Niedokończona granica tkacza

Wiosną 1842 roku, kiedy inspektor fabryczny przybył do młyna Caldera, Agnes tkała bordiurę obrusu na wesele kupca. Wzór wymagał dwunastu niebieskich kwiatów. Skończyła jedenaście, gdy brygadzista nakazał wszystkim posprzątać podłogę i stanąć przy maszynach.

Prawa ręka Agnes była zabandażowana. Czółenko uderzyło ją tydzień wcześniej, po tym jak jego osłona się poluzowała. Jej przyjaciółki Marthy, która pracowała przy następnym krośnie, już nie było. Uraz Marthy był poważniejszy. Majster powiedział, że wróci, gdy będzie w stanie dotrzymać jej kroku.

Inspektor zapytał, ile godzin pracują kobiety. Właściciel odpowiedział. Zapytał, czy sprzęt jest konserwowany. Brygadzista pokazał mu nowo zamontowaną osłonę. Agnes obserwowała, jak ołówek mężczyzny przesuwa się po notesie i zrozumiała, jak łatwo można sprawić, by pokój wyglądał schludnie.

Kupiec przybył w trakcie inspekcji, aby odebrać materiał. Jego ślub miał się odbyć za dwa dni. Majster kazał Agnieszce dokończyć ostatni kwiat, podczas gdy goście sprawdzali kotły.

Uniosła czółenko, ale nie przeciągnęła go przez nici. Zamiast tego odcięła pasek z krawędzi odpadu i napisała na nim adres Marthy tuszem. Umieściła go pod niedokończonym rogiem i złożyła materiał do dostawy.

Kiedy kupiec otworzył, natychmiast się poskarżył. Właściciel zrzucił winę na niedbałą pracę. Agnieszka powiedziała, że ​​dwunasty kwiat należy do kobiety, której warsztat tkacki stał pusty. W pomieszczeniu zrobiło się na tyle cicho, że Agnieszka usłyszała stukot paska na górze.

Spodziewała się zwolnienia. Zamiast tego inspektor poprosił o wgląd do książki wypadków. Nie było w niej wpisu dotyczącego Marthy. Był wpis dotyczący Agnes, opisany jako drobne opóźnienie spowodowane nieuwagą. Poprosił Agnes o wyjaśnienie przyczyny luzu w gardzie.

Suknia ślubna została zabrana w stanie surowym. Inspektor odwiedził Marthę przed wyjazdem z miasta. Sporządzono raport, a następnie wydano nakaz naprawy kilku krosien. Żadne z nich nie przywróciło ruchu jej poranionych palców. Agnes wiedziała, że ​​nie należy tego nazywać sprawiedliwością.

Kilka miesięcy później Marta zaczęła uczyć cerowania w pokoju niedaleko targu. Agnieszka wysyłała klientów i zabierała swoją tkaninę do obszycia. Pewnego wieczoru przyszła żona kupca ze znajomą niebieską lamówką. Chciała, żeby pusty róg został zachowany.

Marta przesunęła zdrową ręką po jedenastu kwiatach. Odwróciła tkaninę, sprawdziła nitki i powiedziała, że ​​może sprawić, by brzeg był trwalszy.

Agnes została, żeby pomóc przy kręglach. Na zewnątrz gwizdek młyna oznajmił koniec kolejnej zmiany. Żadna z kobiet nie wstała, dopóki róg nie legł płasko.