De onvoltooide rand van de wever

In het voorjaar van 1842, toen de fabrieksinspecteur bij Calder's fabriek kwam, was Agnes bezig met het weven van de rand van een tafelkleed voor de bruiloft van een koopman. Het ontwerp vereiste twaalf blauwe bloemen. Ze had er elf af toen de voorman iedereen beval de vloer schoon te maken en achter de machines te gaan staan.

Agnes' rechterhand was verbonden. De week ervoor was ze geraakt door de schietspoel nadat de beschermkap was losgeraakt. Haar vriendin Martha, die aan het naastgelegen weefgetouw had gewerkt, was er niet meer. Martha's verwonding was ernstiger. De voorman zei dat ze terug zou komen zodra ze het tempo weer aankon.

De inspecteur vroeg hoeveel uur de vrouwen werkten. De eigenaar antwoordde. Hij vroeg of de apparatuur goed onderhouden werd. De voorman liet hem een ​​nieuw gemonteerde beschermkap zien. Agnes keek toe hoe de man met zijn potlood over zijn notitieboekje schreef en begreep hoe gemakkelijk een kamer toonbaar gemaakt kon worden.

De koopman arriveerde tijdens de inspectie om zijn stof op te halen. Zijn bruiloft was over twee dagen. De voorman zei tegen Agnes dat ze de laatste bloem moest afmaken terwijl de bezoekers de ketels inspecteerden.

Ze tilde de spoel op, maar haalde die niet door de draden. In plaats daarvan sneed ze een strook van de restrand af en schreef Martha's adres erop met markeerstift. Ze legde de strook onder de onafgewerkte hoek en vouwde de stof op voor verzending.

Toen de koopman het opende, klaagde hij meteen. De eigenaar gaf de schuld aan slordig werk. Agnes zei dat de twaalfde bloem toebehoorde aan de vrouw van wie het weefgetouw leeg stond. Het werd zo stil in de kamer dat ze boven een riem hoorde slaan.

Ze verwachtte ontslag. In plaats daarvan vroeg de inspecteur om het ongevallenregister in te zien. Er stond geen vermelding van Martha in. Er stond wel een vermelding van Agnes, omschreven als een kleine vertraging veroorzaakt door onoplettendheid. Hij vroeg Agnes om de losse afscherming te verklaren.

De bruidsstof werd onafgemaakt meegenomen. De inspecteur bezocht Martha voordat hij de stad verliet. Er volgde een rapport, en vervolgens een opdracht om verschillende weefgetouwen te repareren. Niets daarvan herstelde de beweeglijkheid in haar gewonde vingers. Agnes wist wel beter dan dat rechtvaardigheid te noemen.

Enkele maanden later begon Martha naailessen te geven vanuit een kamertje vlakbij de markt. Agnes stuurde klanten en bracht haar stoffen om te laten zomen. Op een avond kwam de vrouw van de koopman langs met een bekende blauwe rand. Ze wilde de lege hoek behouden.

Martha streek met haar goede hand over de elf bloemen. Ze draaide de stof om, bekeek de draden en zei dat ze de rand wel kon laten meegaan.

Agnes bleef om te helpen met de pinnen. Buiten klonk de fabrieksfluit, die het einde van weer een ploegendienst aankondigde. Geen van beide vrouwen stond op voordat de hoek plat lag.