De wonderbaarlijke muzikant

Er was eens een wonderbaarlijke muzikant die, helemaal alleen, door een bos liep en over allerlei dingen nadacht. Toen hij niets meer had om over na te denken, zei hij tegen zichzelf: "De tijd begint me hier in het bos zwaar te vallen. Ik zal een goede metgezel voor mezelf halen." Toen pakte hij zijn viool van zijn rug en speelde zo dat het geluid door de bomen galmde. Het duurde niet lang voordat een wolf door het struikgewas naar hem toe kwam rennen.

'Ah, daar komt een wolf aan! Daar heb ik geen zin in!' zei de muzikant; maar de wolf kwam dichterbij en zei tegen hem: 'Ah, beste muzikant, wat speel je prachtig. Dat zou ik ook wel willen leren.'

'Dat leer je al snel,' antwoordde de muzikant, 'je hoeft alleen maar te doen wat ik je opdraag.'

'O muzikant,' zei de wolf, 'ik zal u gehoorzamen zoals een leerling zijn meester gehoorzaamt.' De muzikant gebood hem te volgen, en toen ze een eind samen hadden afgelegd, kwamen ze bij een oude eik die vanbinnen hol was en in het midden gespleten.

'Kijk,' zei de muzikant, 'als je wilt leren vioolspelen, steek dan je voorpoten in deze spleet.' De wolf gehoorzaamde, maar de muzikant pakte snel een steen en met één klap klemde hij zijn twee poten er zo stevig in dat de wolf als een gevangene vast kwam te zitten. 'Blijf daar tot ik terugkom,' zei de muzikant, en hij ging weg.

Na een tijdje zei hij weer tegen zichzelf: "De tijd begint me hier in het bos zwaar te vallen, ik zal een andere metgezel halen," en hij pakte zijn viool en speelde weer in het bos. Het duurde niet lang voordat een vos tussen de bomen door naar hem toe sloop. "Ah, daar komt een vos aan!" zei de muzikant. "Daar heb ik geen behoefte aan."

De vos kwam naar hem toe en zei: "O, beste muzikant, wat speel je prachtig! Dat zou ik ook wel willen leren."

'Dat leer je snel,' zei de muzikant. 'Je hoeft alleen maar alles te doen wat ik je opdraag.'

'O muzikant,' zei de vos toen, 'ik zal u gehoorzamen zoals een leerling zijn meester gehoorzaamt.'

'Volg me,' zei de muzikant; en toen ze een stukje hadden gelopen, kwamen ze bij een voetpad, met hoge struiken aan beide kanten. Daar bleef de muzikant staan, boog aan de ene kant een jonge hazelaar naar beneden en zette zijn voet erop. Vervolgens boog hij ook aan de andere kant een jonge boom naar beneden en zei: 'Nu, kleine vos, als je iets wilt leren, geef me dan je linker voorpoot.' De vos gehoorzaamde en de muzikant maakte zijn poot vast aan de linker tak. 'Kleine vos,' zei hij, 'reik me nu je rechterpoot' en hij bond die vast aan de rechter tak. Toen hij had gecontroleerd of ze stevig genoeg vastzaten, liet hij los, en de struiken schoten weer overeind en trokken de kleine vos omhoog, zodat hij spartelend in de lucht bleef hangen. 'Wacht daar tot ik terugkom,' zei de muzikant en ging weg.

Hij zei opnieuw tegen zichzelf: "De tijd begint me hier in het bos zwaar te vallen, ik zal een andere metgezel halen." Dus pakte hij zijn viool, en het geluid galmde door het bos. Toen kwam er een haasje op hem af gesprongen. "Hé, er komt een haas aan," zei de muzikant, "die wil ik niet."

'Ah, beste muzikant,' zei de haas, 'wat speel je prachtig viool; dat zou ik ook wel willen leren.'

'Dat leer je snel,' zei de muzikant, 'je hoeft alleen maar alles te doen wat ik je opdraag.'

'O muzikant,' antwoordde het haasje, 'ik zal u gehoorzamen zoals een leerling zijn meester gehoorzaamt.' Ze liepen een stukje samen tot ze bij een open plek in het bos kwamen, waar een populier stond. De muzikant bond een lang touw om de nek van het haasje en maakte het andere uiteinde vast aan de boom. 'Ren nu snel, haasje, twintig keer rond de boom!' riep de muzikant, en het haasje gehoorzaamde. Toen het twintig keer rondgerend had, had het het touw twintig keer om de stam van de boom gewikkeld. Het haasje zat vast en mocht trekken en rukken, het touw sneed alleen maar in zijn tere nek. 'Wacht daar tot ik terugkom,' zei de muzikant, en hij liep verder.

De wolf had ondertussen aan de steen geduwd, getrokken en gebeten, en was zo lang bezig geweest dat hij zijn poten had bevrijd en ze weer uit de spleet had getrokken. Vol woede en razernij stormde hij achter de muzikant aan en wilde hem verscheuren. Toen de vos hem zag rennen, begon hij te jammeren en riep met al zijn kracht: "Broeder wolf, kom me te hulp, de muzikant heeft me verraden!" De wolf trok het boompje omver, beet het touw doormidden en bevrijdde de vos, die met hem meeging om wraak te nemen op de muzikant. Ze vonden de vastgebonden haas, die ze eveneens bevrijdden, en vervolgens gingen ze samen op zoek naar de vijand.

De muzikant had onderweg weer op zijn viool gespeeld, en deze keer had hij meer geluk. Het geluid bereikte de oren van een arme houthakker, die, of hij dat nu wilde of niet, onmiddellijk zijn werk opgaf en met zijn bijl onder zijn arm kwam om naar de muziek te luisteren. 'Eindelijk heb ik de juiste metgezel gevonden,' zei de muzikant, 'want ik zocht een mens, geen wild beest.' En hij begon te spelen, zo prachtig en betoverend, dat de arme man daar stond alsof hij betoverd was, en zijn hart sprong op van vreugde.

Terwijl hij daar stond, kwamen de wolf, de vos en de haas dichterbij, en hij zag duidelijk dat ze snode plannen hadden. Daarom hief hij zijn glinsterende bijl op en plaatste zich voor de muzikant, alsof hij wilde zeggen: "Wie hem wil aanraken, pas op, want hij zal met mij te maken krijgen!" De dieren schrokken zich een hoedje en renden terug het bos in. De muzikant speelde echter nog eenmaal voor de man uit dankbaarheid en ging toen verder.