Jack Zabójca Olbrzymów

Pewnego dnia do redakcji „Post” weszła agitatorka z książką, którą sprzedawała. Weszła do gabinetu redaktora naczelnego, a jej pięcioletnia córeczka, która podeszła razem z nią, pozostała w pokoju obok, niewątpliwie zachwycona błyskotliwym i sympatycznym wyglądem personelu, który wylegiwał się przy biurkach w jednej ze swoich częstych przerw.

Była to bystra, kręcona dziewczyna o przyjacielskim usposobieniu, więc to ona oskarżyła redaktora literackiego, niewątpliwie zafascynowana jego arystokratycznym zachowaniem i szczególną umiejętnością pisania w rękawiczkach.

„Opowiedz mi jakąś historię” – zażądała, potrząsając lokami i patrząc na niego władczymi, brązowymi oczami.

„Opowieść, mała?” powiedział redaktor literacki ze słodkim uśmiechem i głaskał jej lśniące loki.

„Z całą pewnością. Co to będzie?”

„Powiedz mi Dack, de Diant Killer”.

„Jack, Zabójca Olbrzymów? Mały promyku słońca; całym sercem.”

Redaktor literacki pomógł młodej damie usiąść na stołku i zaczął:

„Dawno, dawno temu, w bezpośrednim sąsiedztwie prastarego lasu, w skromnej siedzibie, gdzie rozkosze sielskiego życia z pożytkiem przeplatały się z bardziej mozolną pracą rolniczą, mieszkał Jack, bohater mojej opowieści, ze swoją owdowiałą przodkinią. Z natury raczej skąpa, lecz z konieczności gospodarna, wdowa była zmuszona uciekać się do licznych sposobów, aby przedłużyć życie. Była właścicielką wołowego czworonoga o najwspanialszych cnotach. Jej hojny zapas mlecznego płynu, jej przyjazna i pokojowa natura oraz łagodność usposobienia zjednały jej sympatię zarówno Jacka, jak i jego matki. Niestety, konieczność sytuacji wkrótce zmusiła ich do rozstania się ze swoim czworonożnym przyjacielem, a Jackowi powierzono bolesny obowiązek poprowadzenia z rozdartą piersią i głośnymi lamentami ich wołowego dobroczyńcy na targ, aby go wymienić na bardziej niezbędne rzeczy do życia. Więc Jack—”

„Powiedz,” powiedziała dziewczynka, „kiedy opowiesz mi tę historię?”

„Słuchaj”, powiedział redaktor sportowy, podchodząc od biurka, „nie możesz oczekiwać, że taki dzieciak dostanie miejsce na tak ciężkim torze jak twój. Twoja gadka jest dobra na trybuny, ale przewyższasz tego pięciolatka. Na czym w ogóle polega twoja stawka?”

„Opowiedz mi, Dack, Zabójco Diantów?” zapytała dziewczynka, najwyraźniej pod wrażeniem pogodnego uśmiechu redaktora sportowego.

„Możesz o to grać, siostrzyczko” – powiedział ten wesoły dżentelmen, biorąc ją na kolana. „I powiem ci to prosto z mostu, prosto z talerza, bez żadnych literackich udziwnień”.

⁂

„Widzisz teraz” – powiedział redaktor sportowy – „Jack i jego matka mieli mało pieniędzy, a staruszka podpowiedziała mu, żeby zarzucił pętlę na starą krowę od tyłu i skierował ją na jakiegoś gościa, który gotów jest wyłożyć fortunę na prawdziwą mleczarnię z Jersey. Jack ustawił się więc wcześnie rano z krową na holu i kiedy opadła flaga, był już na trzech czwartych prostej do miasta. Wkrótce pojawił się facet i zaproponował, że ułoży dla krowy worek fasoli. Jack początkowo miał ochotę zrobić mu minę jak z marmuru, ale w końcu zadzwonił i ten dziwny facet bez trudu dał się złapać. Jack był prawdziwym łakomczuchem dla oszusta, i nie ma co do tego wątpliwości. Jack poślizgnął się na bazę, a kiedy pomachał staruszce, wytykając jej, co zrobił, zrzuciła go z lin w ciągu kilku sekund. Więc on…”

„Kiedy zaczniesz tę historię?” zapytała dziewczynka, patrząc na niego ze zdziwieniem.

„No to mnie wywalą na trawkę!” – powiedział redaktor sportowy. „Myślałem, że to ja zacząłem, siostrzyczko” – powiedział – „ale to musiał być faul”.

„Z czego dokuczacie tej małej dziewczynce?” zapytał redaktor kolejowy, wchodząc do środka i wieszając kajdanki na palniku gazowym.

„Chce usłyszeć o Jacku Pogromcy Olbrzymów” – powiedział redaktor sportowy – „ale najwyraźniej nie wita naszych marnych wysiłków zbyt wesoło. Mówisz po angielsku, czy tylko po kolejnictwie?”

„Mało prawdopodobne, żeby była w stanie zasygnalizować twój dialekt kokpitowy” – powiedział redaktor kolejowy z wyraźną pogardą. „Zejdź z torów i pozwól, że pokażę ci, jak zainteresować młody umysł”.

„Opowiesz mi tę historię?” zapytała mała dziewczynka z nadzieją w oczach.

„Zrobię to” – powiedział redaktor kolejowy, siadając na stosie wymian. „Wy, chłopaki, za dużo tracicie energii, wyjeżdżając ze stacji. Chcecie od razu wskoczyć w ekscytującą część.

⁂

„No, mała” – powiedział redaktor kolejowy – „widzisz, Jack obudził się pewnego ranka i wyjrzał przez okno. Droga była zablokowana przez łodygę fasoli, która prowadziła przez wielką magistralę lotniczą, a teraz zniknęła z pola widzenia. Jack wziął węgiel i wodę, i nie czekając, czy ma tory, chwycił się i pomknął pod górę, nawet nie gwiżdżąc na stacjach pośrednich. Kiedy dotarł do końca toru, zobaczył zamek wielkości dworca kolejowego. Więc zaciągnął hamulce i…”

„Opowiesz mi historię o Dack de Diant Killer?” – zapytała dziewczynka.

Właśnie wtedy wyszła pani, a dziewczynka zeskoczyła i podbiegła do niej. Odbyły krótką naradę i wychodząc za drzwi, personel usłyszał, jak pani mówi:

„B'ess um, muzzer opowie nam wszystko o Jacku, kiedy wrócimy do domu.”