Repelsteeltje

Er was eens een molenaar die arm was, maar een mooie dochter had. Hij moest de koning bezoeken en om indruk te maken, zei hij: "Ik heb een dochter die stro in goud kan spinnen."

De koning zei tegen de molenaar: "Dat is een kunst die me zeer bevalt; als uw dochter zo begaafd is als u zegt, breng haar dan morgen naar mijn paleis, dan zal ik zien wat ze kan."

Toen het meisje bij hem gebracht werd, nam hij haar mee naar een kamer die helemaal vol stro lag, gaf haar een spinnewiel en een klos en zei: 'Ga nu aan het werk, en als je morgenochtend vroeg dit stro niet in goud hebt gesponnen, zul je sterven.' Daarop sloot hij zelf de kamer af en liet haar er alleen achter. Zo zat de arme molenaarsdochter daar, en ze wist absoluut niet wat ze moest doen; ze had geen idee hoe je stro in goud kon veranderen, en ze werd steeds ongelukkiger, totdat ze uiteindelijk begon te huilen.

Maar plotseling ging de deur open en kwam er een klein mannetje binnen die zei: "Goedenavond, mevrouw Miller, waarom huilt u zo?"

'Helaas!' antwoordde het meisje, 'ik moet stro tot goud spinnen, en ik weet niet hoe dat moet.'

'Wat krijg ik ervoor terug,' vroeg de paspop, 'als ik het voor je doe?'

'Mijn halsketting,' zei het meisje. Het mannetje nam de halsketting, ging voor het spinwiel zitten en 'zoem, zoem, zoem', drie keer ronddraaien, en de spoel was vol; toen deed hij er een andere op, en zoem, zoem, zoem, drie keer ronddraaien, en ook de tweede was vol. En zo ging het door tot de ochtend, toen al het stro gesponnen was en alle spoelen vol goud zaten. Bij het aanbreken van de dag was de koning er al, en toen hij het goud zag, was hij verbaasd en verheugd, maar zijn hart werd er alleen maar hebzuchtiger door. Hij liet de molenaarsdochter naar een andere kamer vol stro brengen, die veel groter was, en beval haar om ook dat in één nacht te spinnen als ze haar leven lief had. Het meisje wist niet hoe ze zich moest beheersen en huilde, toen de deur weer openging en het mannetje verscheen en zei: 'Wat wil je me geven als ik dat stro voor je tot goud spin?'

'De ring om mijn vinger,' antwoordde het meisje. Het mannetje nam de ring, begon weer aan het wiel te draaien en had tegen de ochtend al het stro tot glinsterend goud gesponnen.

De koning verheugde zich onmetelijk bij het zien ervan, maar hij had nog steeds niet genoeg goud; en hij liet de molenaarsdochter meenemen naar een nog grotere kamer vol stro en zei: "Ook dit moet je vannacht nog spinnen; als het je lukt, zul je mijn vrouw worden."

'Zelfs al is ze een molenaarsdochter,' dacht hij, 'ik zou nergens ter wereld een rijkere vrouw kunnen vinden.'

Toen het meisje alleen was, kwam de mannequin voor de derde keer en zei: "Wat wil je me geven als ik deze keer ook weer een rietje voor je spin?"

'Ik heb niets meer dat ik zou kunnen geven,' antwoordde het meisje.

"Beloof me dan, mocht je koningin worden, je eerste kind."

'Wie weet of dat ooit zal gebeuren?' dacht de molenaarsdochter; en, niet wetend hoe ze zichzelf in deze benarde situatie moest helpen, beloofde ze de mannequin wat hij wilde, en daarvoor veranderde hij het stro opnieuw in goud.

En toen de koning 's morgens kwam en alles aantrof zoals hij had gewenst, nam hij haar ten huwelijk, en de mooie molenaarsdochter werd koningin.

Een jaar later kreeg ze een prachtig kind, en ze dacht geen moment meer aan de mannequin. Maar plotseling kwam hij haar kamer binnen en zei: "Geef me nu wat je beloofd hebt." De koningin was diep geschokt en bood de mannequin alle rijkdommen van het koninkrijk aan als hij haar het kind zou laten. Maar de mannequin zei: "Nee, iets dat leeft is mij dierbaarder dan alle schatten ter wereld." Toen begon de koningin te huilen en te snikken, zodat de mannequin medelijden met haar kreeg. "Ik geef je drie dagen de tijd," zei hij, "als je dan mijn naam weet, mag je je kind houden."

De koningin dacht de hele nacht na over alle namen die ze ooit had gehoord en stuurde een boodschapper het land door om overal te informeren naar andere namen. Toen de pop de volgende dag kwam, begon ze met Caspar, Melchior, Balthazar en noemde ze alle namen die ze kende, de een na de ander; maar bij elke naam zei het mannetje: "Dat is niet mijn naam." De volgende dag liet ze in de buurt navragen naar de namen van de mensen daar en herhaalde ze de meest ongewone en merkwaardige namen aan de pop.

'Misschien heet u Shortribs, of Sheepshanks, of Laceleg?', maar hij antwoordde altijd: 'Dat is niet mijn naam.'

Op de derde dag kwam de boodschapper terug en zei: "Ik heb geen enkele nieuwe naam kunnen vinden, maar toen ik bij een hoge berg aan het einde van het bos kwam, waar de vos en de haas elkaar welterusten wensten, zag ik daar een klein huisje, en voor het huisje brandde een vuur, en rondom het vuur sprong een nogal belachelijk mannetje: hij huppelde op één been en riep—"

“Vandaag bak ik, morgen brouw ik,”

De volgende keer krijg ik het kind van de jonge koningin.

Ha! Wat ben ik blij dat niemand het wist.

"Ik word Repelsteeltje genoemd."

Je kunt je voorstellen hoe blij de koningin was toen ze de naam hoorde! En toen het mannetje kort daarna binnenkwam en vroeg: "Mevrouw de Koningin, hoe heet ik?", zei ze eerst: "Heet je Conrad?"

"Nee."

'Heet je Harry?'

"Nee."

'Misschien is uw naam Repelsteeltje?'

'De duivel heeft je dat verteld! De duivel heeft je dat verteld!' riep het mannetje, en in zijn woede stak hij zijn rechtervoet zo diep in de aarde dat zijn hele been erin verdween; en toen trok hij in zijn razernij zo hard met beide handen aan zijn linkerbeen dat hij zichzelf in tweeën scheurde.