แจ็คผู้สังหารยักษ์

วันก่อนมีหญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาในห้องบรรณาธิการของหนังสือพิมพ์โพสต์พร้อมกับหนังสือที่เธอกำลังขาย เธอเข้าไปในห้องทำงานของบรรณาธิการบริหาร ส่วนเด็กหญิงตัวเล็กวัยห้าขวบที่เดินตามมาด้วยนั้น กลับไปรออยู่ในห้องด้านนอก คงเพราะถูกดึงดูดด้วยรูปลักษณ์ที่สดใสและน่าดึงดูดใจของเหล่าพนักงานที่กำลังนั่งเล่นอยู่ที่โต๊ะทำงานต่างๆ ในช่วงพักเบรกของพวกเขานั่นเอง

เธอเป็นหญิงสาวผมหยิกหน้าตาแจ่มใส มีอุปนิสัยเป็นมิตร ดังนั้นเธอจึงเลือกโจมตีบรรณาธิการวรรณกรรมเป็นการเฉพาะ โดยไม่ต้องสงสัยเลยว่าเธอหลงใหลในท่าทางสง่างามแบบชนชั้นสูงของเขา และนิสัยแปลกประหลาดของเขาที่ชอบเขียนหนังสือโดยสวมถุงมือ

“เล่าเรื่องให้ฉันฟังหน่อยสิ” เธอถามพลางสะบัดผมหยิกใส่เขา และเงยหน้ามองด้วยดวงตาสีน้ำตาลที่ทรงอำนาจ

“เรื่องเล่าเหรอจ๊ะ หนูน้อย?” บรรณาธิการวรรณกรรมกล่าวพร้อมรอยยิ้มหวานขณะลูบผมหยิกเงางามของเธอ

“แน่นอนค่ะ จะรับอะไรดีล่ะคะ?”

“บอกฉันหน่อยสิ แด็ค เดอเดียนท์คิลเลอร์”

“แจ็คผู้พิชิตยักษ์? ดวงตะวันน้อยๆ จากใจจริงของฉัน”

บรรณาธิการวรรณกรรมช่วยพยุงหญิงร่างเล็กขึ้นไปนั่งบนเก้าอี้ และเริ่มกล่าวว่า:

“กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ณ บ้านหลังเล็กๆ ใกล้กับป่าดึกดำบรรพ์ ที่ซึ่งความสุขสงบแบบชนบทผสมผสานกับการทำงานเกษตรกรรมที่เหน็ดเหนื่อย แจ็ค พระเอกของเรื่องอาศัยอยู่กับมารดาผู้เป็นม่ายของเขา หญิงม่ายผู้นี้ไม่ใช่คนตระหนี่ถี่เหนียว แต่ด้วยนิสัยประหยัด เธอจึงต้องใช้วิธีการต่างๆ เพื่อยืดอายุขัยของตนเอง เธอเป็นเจ้าของวัวสี่ขาตัวหนึ่งที่มีคุณสมบัติยอดเยี่ยม น้ำนมที่มากมาย นิสัยที่เป็นมิตรและสงบเสงี่ยม และความอ่อนโยนของมันทำให้ทั้งแจ็คและมารดาของเขารักใคร่ แต่แล้ว ความจำเป็นของสถานการณ์ก็บังคับให้พวกเขาต้องจากลาเพื่อนสี่ขาตัวนี้ และแจ็คก็ต้องรับหน้าที่อันแสนเศร้าในการพาวัวผู้มีพระคุณของพวกเขาไปยังตลาดด้วยอกที่บอบช้ำและเสียงคร่ำครวญที่ดังลั่น เพื่อไป... นำไปแลกเปลี่ยนกับสิ่งจำเป็นในการดำรงชีวิตที่ขาดไม่ได้ ดังนั้น แจ็ค—”

“บอกหน่อยสิ” เด็กหญิงตัวน้อยพูด “เมื่อไหร่เธอจะเล่าเรื่องนั้นให้หนูฟัง?”

“ดูนี่สิ” บรรณาธิการกีฬาพูดพลางเดินมาจากโต๊ะทำงาน “คุณไม่สามารถหวังให้เด็กแบบนั้นได้ตำแหน่งในสนามแข่งที่หนักหน่วงอย่างของคุณได้หรอก คำพูดของคุณอาจใช้ได้ดีบนอัฒจันทร์ แต่คุณเหนือกว่าเด็กห้าขวบคนนั้นเยอะ แล้วคุณจะแทงถูกหรือผิดล่ะ?”

