ปูและหินที่ทาสี

ปูตัวหนึ่งอาศัยอยู่ข้างแอ่งน้ำขึ้นน้ำลง ซึ่งมีนกนางนวลสีขาวมาทุกเช้า นกนางนวลเฝ้ามองน้ำหาปลาตัวเล็กๆ แต่เมื่อใดก็ตามที่ปูเดินข้ามผืนทรายโล่งๆ มันก็จะงับใส่ปูด้วย ปูเริ่มเบื่อที่จะรออยู่ใต้ก้อนหินจนกว่านกนางนวลจะบินจากไป

เย็นวันหนึ่ง เขาพบดินเหนียวสีแดงอยู่ใกล้หน้าผา เขาใช้เปลือกหอยเป็นพู่กัน วาดดวงตาขนาดใหญ่สองข้างลงบนหินเหนือสระน้ำของเขา ในแสงสลัวยามเช้า ดวงตาเหล่านั้นดูเหมือนจะเป็นของสิ่งมีชีวิตที่ใหญ่กว่านกนางนวลใดๆ

นกนางนวลลงจอด มองแวบหนึ่ง แล้วก็กระพือปีกด้วยความตกใจ ปูหัวเราะเสียงดังจนเกือบกลิ้งตกพื้น มันเดินเตร่ไปทั่วทุกหนทุกแห่งเป็นเวลาสามวัน มันบอกหอยแมลงภู่ว่าตอนนี้ชายหาดถูกเฝ้าโดยสัตว์ร้ายที่น่ากลัว และมีเพียงมันเท่านั้นที่รู้ถึงอารมณ์ของมัน

ในวันที่สี่ พายุพัดกระหน่ำ คลื่นซัดหินที่ทาสีไว้จนหล่นลงมาทับที่พักของปู ทำให้มันติดอยู่ในโพรงตื้นๆ ใต้หินนั้น น้ำค่อยๆ ซึมเข้ามา แต่ก็เอื้อมไม่ถึงแอ่งน้ำหรือผลักหินออกไปได้

หอยแมลงภู่ได้ยินเสียงเรียกของมัน พวกมันไม่มีก้ามไว้ขุดดิน ปลาที่ว่ายผ่านไปมาก็ทำอะไรไม่ได้บนพื้นทรายแห้งๆ พอถึงช่วงบ่าย แสงแดดก็ส่องลงมาทำให้โพรงนั้นอบอุ่นขึ้น และเสียงของปูก็แผ่วเบาลง

นกนางนวลลงจอดบนหน้าผา หอยแมลงภู่ร้องเรียกมัน แต่เมื่อมันเห็นดวงตาที่วาดไว้ มันก็ไม่ยอมเข้าใกล้

พวกเขากล่าวว่า “มีปูอยู่ใต้สัตว์ร้ายตัวนั้น”

“งั้นสัตว์ร้ายก็เก็บเขาไว้ได้” นกนางนวลกล่าว

ปูเข้าใจว่าคำเตือนของมันได้ผลดีเกินไป มันจึงใช้ปลายก้ามข้างหนึ่งขูดดินเหนียวออกจากหิน ช่องเปิดนั้นแคบ และมันเอื้อมไปถึงแค่ส่วนล่างของดวงตาที่วาดไว้เพียงข้างเดียว มันขูดไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมีรอยสีแดงไหลลงไปในทราย

“มันคือก้อนหิน” เขาตะโกน “ผมเป็นคนทาสีมันเอง”

นกนางนวลบินลงมาอย่างระมัดระวัง มันเฝ้ามองปูตัวนั้นกำลังขูดหิน จากนั้นก็ใช้จะงอยปากจิกไปใต้ขอบหิน หินขยับ ปูรีบวิ่งลงไปในแอ่งน้ำและอยู่ใต้น้ำจนกระทั่งเปลือกของมันเย็นลง

เมื่อเขาโผล่ออกมา เขาถามว่าทำไมเธอถึงช่วย นกนางนวลตอบว่าเธอไม่ชอบที่ถูกก้อนหินทำให้ตกใจ แต่เธอไม่ชอบถูกก้อนหินหลอกมากกว่า

ปูตัวนั้นยื่นปลาตัวเล็กที่ติดอยู่ในแอ่งน้ำแห้งๆ นอกสระน้ำของมันให้เธอ หลังจากนั้น มันก็ชี้ให้ดูแอ่งน้ำที่เธอไม่สามารถมองเห็นได้จากหน้าผา เธอจึงเดินเลี่ยงมันไปได้อย่างปลอดภัย

ดวงตาที่วาดไว้จางหายไปในสายฝน ทั้งสองคนไม่ได้วาดใหม่