De krab en de beschilderde rots

Een krab woonde naast een getijdenpoel waar elke ochtend een witte meeuw kwam. De meeuw speurde het water af naar kleine visjes, maar zodra de krab het open zand overstak, hapte ze ook naar hem. Hij werd het zat om onder zijn steen te wachten tot ze wegvloog.

Op een avond vond hij rode klei vlakbij de klif. Met een schelp als penseel schilderde hij twee enorme ogen op de rots boven zijn vijver. In het zwakke ochtendlicht leken de ogen toe te behoren aan een wezen dat veel groter was dan welke meeuw dan ook.

De meeuw landde, keek een keer om zich heen en sloeg verschrikt met haar vleugels. De krab lachte zo hard dat hij bijna op zijn rug rolde. Drie dagen lang liep hij waar hij maar wilde. Hij vertelde de schaaldiertjes dat het strand nu bewaakt werd door een verschrikkelijk beest en dat alleen hij zijn temperament kende.

Op de vierde dag kwam er een storm opzetten. Een golf tilde de beschilderde steen op en liet hem neervallen op de plek waar de krab zich bevond. Hij zat vast in een ondiepe holte eronder. Langzaam sijpelde er water naar binnen, maar hij kon de poel niet bereiken en de steen ook niet opzij duwen.

De schaaldiertjes hoorden hem roepen. Ze hadden geen klauwen om mee te graven. Een voorbijzwemmende vis kon niets doen op droog zand. Tegen de middag had de zon de holte opgewarmd en de stem van de krab werd steeds zwakker.

De meeuw landde op de klif. De schaaldiertjes riepen haar, maar ze zag de beschilderde ogen en durfde niet dichterbij te komen.

'Er zit een krab onder het beest,' zeiden ze.

'Dan mag het beest hem houden,' zei de meeuw.

De krab begreep dat zijn waarschuwing te goed had gewerkt. Hij schraapte klei van de rots met de punt van een van zijn scharen. De opening was smal en hij kon slechts de onderkant van één beschilderd oog bereiken. Hij schraapte door tot een rode streep in het zand liep.

'Het is een steen,' riep hij. 'Ik heb hem beschilderd.'

De meeuw daalde voorzichtig neer. Ze keek toe hoe hij schraapte en duwde toen haar snavel onder de rand. De rots verschoof. De krab schoot het water in en bleef onder water tot zijn schaal was afgekoeld.

Toen hij tevoorschijn kwam, vroeg hij waarom ze had geholpen. De meeuw zei dat ze het vervelend vond om bang te zijn voor een steen, maar dat ze het nog veel erger vond om erdoor voor de gek gehouden te worden.

De krab bood haar het kleine visje aan dat vastzat in een opdrogende plas achter zijn poel. Daarna wees hij haar op plassen die ze vanaf de klif niet kon zien. Ze liet zijn oversteekplaats vrij.

De geschilderde ogen vervaagden in de regen. Geen van beiden heeft ze opnieuw geschilderd.