพรุ่งนี้เช้าตรู่เจ้ายังไม่สามารถปั่นฟางนี้ให้เป็นทองคำได้ภายในคืนนี้ เจ้าจะต้องตาย” จากนั้นเขาก็ล็อกห้องและทิ้งเธอไว้ในห้องเพียงลำพัง ลูกสาวของช่างบดแป้งผู้ยากจนจึงนั่งอยู่ตรงนั้นโดยไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร เธอไม่รู้ว่าจะปั่นฟางให้เป็นทองคำได้อย่างไร และเธอก็ยิ่งทุกข์ใจมากขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุดเธอก็เริ่มร้องไห้

แต่ทันใดนั้นประตูก็เปิดออก และชายร่างเล็กคนหนึ่งก็เดินเข้ามาแล้วพูดว่า “สวัสดีตอนเย็นครับ คุณนายมิลเลอร์ ทำไมคุณถึงร้องไห้เช่นนี้ครับ?”

“อนิจจา!” เด็กสาวตอบ “ฉันต้องปั่นฟางให้เป็นทองคำ แต่ฉันไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร”

หุ่นจำลองกล่าวว่า “ถ้าฉันทำเพื่อคุณแล้ว คุณจะให้อะไรกับฉัน?”

“สร้อยคอของฉันค่ะ” เด็กหญิงกล่าว ชายร่างเล็กรับสร้อยคอไป นั่งลงหน้าเครื่องปั่นด้าย แล้ว “หวือ หวือ หวือ” หมุนสามรอบ ม้วนด้ายก็เต็ม จากนั้นเขาก็ใส่เส้นใหม่เข้าไป แล้วหวือ หวือ หวือ สามรอบ ม้วนที่สองก็เต็มเช่นกัน และเป็นเช่นนี้เรื่อยไปจนถึงเช้า เมื่อฟางทั้งหมดถูกปั่นจนเป็นทองคำ และม้วนด้ายทั้งหมดก็เต็มไปด้วยทองคำ เมื่อรุ่งสางพระราชาเสด็จมาถึงแล้ว เมื่อพระองค์เห็นทองคำ พระองค์ก็ทรงประหลาดใจและยินดี แต่พระทัยของพระองค์กลับโลภมากขึ้น พระองค์จึงให้นำลูกสาวของช่างบดแป้งไปยังห้องอีกห้องหนึ่งที่เต็มไปด้วยฟาง ซึ่งมีขนาดใหญ่กว่ามาก และสั่งให้เธอปั่นฟางนั้นให้เสร็จภายในคืนเดียว หากเธอต้องการรักษาชีวิตของตน เด็กหญิงไม่รู้จะทำอย่างไรดี จึงร้องไห้ เมื่อประตูเปิดออกอีกครั้ง ชายร่างเล็กก็ปรากฏตัวขึ้นและกล่าวว่า “ท่านจะให้สิ่งใดแก่ข้า หากข้าปั่นฟางนั้นให้เป็นทองคำแก่ท่าน?”

“แหวนที่นิ้วของฉัน” เด็กหญิงตอบ ชายร่างเล็กหยิบแหวนขึ้นมา แล้วเริ่มหมุนวงล้ออีกครั้ง และเมื่อถึงเช้าเขาก็ปั่นฟางทั้งหมดให้กลายเป็นทองคำระยิบระยับ

พระราชาทรงยินดีเป็นอย่างยิ่งเมื่อได้เห็นภาพนั้น แต่พระองค์ก็ยังทรงมีทองคำไม่เพียงพอ จึงทรงให้พาธิดาของคนบดแป้งเข้าไปในห้องที่ใหญ่กว่าซึ่งเต็มไปด้วยฟาง แล้วตรัสว่า “เจ้าต้องปั่นฟางนี้ให้เสร็จภายในคืนนี้ แต่ถ้าเจ้าทำสำเร็จ เจ้าจะได้เป็นภรรยาของข้า”

“ต่อให้เธอเป็นลูกสาวของเจ้าของโรงสี” เขาคิด “ฉันก็หาภรรยาที่ร่ำรวยกว่านี้ไม่ได้อีกแล้วในโลกนี้”

เมื่อหญิงสาวอยู่ตามลำพัง หุ่นจำลองก็ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งเป็นครั้งที่สาม และกล่าวว่า “ถ้าข้าจะปั่นฟางให้เจ้าอีกครั้ง เจ้าจะให้อะไรแก่ข้า?”

