Cudowny Muzyk

Był sobie raz wspaniały muzyk, który samotnie przemierzał las i rozmyślał o najróżniejszych sprawach. A kiedy już nic nie pozostało, pomyślał sobie: „Czas zaczyna mi tu, w lesie, płynąć ciężko, znajdę sobie dobrego towarzysza”. Zdjął więc skrzypce z pleców i grał tak, że echo rozbrzmiewało między drzewami. Nie minęło wiele czasu, gdy wilk nadbiegł truchtem przez zarośla w jego stronę.

„Och, nadchodzi wilk! Nie mam na niego ochoty!” – powiedział muzyk; ale wilk podszedł bliżej i powiedział do niego: „Och, drogi muzyku, jak pięknie grasz. Też bym chciał się tego nauczyć”.

„Szybko się nauczysz” – odpowiedział muzyk – „musisz tylko zrobić wszystko, co ci każę”.

„Och, muzyku” – rzekł wilk – „będę ci posłuszny, jak uczony posłuszny swemu mistrzowi”. Muzyk nakazał mu iść za sobą i gdy przebyli razem część drogi, dotarli do starego dębu, który był pusty w środku i rozszczepiony na środku.

„Patrz” – powiedział muzyk – „jeśli chcesz nauczyć się grać na skrzypcach, włóż przednie łapy w tę szczelinę”. Wilk posłuchał, ale muzyk szybko podniósł kamień i jednym uderzeniem wbił w niego obie łapy tak szybko, że zmuszony był pozostać tam jak więzień. „Stój tam, dopóki nie wrócę” – powiedział muzyk i odszedł.

Po chwili znowu powiedział sobie: „Czas zaczyna mi tu, w lesie, ciężko płynąć, sprowadzę tu innego towarzysza”, po czym wziął skrzypce i znów grał w lesie. Wkrótce lis skradał się między drzewami w jego stronę. „O, nadchodzi lis!” – powiedział muzyk. „Nie mam na niego ochoty”.

Lis podszedł do niego i powiedział: „Och, drogi muzyku, jak pięknie grasz! Też bym chciał się tego nauczyć”.

„To się szybko nauczy” – powiedział muzyk. „Musisz tylko zrobić wszystko, co ci każę”.

„Och, muzyku” – powiedział lis – „będę ci posłuszny, jak uczony posłuszny swemu mistrzowi”.

„Chodź za mną” – powiedział muzyk; a gdy przeszli część drogi, dotarli do ścieżki, po obu jej stronach porośniętej wysokimi krzakami. Tam muzyk stanął nieruchomo i z jednej strony powalił na ziemię młody krzak leszczyny i postawił na nim nogę, a następnie z drugiej strony pochylił młode drzewo i powiedział: „A teraz, lisku, jeśli chcesz się czegoś nauczyć, podaj mi lewą przednią łapę”. Lis posłuchał, a muzyk przymocował łapę do lewej gałęzi. „Lisku” – powiedział – „a teraz podaj mi prawą łapę” – i przywiązał ją do prawej gałęzi. Kiedy sprawdził, czy są wystarczająco mocne, puścił je, a krzaki znów podskoczyły i szarpnęły małego liska, tak że zawisł w powietrzu, walcząc. „Poczekaj tam, aż wrócę” – powiedział muzyk i poszedł swoją drogą.

Znów powiedział sobie: „Czas zaczyna mi tu, w lesie, ciężko płynąć, sprowadzę tu innego towarzysza”, więc wziął skrzypce, a dźwięk rozniósł się echem po lesie. Wtem mały zając podbiegł do niego. „No przecież nadchodzi zając”, powiedział muzyk, „nie chcę go”.

„Ach, drogi muzyku” – powiedział zając – „jak pięknie grasz na skrzypcach! Ja również chciałbym się tego nauczyć”.

„Szybko się tego nauczysz” – rzekł muzyk – „musisz tylko zrobić wszystko, co ci każę”.

„O, muzyku” – odpowiedział mały zając – „będę ci posłuszny, jak uczony swojemu mistrzowi”. Przeszli razem część drogi, aż dotarli do otwartej przestrzeni w lesie, gdzie rosła osika. Muzyk przywiązał długi sznurek do szyi małego zająca, a drugi koniec przymocował do drzewa. „A teraz energicznie, mały zającu, okrąż drzewo dwadzieścia razy!” – krzyknął muzyk, a mały zając posłuchał, a kiedy okrążył drzewo dwadzieścia razy, dwadzieścia razy owinął sznurek wokół pnia, a mały zając został złapany i pozwolił mu ciągnąć i szarpać, jak chciał, tylko sznurek przeciął mu delikatną szyję. „Poczekaj tam, aż wrócę” – powiedział muzyk i poszedł dalej.

Wilk tymczasem pchał, ciągnął i gryzł kamień, i pracował tak długo, że uwolnił nogi i wyciągnął je raz jeszcze z rozpadliny. Pełen gniewu i wściekłości pospieszył za grajkiem i chciał go rozszarpać na strzępy. Kiedy lis zobaczył go biegnącego, zaczął lamentować i krzyknął z całych sił: „Bracie wilku, przyjdź mi na pomoc, grajek mnie zdradził!” Wilk zwalił drzewko, przegryzł sznur na pół i uwolnił lisa, który poszedł z nim, by zemścić się na grajku. Znaleźli związanego zająca, którego również uwolnili, a potem wszyscy razem szukali wroga.

Muzyk znów zagrał na skrzypcach, idąc dalej, i tym razem miał więcej szczęścia. Dźwięk dotarł do uszu biednego drwala, który natychmiast, chcąc nie chcąc, porzucił pracę i podszedł z siekierą pod pachą, by posłuchać muzyki. „Wreszcie nadszedł właściwy towarzysz” – powiedział muzyk – „bo szukałem człowieka, a nie dzikiego zwierzęcia”. Zaczął grać tak pięknie i zachwycająco, że biedak stał jak zaczarowany, a jego serce biło z radości.

A gdy tak stał, nadeszli wilk, lis i zając, i dobrze wiedział, że mają jakiś zły zamiar. Uniósł więc lśniący topór i stanął przed grajkiem, jakby chciał powiedzieć: „Kto chce go dotknąć, niech się strzeże, bo będzie miał ze mną do czynienia!”. Wtedy zwierzęta przestraszyły się i uciekły z powrotem do lasu. Grajek jednak zagrał jeszcze raz z wdzięczności, po czym ruszył dalej.