“คุณบอกฉันหน่อยได้ไหมว่าแด็กคือฆาตกรต่อเนื่องฉายา ‘Dack’?” เด็กหญิงตัวน้อยถาม ดูเหมือนเธอจะประทับใจกับรอยยิ้มอารมณ์ดีของบรรณาธิการกีฬาเป็นอย่างมาก

“ลองเสี่ยงดูสิ สาวน้อย” สุภาพบุรุษผู้ร่าเริงกล่าวพลางจับเธอนั่งคุกเข่าลง “แล้วฉันจะให้เธอรับมันแบบต่ำๆ ตรงจานเลย ไม่ต้องมีลูกเล่นอะไรทั้งนั้น”

⁂

“อย่างที่คุณเห็น” บรรณาธิการกีฬากล่าว “แจ็คกับแม่ของเขาเงินไม่พอ และแม่ของเขาก็แนะนำให้เขาเอาเชือกคล้องหางวัวแก่ แล้วจูงมันไปหาผู้ชายสักคนที่เต็มใจจะจ่ายเงินก้อนโตเพื่อซื้อนมจากฟาร์มโคนมเจอร์ซีย์แท้ๆ แจ็คจึงไปเข้าแถวแต่เช้าตรู่พร้อมกับวัว และเมื่อธงโบกสะบัด เขาก็วิ่งเข้าเมืองไปได้สามในสี่ของระยะทางทั้งหมด สักพักก็มีชายคนหนึ่งเดินมาเสนอจะเอาถั่วสีฟ้าถุงหนึ่งไปให้วัว แจ็คเกือบจะทำหน้าบึ้งใส่เขาในตอนแรก แต่สุดท้ายก็เรียกเขามา และชายแปลกหน้าคนนั้นก็ได้ของไปอย่างง่ายดาย แจ็คเป็นเหยื่อชั้นดีของพวกนักต้มตุ๋น และไม่มีผิดพลาดเลย จากนั้นแจ็คก็วิ่งเข้าฐาน และเมื่อเขาพยายามจะต่อว่าแม่ของเขาเกี่ยวกับสิ่งที่เขาทำ แม่ของเขาก็ผลักเขาตกเชือกในเวลาไม่กี่วินาที ดังนั้นเขา—”

“คุณจะเริ่มเรื่องนั้นเมื่อไหร่คะ?” เด็กหญิงตัวน้อยถามพลางเงยหน้ามองเขาด้วยความสงสัย

“งั้นฉันคงต้องออกไปนอนเล่นในสนามหญ้าแล้วล่ะ!” บรรณาธิการกีฬาพูด “ฉันคิดว่าฉันเป็นคนเริ่มก่อนนะ ไอ้ขี้ขลาด” เขากล่าว “แต่คงเป็นการทำฟาวล์สินะ”

“พวกคุณล้อเลียนเด็กผู้หญิงคนนั้นเรื่องอะไรกัน?” บรรณาธิการข่าวรถไฟถามขณะเดินเข้ามาและแขวนกุญแจมือไว้บนเตาแก๊ส

“เธออยากฟังเรื่องแจ็คผู้พิชิตยักษ์” บรรณาธิการข่าวกีฬากล่าว “แต่ดูเหมือนเธอจะไม่ค่อยขำกับความพยายามอันน่าขันของเราสักเท่าไหร่ คุณพูดภาษาอังกฤษได้ไหม หรือพูดได้แต่เรื่องรถไฟ?”

“ไม่น่าเป็นไปได้ที่เธอจะสามารถจับสังเกตสำเนียงการพูดในห้องนักบินของคุณได้หรอก” บรรณาธิการหนังสือพิมพ์รถไฟกล่าวด้วยน้ำเสียงดูถูก “หลีกทาง แล้วให้ผมแสดงให้คุณดูว่าทำอย่างไรถึงจะดึงดูดความสนใจของคนรุ่นใหม่ได้”

“ช่วยเล่าเรื่องนั้นให้หนูฟังหน่อยได้ไหมคะ” เด็กหญิงตัวน้อยถามด้วยแววตาที่เปี่ยมด้วยความหวัง

“ผมเห็นด้วย” บรรณาธิการข่าวรถไฟกล่าวพลางนั่งลงบนกองเอกสารแลกเปลี่ยน “พวกคุณเสียเวลาไปกับการเริ่มต้นมากเกินไป คุณควรจะเริ่มส่วนที่น่าตื่นเต้นตั้งแต่แรกเลยดีกว่า”

⁂

“เอาล่ะ เจ้าหนู” บรรณาธิการรถไฟกล่าว “เรื่องมีอยู่ว่า แจ็คตื่นขึ้นมาในเช้าวันหนึ่งแล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง ก็เห็นว่าทางรถไฟถูกปิดกั้นด้วยต้นถั่วที่ทอดยาวเป็นท่ออากาศขนาดใหญ่ขึ้นไปจนลับสายตา แจ็คเติมถ่านหินและน้ำ แล้วโดยไม่รอตรวจสอบว่าเขาอยู่บนรางหรือไม่ ก็คว้าจับไว้แล้วแล่นขึ้นเนินไปโดยไม่แม้แต่จะเป่าหวีดที่สถานีระหว่างทาง เมื่อเขาไปถึงปลายทาง เขาก็พบปราสาทหลังใหญ่เท่าสถานีรถไฟ เขาจึงเบรกแล้ว—”

“คุณบอกฉันเกี่ยวกับ Dack de Diant Killer ได้ไหม” ถามสาวน้อย

ทันใดนั้นหญิงคนนั้นก็เดินออกมา และเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ก็กระโดดลงจากหลังม้าแล้ววิ่งไปหาเธอ ทั้งสองปรึกษาหารือกันเล็กน้อย และขณะที่กำลังเดินออกไปนอกประตู พนักงานก็ได้ยินหญิงคนนั้นพูดว่า:

“แม่จะเล่าเรื่องแจ็คให้ทุกคนฟังเองตอนที่เรากลับถึงบ้าน”