“ฉันไม่มีอะไรเหลือที่จะให้ได้อีกแล้ว” เด็กสาวตอบ

“แล้วสัญญากับฉันนะ ถ้าหากเจ้าได้เป็นราชินี เจ้าจะต้องให้กำเนิดลูกคนแรกของเจ้า”

“ใครจะรู้ว่ามันจะเกิดขึ้นจริงหรือเปล่า” ลูกสาวของเจ้าของโรงสีคิด และเนื่องจากไม่รู้ว่าจะช่วยเหลือตัวเองอย่างไรในสถานการณ์เช่นนี้ เธอจึงสัญญากับหุ่นจำลองในสิ่งที่เขาต้องการ และด้วยเหตุนี้เขาจึงปั่นฟางให้กลายเป็นทองคำอีกครั้ง

และเมื่อพระราชาเสด็จมาในเช้าวันรุ่งขึ้น และทรงพบว่าทุกอย่างเป็นไปตามที่ทรงปรารถนา พระองค์จึงทรงรับนางเป็นพระมเหสี และธิดาคนบดแป้งผู้งดงามก็ได้ขึ้นเป็นราชินี

หนึ่งปีต่อมา นางให้กำเนิดบุตรที่น่ารัก และไม่เคยคิดถึงหุ่นจำลองนั้นอีกเลย แต่แล้วจู่ๆ หุ่นจำลองก็เข้ามาในห้องของนาง และกล่าวว่า “จงให้สิ่งที่เจ้าสัญญาไว้แก่ข้า” พระราชินีทรงตกใจกลัว และทรงเสนอทรัพย์สมบัติทั้งหมดในราชอาณาจักรให้แก่หุ่นจำลอง หากเขายอมยกบุตรให้นาง แต่หุ่นจำลองกล่าวว่า “ไม่ สิ่งที่มีชีวิตนั้นมีค่ามากกว่าสมบัติทั้งหมดในโลก” จากนั้นพระราชินีก็เริ่มร้องไห้คร่ำครวญ จนหุ่นจำลองสงสารนาง “ข้าจะให้เวลาเจ้าสามวัน” เขากล่าว “หากภายในเวลานั้นเจ้าทราบชื่อของข้า เจ้าจะได้เลี้ยงดูบุตรของเจ้า”

ดังนั้นตลอดทั้งคืนพระราชินีจึงทรงครุ่นคิดถึงชื่อต่างๆ ที่พระองค์เคยได้ยิน และทรงส่งผู้ส่งสารไปทั่วประเทศเพื่อสอบถามหาชื่ออื่นๆ ที่อาจมี เมื่อหุ่นจำลองมาถึงในวันรุ่งขึ้น หุ่นจำลองก็เริ่มเอ่ยชื่อต่างๆ เช่น คาสปาร์ เมลคิออร์ บัลธาซาร์ และชื่ออื่นๆ ที่พระองค์รู้จักทีละชื่อ แต่หุ่นจำลองตัวเล็กๆ นั้นกลับตอบทุกชื่อว่า “นั่นไม่ใช่ชื่อของข้า” ในวันที่สอง พระองค์ทรงให้คนไปสอบถามชื่อของผู้คนในละแวกนั้น และทรงเล่าชื่อที่แปลกและน่าสนใจที่สุดให้หุ่นจำลองฟัง

“บางทีชื่อของคุณอาจจะเป็นชอร์ตริบส์ หรือชีปแชงค์ หรือเลซเลก?” แต่เขามักจะตอบว่า “นั่นไม่ใช่ชื่อของผม”

ในวันที่สาม ผู้ส่งสารกลับมาอีกครั้งและกล่าวว่า “ข้าพเจ้าไม่พบชื่อใหม่แม้แต่ชื่อเดียว แต่เมื่อข้าพเจ้ามาถึงภูเขาสูงแห่งหนึ่งที่ปลายป่า ซึ่งเป็นที่ที่สุนัขจิ้งจอกและกระต่ายกล่าวราตรีสวัสดิ์กัน ข้าพเจ้าเห็นบ้านหลังเล็กๆ หลังหนึ่ง และหน้าบ้านมีไฟกำลังลุกไหม้ และรอบๆ กองไฟนั้นมีชายร่างเล็กคนหนึ่งกำลังกระโดดอย่างน่าขัน เขาโดดด้วยขาข้างเดียวและตะโกนว่า—

“วันนี้ฉันอบขนม พรุ่งนี้ฉันชงชา”

คนต่อไปฉันจะมีลูกกับพระโอรสหรือพระธิดาของพระราชินีองค์น้อย

ฮ่า! ดีใจจังที่ไม่มีใครรู้

ฉันถูกแต่งตัวเป็นรัมเปลสติลต์สกิน”

คุณอาจนึกภาพออกว่าพระราชินีทรงดีใจแค่ไหนเมื่อได้ยินชื่อนั้น! และไม่นานหลังจากนั้น เด็กชายตัวน้อยก็เข้ามาถามว่า “พระราชินีครับ ชื่อของข้าพเจ้าคืออะไรครับ?” ตอนแรกพระองค์ตรัสว่า “ชื่อของเจ้าคือคอนราดใช่ไหม?”

"เลขที่."

"คุณชื่อแฮร์รี่ใช่ไหม?"

"เลขที่."

“ชื่อของคุณคือรัมเปลสติลต์สกินหรือเปล่า?”

“ปีศาจบอกเจ้าอย่างนั้น! ปีศาจบอกเจ้าอย่างนั้น!” ชายร่างเล็กตะโกนด้วยความโกรธ แล้วเขาก็จุ่มเท้าขวาลงไปในดินลึกจนขาทั้งขาจมลงไป จากนั้นด้วยความเดือดดาล เขาก็ดึงขาซ้ายของตัวเองอย่างแรงด้วยมือทั้งสองข้างจนฉีกขาดเป็นสองท่อน