Een vergunning om gewoon te zijn

In het stadje Bellweather moest elke volwassene een speciaal talent laten zien op het jaarlijkse festival. Bakkers bakten, zangers zongen en de gepensioneerde tandarts balanceerde een stoel op zijn kin. Ada, die de kost verdiende met het repareren van facturen, vroeg een vrijstelling aan.

In de aanvraag werd gevraagd waarom ze niet kon optreden. Ze schreef: Ik kijk liever toe. Drie dagen later kwam de aanvraag terug met een rode stempel. Voorkeur, zo werd in de kennisgeving uitgelegd, was geen ongeschiktheid.

Ada probeerde in haar keuken met sinaasappels te jongleren. Ze brak een bord. Ze probeerde te zingen en kreeg een beleefd briefje van de buurman met de vraag of de waterleiding nagekeken moest worden. Uiteindelijk ging ze naar het gemeentehuis en vroeg toestemming om gewoon een mens te zijn.

De baliemedewerker had daar geen formulier voor. Na overleg met drie leidinggevenden bood hij haar een tijdelijke vergunning voor straatverkoop aan en stelde voor dat ze de irrelevante delen doorstreepte. Ada leverde het formulier in met alle vakjes doorgestreept, behalve haar naam.

De burgemeester toonde interesse. Hij kondigde aan dat Ada's weigering om een ​​talent te tonen op zich al een bijzondere attractie zou worden. Er werd een stoel geplaatst onder een spandoek met de tekst 'EEN BUITENGEWONE GEWONE VROUW'. Ada vond haar foto naast die van de vuurspuwer in het festivalprogramma.

Op de dag zelf nam ze een boek mee en ging op de stoel zitten. Er verzamelde zich een menigte. Iemand vroeg wanneer ze zou beginnen.

'Ik ben begonnen,' zei ze.

Ze wachtten. Ada sloeg een bladzijde om. De vuurspuwer kwam tussen de optredens door en vroeg of ze betaald kreeg. Toen ze nee zei, ging hij naast haar zitten. De acrobaat voegde zich bij hen en legde uit dat haar enkels pijn deden. Tegen de middag zat de helft van de artiesten rustig onder het spandoek.

De burgemeester arriveerde met een microfoon. Hij feliciteerde Ada met het bedenken van een gewaagde nieuwe vorm van entertainment. Zij vroeg of hij een lunch kon regelen voor de mensen die al sinds zonsopgang aan het werk waren.

Hij zei dat de lunch niet op het programma stond. De gepensioneerde tandarts schoof de stoel van zijn kin en vroeg waarom niet.

Het festival ging door nadat iedereen gegeten had. Ada keek naar de vuurspuwer, applaudisseerde voor de acrobaat en kocht een taart bij de bakker. Om vier uur ging ze naar huis. Niemand merkte het eerst; drie bezoekers maakten nog steeds foto's van haar lege stoel.

De week daarop stuurde het vergunningsbureau haar een certificaat waarin haar uitzonderlijke bijdrage aan de openbare rust werd erkend. Daarbij zat een factuur voor administratiekosten.

Ada corrigeerde twee fouten in het totaalbedrag en stuurde het onbetaald terug. In het vakje 'SPECIAAL TALENT' schreef ze: 'Opmerken wanneer anderen een pauze nodig hebben.'

De winkelbediende las het, legde zijn pen neer en ging een broodje halen.