Krab i pomalowana skała

Krab żył obok basenu pływowego, do którego co rano przylatywała biała mewa. Mewa wypatrywała w wodzie małych rybek, ale za każdym razem, gdy krab przekraczał otwarty piasek, również na niego kłapała. Znudziło mu się czekanie pod kamieniem, aż odleci.

Pewnego wieczoru znalazł czerwoną glinę w pobliżu klifu. Używając muszli jako pędzla, namalował na skale nad sadzawką dwoje ogromnych oczu. W słabym porannym świetle oczy zdawały się należeć do stworzenia znacznie większego niż jakakolwiek mewa.

Mewa wylądowała, spojrzała raz i zatrzepotała skrzydłami z przerażenia. Krab zaśmiał się tak głośno, że o mało nie przewrócił się na grzbiet. Przez trzy dni chodził, gdzie mu się podobało. Powiedział przyssawkom, że plaży strzeże teraz straszliwa bestia i że tylko on zna jej charakter.

Czwartego dnia nadciągnęła burza. Fala uniosła pomalowany kamień i zrzuciła go na schronienie kraba. Krab utknął w płytkim zagłębieniu pod nim. Woda powoli sączyła się, ale nie mógł dosięgnąć basenu ani odepchnąć kamienia.

Przynęty usłyszały jego wołanie. Nie miały szczypiec, którymi mogłyby kopać. Przepływająca ryba nic nie mogła zrobić na suchym piasku. Po południu słońce ogrzało zagłębienie, a głos kraba stał się cichszy.

Mewa wylądowała na klifie. Przyssawko-czapeczki ją wołały, ale zobaczyła pomalowane oczy i nie podeszła bliżej.

„Pod bestią jest krab” – powiedzieli.

„Wtedy bestia będzie mogła go zatrzymać” – powiedziała mewa.

Krab zrozumiał, że jego ostrzeżenie zadziałało aż nazbyt skutecznie. Zeskrobał glinę ze skały czubkiem jednego szczypca. Otwór był wąski i mógł dosięgnąć tylko dolnej części pomalowanego oka. Skrobał, aż na piasku pojawiła się czerwona smuga.

„To kamień” – zawołał. „Namalowałem go”.

Mewa ostrożnie podeszła. Obserwowała, jak skrobie, po czym wsunęła dziób pod krawędź. Skała się poruszyła. Krab pospiesznie wszedł do basenu i pozostał pod wodą, aż jego skorupa ostygła.

Kiedy wyszedł, zapytał, dlaczego mu pomogła. Mewa odpowiedziała, że ​​nie lubiła, gdy straszył ją kamień, ale jeszcze bardziej nie lubiła, gdy ktoś ją oszukiwał.

Krab podał jej małą rybkę uwięzioną w wysychającej kałuży za jego basenem. Potem wskazał jej kałuże, których nie mogła dostrzec z klifu. Zostawiła mu przejście wolnym.

Namalowane oczy wyblakły na deszczu. Żadne z nich ich nie pomalowało.