นักดนตรีผู้วิเศษ

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีนักดนตรีผู้เก่งกาจคนหนึ่ง เขาเดินอยู่คนเดียวในป่าและครุ่นคิดถึงเรื่องต่างๆ มากมาย จนกระทั่งไม่มีอะไรให้คิดอีกแล้ว เขาก็พูดกับตัวเองว่า “เวลาช่างผ่านไปช้าเหลือเกินในป่าแห่งนี้ ฉันจะไปหาเพื่อนที่ดีสักคนมาอยู่ด้วย” จากนั้นเขาก็หยิบไวโอลินจากหลังของเขามาเล่น จนเสียงไวโอลินดังก้องไปทั่วป่า ไม่นานนักหมาป่าตัวหนึ่งก็วิ่งเหยาะๆ ผ่านพุ่มไม้เข้ามาหาเขา

“โอ้ หมาป่ากำลังมา! ข้าไม่อยากได้มันเลย!” นักดนตรีกล่าว แต่หมาป่ากลับเข้ามาใกล้และพูดกับเขาว่า “โอ้ นักดนตรีที่รัก ท่านเล่นได้ไพเราะเหลือเกิน ข้าอยากเรียนรู้บ้างจัง”

นักดนตรีตอบว่า “ไม่นานเจ้าก็จะเรียนรู้ว่า เจ้าเพียงแค่ต้องทำทุกอย่างที่ข้าสั่ง”

“โอ้ นักดนตรี” หมาป่ากล่าว “ข้าจะเชื่อฟังท่านเหมือนศิษย์เชื่อฟังอาจารย์” นักดนตรีจึงบอกให้มันตามไป และเมื่อพวกเขาเดินไปด้วยกันได้สักพัก ก็มาถึงต้นโอ๊กเก่าแก่ต้นหนึ่งซึ่งกลวงอยู่ข้างในและผ่าครึ่ง

“ดูสิ” นักดนตรีกล่าว “ถ้าเจ้าอยากเรียนเล่นไวโอลิน จงเอาอุ้งเท้าหน้าของเจ้าเสียบเข้าไปในรอยแตกนี้” หมาป่าทำตาม แต่แล้วนักดนตรีก็รีบหยิบก้อนหินขึ้นมา แล้วใช้ครั้งเดียวก็ตอกอุ้งเท้าทั้งสองข้างของมันเข้าไปอย่างแน่นหนา จนมันต้องติดอยู่ตรงนั้นเหมือนนักโทษ “อยู่ตรงนี้จนกว่าฉันจะกลับมา” นักดนตรีกล่าว แล้วก็จากไป

สักพักเขาก็พูดกับตัวเองอีกว่า “เวลาเริ่มผ่านไปช้าเหลือเกินในป่าแห่งนี้ ฉันจะไปหาเพื่อนอีกคนมา” แล้วเขาก็หยิบไวโอลินขึ้นมาเล่นในป่าอีกครั้ง ไม่นานนักก็มีสุนัขจิ้งจอกตัวหนึ่งคืบคลานเข้ามาหาเขา “อ้อ มีสุนัขจิ้งจอกมาแล้ว!” นักดนตรีกล่าว “ฉันไม่ต้องการมันเลย”

สุนัขจิ้งจอกเดินเข้ามาหาเขาแล้วพูดว่า “โอ้ นักดนตรีผู้ประเสริฐ ท่านเล่นได้ไพเราะเหลือเกิน! ข้าอยากเรียนรู้บ้างจัง”

“ไม่นานเจ้าก็เรียนรู้ได้” นักดนตรีกล่าว “เจ้าเพียงแค่ต้องทำทุกอย่างที่ข้าสั่ง”

“โอ้ นักดนตรีเอ๋ย” สุนัขจิ้งจอกกล่าว “ข้าจะเชื่อฟังท่านเหมือนนักวิชาการเชื่อฟังอาจารย์ของตน”

“ตามฉันมา” นักดนตรีกล่าว และเมื่อพวกเขาเดินไปได้สักพัก พวกเขาก็มาถึงทางเดินเท้าที่มีพุ่มไม้สูงอยู่สองข้างทาง นักดนตรีหยุดอยู่ตรงนั้น แล้วหักพุ่มไม้เฮเซลเล็กๆ ต้นหนึ่งลงมาที่พื้นจากด้านหนึ่ง แล้วเหยียบลงบนยอดของมัน จากนั้นเขาก็หักต้นไม้เล็กๆ อีกต้นหนึ่งจากอีกด้านหนึ่งลงมาเช่นกัน แล้วพูดว่า “เจ้าจิ้งจอกน้อย ถ้าเจ้าอยากเรียนรู้ จงยื่นอุ้งเท้าหน้าซ้ายของเจ้ามาให้ฉัน” จิ้งจอกเชื่อฟัง และนักดนตรีก็ผูกอุ้งเท้าของมันไว้กับกิ่งไม้ด้านซ้าย “เจ้าจิ้งจอกน้อย” เขากล่าว “ตอนนี้ยื่นอุ้งเท้าขวาของเจ้ามาให้ฉัน” แล้วเขาก็ผูกมันไว้กับกิ่งไม้ด้านขวา เมื่อเขาตรวจสอบแล้วว่ามันแน่นพอหรือไม่ เขาก็ปล่อยมือ และพุ่มไม้ก็ดีดตัวขึ้นมาอีกครั้ง กระชากเจ้าจิ้งจอกน้อยขึ้นไปในอากาศ ทำให้มันดิ้นรนอยู่ในอากาศ “รออยู่ที่นั่นจนกว่าฉันจะกลับมา” นักดนตรีกล่าว แล้วก็จากไป

