Rumpelsztyk

Dawno, dawno temu żył sobie młynarz, który był biedny, ale miał piękną córkę. Pewnego razu musiał udać się do króla i przemówić, a żeby dodać sobie otuchy, powiedział mu: „Mam córkę, która potrafi prząść ze słomy złoto”.

Król rzekł do młynarza: „To sztuka, która bardzo mi odpowiada. Jeśli twoja córka jest tak mądra, jak mówisz, przyprowadź ją jutro do mojego pałacu, a ja spróbuję, co potrafi”.

A gdy przyprowadzono dziewczynę do niego, zaprowadził ją do pokoju pełnego słomy, dał jej kołowrotek i szpulkę i powiedział: „Teraz bierz się do roboty, a jeśli do jutra rana nie przemienisz tej słomy w złoto w nocy, umrzesz”. Po czym sam zamknął pokój i zostawił ją samą. Siedziała więc tam biedna córka młynarza i za nic w świecie nie wiedziała, co robić; nie miała pojęcia, jak można przemienić słomę w złoto, i czuła się coraz bardziej nieszczęśliwa, aż w końcu zaczęła płakać.

Nagle drzwi się otworzyły i wszedł mały człowieczek, który powiedział: „Dobry wieczór, pani Miller, dlaczego pani tak płacze?”

„Ach!” odpowiedziała dziewczyna, „Muszę zamienić słomę w złoto, ale nie wiem, jak to zrobić”.

„Co mi dasz?” – zapytał manekin – „jeśli to dla ciebie zrobię?”

„Mój naszyjnik” – powiedziała dziewczynka. Mały człowieczek wziął naszyjnik, usiadł przed kołem i „wir, wir, wir” – trzy obroty, a kołowrotek był pełny; potem założył kolejny i wir, wir, wir, trzy obroty, a drugi też był pełny. I tak to trwało aż do rana, kiedy cała słoma była już zakręcona, a wszystkie kołowrotki były pełne złota. O świcie król już tam był i widząc złoto, był zdumiony i zachwycony, ale jego serce stało się jeszcze bardziej chciwe. Kazał zabrać córkę młynarza do innego pokoju pełnego słomy, który był znacznie większy, i nakazał jej, żeby i ją prząsła w ciągu jednej nocy, jeśli ceni swoje życie. Dziewczynka nie wiedziała, jak sobie pomóc i płakała, gdy drzwi ponownie się otworzyły i pojawił się mały człowieczek i powiedział: „Co mi dasz, jeśli uprzędę ci tę słomę w złoto?”

„Pierścionek na moim palcu” – odpowiedziała dziewczynka. Mały człowieczek wziął pierścionek, znów zaczął kręcić kołem i do rana zamienił całą słomę w lśniące złoto.

Król niezmiernie się ucieszył na ten widok, lecz wciąż nie miał dość złota. Rozkazał więc zabrać córkę młynarza do jeszcze większego pokoju wypełnionego słomą i powiedział: „Musisz uprząść i to w ciągu tej nocy, ale jeśli ci się uda, zostaniesz moją żoną”.

„Nawet gdyby była córką młynarza” – pomyślał – „nie znalazłbym bogatszej żony na całym świecie”.

Kiedy dziewczynka została sama, manekin podszedł do niej po raz trzeci i powiedział: „Co mi dasz, jeśli i tym razem zaprząc dla ciebie słomkę?”

„Nie mam już nic, co mogłabym dać” – odpowiedziała dziewczyna.

„Więc obiecaj mi, że jeśli zostaniesz królową, urodzisz swoje pierwsze dziecko”.

„Kto wie, czy to się kiedykolwiek zdarzy?” – pomyślała córka młynarza. I nie wiedząc, jak inaczej sobie pomóc w tej trudnej sytuacji, obiecała manekinowi to, czego chciał, a on za to raz jeszcze przekształcił słomę w złoto.

A gdy król przybył rano i zastał wszystko tak, jak sobie życzył, wziął ją za żonę i piękna córka młynarza została królową.

Rok później urodziła piękne dziecko i nigdy nie pomyślała o manekinie. Ale nagle wszedł do jej komnaty i powiedział: „Teraz daj mi to, co obiecałeś”. Królowa była przerażona i zaoferowała manekinowi wszystkie bogactwa królestwa, jeśli zostawi jej dziecko. Ale manekin odparł: „Nie, coś, co żyje, jest mi droższe niż wszystkie skarby świata”. Wtedy królowa zaczęła płakać i płakać, tak że manekin zlitował się nad nią. „Daję ci trzy dni”, powiedział, „jeśli do tego czasu dowiesz się, jak mam na imię, wtedy zatrzymasz swoje dziecko”.

Królowa więc przez całą noc rozmyślała o wszystkich imionach, jakie kiedykolwiek słyszała, i wysłała posłańca po kraju, by rozpytywał o wszelkie inne, które mogłyby istnieć. Kiedy manekin pojawił się następnego dnia, zaczęła od Kacpra, Melchiora i Baltazara, wymieniając po kolei wszystkie znane jej imiona; ale mały człowieczek każdemu odpowiadał: „To nie moje imię”. Drugiego dnia kazała rozpytać sąsiadów o imiona tamtejszych ludzi i powtórzyła manekinowi te najbardziej niezwykłe i osobliwe.

„Może nazywasz się Shortribs, Sheepshanks, czy Laceleg?”, ale on zawsze odpowiadał: „To nie jest moje imię”.

Trzeciego dnia posłaniec wrócił i powiedział: „Nie udało mi się znaleźć ani jednego nowego imienia, ale gdy dotarłem do wysokiej góry na końcu lasu, gdzie lis i zając życzyli sobie dobrej nocy, zobaczyłem tam mały domek, a przed domem palił się ogień, a wokół ognia skakał całkiem śmieszny mały człowieczek: skakał na jednej nodze i krzyczał:

„Dziś piekę, jutro warzę,

Następnego dnia urodzę dziecko młodej królowej.

Ha! Cieszę się, że nikt nie wiedział

Jestem stylizowany na Rumpelsztyka.

Możecie sobie wyobrazić, jak uradowała się Królowa, gdy usłyszała to imię! A kiedy wkrótce potem wszedł mały człowieczek i zapytał: „A teraz, Pani Królowo, jak mam na imię?”, najpierw odpowiedziała: „Czy masz na imię Konrad?”

"NIE."

„Czy masz na imię Harry?”

"NIE."

„Może nazywasz się Rumpelsztyk?”

"Diabeł ci to powiedział! Diabeł ci to powiedział!" krzyknął mały człowieczek i w gniewie wbił prawą nogę tak głęboko w ziemię, że cała jej noga wbiła się; a potem w furii tak mocno szarpnął lewą nogę obiema rękami, że rozdarła się na pół.