ใบอนุญาตให้เป็นคนธรรมดา

ในเมืองที่ทุกคนต้องแสดงความสามารถพิเศษเฉพาะตัว พลเมืองธรรมดาคนหนึ่งได้ค้นพบว่าการจะได้รับการปล่อยให้อยู่ตามลำพังนั้นต้องใช้เอกสารมากมายเพียงใด

อ่านเรื่อง

เมืองเบลล์เวเธอร์กำหนดให้ผู้ใหญ่ทุกคนต้องแสดงความสามารถพิเศษในงานเทศกาลประจำปี คนทำขนมปังอบขนม นักร้องร้องเพลง และทันตแพทย์เกษียณอายุคนหนึ่งทรงตัวเก้าอี้บนคางของเขา ส่วนเอดาซึ่งมีอาชีพซ่อมใบแจ้งหนี้ ได้ยื่นขอได้รับการยกเว้น

ในใบสมัครถามว่าทำไมเธอถึงไม่สามารถแสดงได้ เธอเขียนว่า: ฉันขอชมดีกว่า สามวันต่อมา ใบสมัครก็ถูกส่งกลับมาพร้อมตราประทับสีแดง ในจดหมายแจ้งระบุว่า ความชอบส่วนตัวไม่ใช่ข้อจำกัดความสามารถ

เอดาพยายามโยนส้มในครัวของเธอ เธอทำจานแตก เธอพยายามร้องเพลงและได้รับจดหมายสุภาพจากเพื่อนบ้านถามว่าท่อประปาต้องการการซ่อมแซมหรือไม่ ในที่สุดเธอก็ไปที่สำนักงานออกใบอนุญาตและขออนุญาตใช้ชีวิตแบบคนธรรมดา

พนักงานไม่มีแบบฟอร์มสำหรับเรื่องนั้น หลังจากปรึกษาหัวหน้างานสามคนแล้ว เขาจึงเสนอใบอนุญาตค้าขายริมถนนชั่วคราวให้ และแนะนำให้เธอขีดฆ่าส่วนที่ไม่เกี่ยวข้องออก อาดาจึงส่งใบอนุญาตคืนโดยขีดฆ่าทุกช่องยกเว้นชื่อของเธอ

นายกเทศมนตรีให้ความสนใจ เขาประกาศว่าการที่เอดาปฏิเสธที่จะแสดงความสามารถพิเศษจะกลายเป็นจุดดึงดูดใจพิเศษเสียเอง มีการวางเก้าอี้ไว้ใต้ป้ายที่เขียนว่า "หญิงธรรมดาที่ไม่ธรรมดา" เอดาพบรูปถ่ายของเธออยู่ข้างๆ รูปของนักแสดงโชว์กินไฟในโปรแกรมงานเทศกาล

ในวันนั้น เธอพกหนังสือมาด้วยและนั่งลงบนเก้าอี้ ผู้คนมารวมตัวกัน มีคนถามว่าเธอจะเริ่มเมื่อไหร่

“ฉันได้เริ่มต้นแล้ว” เธอกล่าว

พวกเขารอ อาดาพลิกหน้าหนังสือ นักแสดงโชว์กินไฟเดินเข้ามาหาเธอระหว่างการแสดงและถามว่าเธอได้รับค่าจ้างหรือไม่ เมื่อเธอตอบว่าไม่ เขาจึงนั่งลงข้างๆ เธอ นักกายกรรมก็มาร่วมนั่งด้วย โดยอธิบายว่าข้อเท้าของเธอเจ็บ พอถึงเที่ยง นักแสดงครึ่งหนึ่งนั่งเงียบๆ อยู่ใต้ป้ายผ้า

นายกเทศมนตรีมาถึงพร้อมไมโครโฟน เขาแสดงความยินดีกับเอดาที่คิดค้นรูปแบบความบันเทิงใหม่ที่กล้าหาญ เธอถามว่าเขาจะจัดอาหารกลางวันให้แก่คนงานที่ทำงานมาตั้งแต่เช้าได้หรือไม่

เขาบอกว่าอาหารกลางวันไม่ได้อยู่ในโปรแกรม ทันตแพทย์ที่เกษียณแล้วจึงเลื่อนเก้าอี้ออกจากคางของเขาแล้วถามว่าทำไมถึงไม่มี

งานเลี้ยงยังคงดำเนินต่อไปหลังจากทุกคนรับประทานอาหารเสร็จแล้ว เอดาชมการแสดงกินไฟ ปรบมือให้กับนักกายกรรม และซื้อเค้กจากคนทำขนมปัง ตอนสี่โมงเย็นเธอก็กลับบ้าน ตอนแรกไม่มีใครสังเกตเห็น มีผู้มาเยี่ยมสามคนยังคงถ่ายรูปเก้าอี้ว่างของเธออยู่

สัปดาห์ต่อมา สำนักงานออกใบอนุญาตได้ส่งใบประกาศเกียรติคุณให้เธอเพื่อเป็นการยกย่องผลงานอันโดดเด่นของเธอในการส่งเสริมการพักผ่อนในที่สาธารณะ พร้อมกับใบแจ้งหนี้สำหรับค่าใช้จ่ายด้านการบริหารจัดการ

เอดาแก้ไขข้อผิดพลาดสองจุดในยอดรวมและส่งคืนโดยไม่จ่ายเงิน ในช่องที่ระบุว่า ความสามารถพิเศษ เธอเขียนว่า: สังเกตเห็นเมื่อผู้อื่นต้องการพักผ่อน

พนักงานอ่านข้อความนั้น วางปากกาลง แล้วออกไปหาแซนด์วิชกิน

เรื่องแต่งต้นฉบับ © Stories.red

วงสนทนานักอ่าน

เริ่มต้นบทสนทนา

ความคิดเห็นจะแสดงหลังจากบรรณาธิการตรวจสอบแล้ว

เรื่องราวเพิ่มเติม

เรื่องราวที่ดีเดินทางข้ามพรมแดน

ติดต่อเรา

บอกเราเกี่ยวกับเรื่องราว หนังสือ หรือคำถามของคุณ