เขาพูดกับตัวเองอีกครั้งว่า “เวลาเริ่มผ่านไปช้าเหลือเกินในป่าแห่งนี้ ฉันจะไปหาเพื่อนร่วมทางอีกคน” ดังนั้นเขาจึงหยิบไวโอลินขึ้นมา และเสียงดนตรีก็ดังก้องไปทั่วป่า จากนั้นกระต่ายน้อยตัวหนึ่งก็กระโดดเข้ามาหาเขา “ทำไม กระต่ายกำลังมา” นักดนตรีกล่าว “ฉันไม่ต้องการมัน”

“โอ้ นักดนตรีผู้ยิ่งใหญ่” กระต่ายกล่าว “ท่านเล่นไวโอลินได้ไพเราะเหลือเกิน ข้าเองก็อยากเรียนรู้บ้างเหมือนกัน”

“ไม่นานเจ้าก็จะเรียนรู้ได้” นักดนตรีกล่าว “เจ้าเพียงแค่ต้องทำทุกอย่างที่ข้าสั่งเท่านั้น”

“โอ้ นักดนตรี” กระต่ายน้อยตอบ “ข้าจะเชื่อฟังท่านเหมือนศิษย์เชื่อฟังอาจารย์” พวกเขาเดินไปด้วยกันได้ระยะหนึ่ง จนกระทั่งมาถึงที่โล่งในป่า ซึ่งมีต้นแอสเพนต้นหนึ่งตั้งอยู่ นักดนตรีผูกเชือกเส้นยาวรอบคอกระต่ายน้อย ปลายอีกด้านหนึ่งผูกติดกับต้นไม้ “เอาล่ะ กระต่ายน้อย วิ่งรอบต้นไม้ 20 รอบ!” นักดนตรีตะโกน และกระต่ายน้อยก็เชื่อฟัง เมื่อมันวิ่งครบ 20 รอบ เชือกก็พันรอบลำต้นของต้นไม้ 20 รอบ และกระต่ายน้อยก็ติดอยู่กับเชือกนั้น ไม่ว่าจะดึงหรือกระชากอย่างไร เชือกก็บาดคอที่บอบบางของมัน “รออยู่ที่นั่นจนกว่าข้าจะกลับมา” นักดนตรีกล่าว แล้วก็เดินต่อไป

ในระหว่างนั้น หมาป่าได้ผลัก ดึง และกัดหิน และทำงานอยู่นานจนกระทั่งเท้าของมันหลุดออกมาจากรอยแตกได้สำเร็จ ด้วยความโกรธแค้น มันจึงรีบวิ่งไล่ตามนักดนตรีและต้องการฉีกเขาเป็นชิ้นๆ เมื่อสุนัขจิ้งจอกเห็นมันวิ่ง มันก็เริ่มคร่ำครวญและร้องสุดเสียงว่า “พี่หมาป่า โปรดมาช่วยข้าด้วย นักดนตรีทรยศข้า!” หมาป่าจึงดึงต้นไม้เล็กๆ ลงมา กัดเชือกขาดเป็นสองท่อน และปล่อยสุนัขจิ้งจอกให้เป็นอิสระ สุนัขจิ้งจอกจึงไปกับหมาป่าเพื่อแก้แค้นนักดนตรี พวกมันพบกระต่ายที่ถูกมัดไว้ จึงช่วยปลดปล่อยกระต่ายนั้นเช่นกัน แล้วพวกมันทั้งหมดก็ออกไปตามล่าศัตรูด้วยกัน

นักดนตรีได้เล่นไวโอลินอีกครั้งขณะเดินทาง และครั้งนี้เขาก็โชคดีกว่าเดิม เสียงดนตรีดังไปถึงหูคนตัดไม้ผู้ยากไร้คนหนึ่ง ซึ่งไม่ว่าเขาจะเต็มใจหรือไม่ เขาก็ละทิ้งงานของตนทันทีและเดินมาพร้อมขวานในมือเพื่อฟังดนตรี “ในที่สุดก็ได้เพื่อนที่ใช่แล้ว” นักดนตรีกล่าว “เพราะฉันกำลังมองหามนุษย์ ไม่ใช่สัตว์ป่า” แล้วเขาก็เริ่มเล่นดนตรีอย่างไพเราะและน่ารื่นรมย์จนชายผู้นั้นยืนนิ่งราวกับถูกมนต์สะกด และหัวใจของเขาก็เต้นระรัวด้วยความยินดี

ขณะที่เขายืนอยู่เช่นนั้น หมาป่า สุนัขจิ้งจอก และกระต่ายก็เข้ามาใกล้ และเขาก็เห็นได้อย่างชัดเจนว่าพวกมันมีแผนการร้าย ดังนั้นเขาจึงยกขวานที่แวววาวของเขาขึ้นและยืนอยู่ต่อหน้าผู้บรรเลงดนตรี ราวกับจะกล่าวว่า “ใครก็ตามที่คิดจะแตะต้องตัวข้า จงระวังให้ดี เพราะเขาจะต้องเจอกับข้า!” จากนั้นสัตว์ร้ายเหล่านั้นก็หวาดกลัวและวิ่งหนีกลับเข้าไปในป่า อย่างไรก็ตาม ผู้บรรเลงดนตรีได้เล่นให้ชายผู้นั้นฟังอีกครั้งด้วยความกตัญญู แล้วจึงเดินทางต่อไป