ขอบผ้าที่ทอไม่เสร็จ
ในปี ค.ศ. 1842 ระหว่างการตรวจสอบโรงงาน ช่างทอผ้าหนุ่มคนหนึ่งใช้ผ้าที่ยังทอไม่เสร็จมาทำเป็นชิ้นงานให้เพื่อนร่วมงานที่ได้รับบาดเจ็บได้เห็น
ในฤดูใบไม้ผลิปี 1842 เมื่อผู้ตรวจโรงงานมาที่โรงงานของคาลเดอร์ แอกเนสกำลังทอขอบผ้าปูโต๊ะสำหรับงานแต่งงานของพ่อค้าคนหนึ่ง ลวดลายต้องการดอกไม้สีฟ้าสิบสองดอก เธอทอเสร็จไปสิบเอ็ดดอกแล้ว หัวหน้างานก็สั่งให้ทุกคนทำความสะอาดพื้นและไปยืนประจำที่เครื่องทอผ้าของตน
มือขวาของแอกเนสถูกพันผ้าพันแผลไว้ กระสวยทอผ้ากระแทกมือเธอเมื่อสัปดาห์ก่อนหลังจากที่ตัวล็อกกระสวยหลุด เพื่อนของเธอ มาร์ธา ซึ่งทำงานอยู่ที่เครื่องทอผ้าข้างๆ ก็ไม่อยู่แล้ว อาการบาดเจ็บของมาร์ธาหนักกว่า หัวหน้าคนงานบอกว่าเธอจะกลับมาเมื่อเธอสามารถทำงานได้ทัน
ผู้ตรวจสอบถามว่าผู้หญิงทำงานกี่ชั่วโมง เจ้าของตอบ เขาถามว่าอุปกรณ์ได้รับการบำรุงรักษาหรือไม่ หัวหน้าคนงานแสดงให้เขาดูราวกันตกที่เพิ่งติดตั้งใหม่ แอกเนสเฝ้ามองดินสอของชายคนนั้นเคลื่อนไปบนสมุดบันทึกและเข้าใจว่าการทำให้ห้องดูเรียบร้อยนั้นง่ายดายเพียงใด
พ่อค้ามาถึงระหว่างการตรวจสอบเพื่อรับผ้าของเขา งานแต่งงานของเขาจะจัดขึ้นในอีกสองวัน หัวหน้าคนงานบอกให้แอกเนสจัดดอกไม้ดอกสุดท้ายให้เสร็จในขณะที่ผู้มาตรวจสอบหม้อไอน้ำ
เธอหยิบกระสวยขึ้นมา แต่ไม่ได้สอดมันผ่านเส้นด้าย แทนที่จะเป็นเช่นนั้น เธอตัดแถบผ้าจากขอบที่เหลือทิ้ง แล้วเขียนที่อยู่ของมาร์ธาลงบนแถบผ้านั้นด้วยหมึกสำหรับทำเครื่องหมาย เธอวางแถบผ้านั้นไว้ใต้ขอบผ้าที่ยังเย็บไม่เสร็จ แล้วพับผ้าเพื่อส่งให้
เมื่อพ่อค้าเปิดออก เขาก็บ่นทันที เจ้าของตำหนิว่าเป็นเพราะความประมาท แอกเนสกล่าวว่าดอกไม้ดอกที่สิบสองเป็นของหญิงคนนั้นซึ่งเครื่องทอผ้าของเธอยังว่างอยู่ ห้องเงียบลงจนเธอได้ยินเสียงเข็มขัดตีอยู่ชั้นบน
เธอคาดว่าจะถูกไล่ออก แต่แทนที่จะเป็นเช่นนั้น ผู้ตรวจสอบกลับขอตรวจสอบสมุดบันทึกอุบัติเหตุ ไม่มีบันทึกของมาร์ธา แต่มีบันทึกของแอกเนส ซึ่งระบุว่าเป็นความล่าช้าเล็กน้อยที่เกิดจากความประมาท เขาขอให้แอกเนสอธิบายเรื่องราวกันตกที่หลวม
ผ้าสำหรับงานแต่งงานถูกนำกลับไปทั้งที่ยังทำไม่เสร็จ ผู้ตรวจสอบมาเยี่ยมมาร์ธาก่อนออกจากเมือง มีรายงานตามมา จากนั้นก็มีคำสั่งให้ซ่อมเครื่องทอผ้าหลายเครื่อง แต่ไม่มีสิ่งใดช่วยให้ปลายนิ้วที่บาดเจ็บของเธอกลับมาขยับได้ แอกเนสรู้ดีว่าไม่ควรเรียกสิ่งนั้นว่าความยุติธรรม
หลายเดือนต่อมา มาร์ธาเริ่มสอนการเย็บซ่อมผ้าจากห้องใกล้ตลาด แอกเนสส่งลูกค้ามาและนำผ้าของเธอไปให้เย็บชายผ้า เย็นวันหนึ่ง ภรรยาของพ่อค้ามาถึงพร้อมกับผ้าขอบสีน้ำเงินที่คุ้นเคย เธอต้องการให้คงมุมที่ว่างเปล่านั้นไว้
มาร์ธาใช้มือข้างที่ดีของเธอสัมผัสดอกไม้ทั้งสิบเอ็ดดอก เธอพลิกผ้าดู ตรวจดูเส้นด้าย แล้วบอกว่าเธอสามารถเย็บขอบผ้าให้ทนทานได้
แอกเนสอยู่ช่วยเก็บหมุด ข้างนอก เสียงหวีดของโรงงานดังขึ้นเป็นสัญญาณสิ้นสุดกะการทำงาน หญิงทั้งสองไม่ได้ลุกขึ้นจนกระทั่งมุมนั้นเรียบสนิท
เรื่องแต่งต้นฉบับ © Stories.red
วงสนทนานักอ่าน
เริ่มต้นบทสนทนา
