Jack de reuzenmoordenaar

Laatst kwam een ​​verkoopster de redactie van de krant binnen met een boek dat ze aan de man bracht. Ze ging naar het kantoor van de hoofdredacteur, terwijl haar vijfjarige dochtertje, die met haar meegekomen was, in de voorvertrekken bleef, ongetwijfeld aangetrokken door het stralende en innemende uiterlijk van de medewerkers, die tijdens een van hun frequente vrije momenten ontspannen aan hun bureaus zaten te luieren.

Ze was een intelligente, krulharige jonge vrouw met een vriendelijk karakter, dus koos ze de literair redacteur uit om aan te vallen, ongetwijfeld gefascineerd door zijn aristocratische uitstraling en zijn eigenaardige gewoonte om met handschoenen aan te schrijven.

'Vertel me eens een verhaal,' eiste ze, terwijl ze haar krullen naar hem schudde en hem met haar gebiedende bruine ogen aankeek.

'Een verhaaltje, kleintje?' vroeg de literatuurredacteur met een lieve glimlach, terwijl hij haar glanzende krullen streelde.

“Zeker weten. Wat wilt u?”

‘Vertel me Dack, de Diant-moordenaar.’

“Jack, de reuzendoder? Kleine zonnestraal; met heel mijn hart.”

De literair redacteur hielp de dame op een krukje en begon:

Er was eens, vlakbij een oerwoud, in een bescheiden huisje waar de geneugten van een landelijk bestaan ​​zich op een vruchtbare manier vermengden met de zware arbeid van de landbouw, Jack, de held van mijn verhaal, woonde met zijn weduwe van moederskant. De weduwe was niet bepaald zuinig, maar noodgedwongen wel economisch ingesteld en moest daarom allerlei middelen inzetten om te overleven. Ze bezat een viervoeter met de meest voortreffelijke eigenschappen. Haar overvloedige melkproductie, haar vriendelijke en vredige aard en haar zachtaardige karakter hadden haar geliefd gemaakt bij zowel Jack als zijn moeder. Maar helaas, de omstandigheden dwongen hen al snel afscheid te nemen van hun viervoeter, en Jack kreeg de droevige taak om met een gehavende borst en hoorbaar gejammer hun weldoener naar de markt te leiden, om geruild te worden voor de meer onmisbare levensbehoeften. Dus Jack—”

'Zeg eens,' zei het kleine meisje, 'wanneer ga je me dat verhaal vertellen?'

'Kijk eens,' zei de sportredacteur, die van zijn bureau kwam aanlopen, 'je kunt niet verwachten dat zo'n jongen een plekje krijgt op zo'n zwaar parcours als dat van jou. Je praatjes zijn leuk voor op de tribune, maar je bent die vijfjarige gewoonweg de baas. Waar sta je eigenlijk op in je voordeel?'

'Tan 'ou tell me Dack, the Diant Killer?' vroeg het kleine meisje, kennelijk onder de indruk van de goedmoedige glimlach van de sportredacteur.

'Daar kun je wel op wedden, mietje,' zei die opgewekte heer, terwijl hij haar op zijn knieën nam. 'En ik zal het je recht in je gezicht geven, over het bord, zonder enige literaire wending.'

⁂

'Kijk eens,' zei de sportredacteur, 'Jack en zijn moeder zaten krap bij kas, en de oude dame gaf hem de tip om een ​​strop om de haak van de oude koe te binden en haar tegen een kerel aan te drijven die bereid was flink wat geld neer te leggen voor een echte Jersey-zuivelboerderij. Dus Jack stond vroeg in de ochtend aan de start met de koe, en toen het startsein viel, was hij al op driekwart van de afstand naar de stad. Even later kwam er een man langs die aanbood een zak blauwe bonen voor de koe te leggen. Jack wilde hem eerst een strak gezicht geven, maar uiteindelijk riep hij hem toch en die vreemde kerel had zijn haken er zo ingeslagen. Jack was een makkelijke prooi voor een oplichter, echt waar. Jack rende toen naar huis, en toen hij de oude dame de les las over wat hij had gedaan, sloeg ze hem binnen een paar seconden over de touwen. Dus hij—'

'Wanneer ga je met dat verhaal beginnen?' vroeg het kleine meisje, terwijl ze hem vol verwondering aankeek.

'Nou, ik ben eruit gegooid!' zei de sportredacteur. 'Ik dacht dat ik ermee begonnen was, mietje,' zei hij, 'maar het moet een overtreding zijn geweest.'

'Waarom plagen jullie dat meisje nou?' vroeg de spoorwegredacteur, terwijl hij binnenkwam en zijn handboeien aan de gasbrander hing.

'Ze wil graag horen over Jack de Reuzendoder,' zei de sportredacteur, 'maar ze lijkt onze onhandige pogingen niet erg grappig te vinden. Spreek je Engels, of alleen spoorwegtaal?'

'Het is onwaarschijnlijk dat ze jouw spoorwegjargon kan verstaan,' zei de spoorwegredacteur met een cynische ondertoon. 'Maak het spoor vrij en laat me je laten zien hoe je de aandacht van jongeren kunt trekken.'

'Zou je me dat verhaal willen vertellen?' vroeg het jonge meisje met een hoopvolle blik in haar ogen.

'Dat zal ik doen,' zei de spoorwegredacteur, terwijl hij plaatsnam op een stapel wissels. 'Jullie verspillen te veel tijd met wegrijden. Jullie willen meteen in het spannende gedeelte terechtkomen.'

⁂

'Nou, kleintje,' zei de spoorwegredacteur, 'kijk, Jack werd op een ochtend wakker en keek uit het raam, en de spoorlijn was geblokkeerd door een bonenstaak die een enorme luchtleiding had omgewoeld die helemaal uit het zicht verdween. Jack nam kolen en water in en, zonder te wachten of hij de rails nog had, greep hij de leiding en stoomde bergopwaarts zonder ook maar te fluiten bij de stations. Toen hij aan het einde van de rit aankwam, zag hij een kasteel zo groot als een spoorwegstation. Dus zette hij de remmen aan en—'

'Vertel je me het verhaal over Dack de Diant Killer?' vroeg het kleine meisje.

Op dat moment kwam de vrouw naar buiten, en het kleine meisje sprong van de trap en rende naar haar toe. Ze overlegden even, en toen ze de deur uitgingen, hoorde het personeel de vrouw zeggen:

"Als God het wil, zal Muzzer jullie alles over Jack vertellen als hij thuiskomt."