Licencja na bycie zwyczajnym

Miasto Bellweather wymagało od każdego dorosłego zaprezentowania swojego talentu podczas dorocznego festiwalu. Piekarze piekli, śpiewali, a emerytowany dentysta balansował krzesłem na brodzie. Ada, która zarabiała na życie naprawą faktur, złożyła wniosek o zwolnienie.

We wniosku pytano o powód, dla którego nie mogła wystąpić. Napisała: Wolałabym oglądać. Trzy dni później wniosek wrócił z czerwoną pieczątką. W zawiadomieniu wyjaśniono, że preferencja nie oznacza niezdolności do pracy.

Ada próbowała żonglować pomarańczami w swojej kuchni. Zbiła talerz. Próbowała śpiewać i otrzymała uprzejmą wiadomość od sąsiada z pytaniem, czy hydraulika wymaga naprawy. W końcu udała się do urzędu licencyjnego i poprosiła o pozwolenie na zachowanie powszechności.

Sprzedawca nie miał na to żadnego formularza. Po konsultacji z trzema przełożonymi zaproponował jej tymczasową licencję na handel uliczny i zasugerował, żeby wykreśliła nieistotne fragmenty. Ada zwróciła licencję z wykreślonymi wszystkimi rubrykami oprócz swojego imienia i nazwiska.

Burmistrz zainteresował się tym. Ogłosił, że odmowa Ady, by zaprezentować swój talent, sama w sobie stanie się atrakcją. Pod banerem z napisem „NIEZWYKŁA, ZWYCZAJNA KOBIETA” ustawiono krzesło. Ada znalazła swoje zdjęcie obok zdjęcia połykaczki ognia w programie festiwalu.

Tego dnia przyniosła książkę i usiadła na krześle. Zebrał się tłum. Ktoś zapytał, kiedy zacznie.

„Już zaczęłam” – powiedziała.

Czekali. Ada przewróciła stronę. Połykacz ognia podszedł między występami i zapytał, czy dostaje zapłatę. Kiedy powiedziała, że ​​nie, usiadł obok niej. Akrobatka dołączyła do nich, wyjaśniając, że bolą ją kostki. Do południa połowa artystów siedziała już cicho pod banerem.

Burmistrz przybył z mikrofonem. Pogratulował Adzie wynalezienia nowej, śmiałej formy rozrywki. Zapytała, czy mógłby zorganizować lunch dla ludzi, którzy pracowali od świtu.

Powiedział, że lunch nie jest w programie. Emerytowany dentysta zdjął mu krzesło z brody i zapytał, dlaczego.

Festiwal trwał dalej, gdy wszyscy zjedli. Ada obserwowała połykacza ognia, oklaskiwała akrobatę i kupiła ciasto od piekarza. O czwartej poszła do domu. Początkowo nikt tego nie zauważył; trzech gości wciąż fotografowało jej puste krzesło.

W następnym tygodniu urząd licencyjny wysłał jej certyfikat uznający jej wybitny wkład w działalność społeczną. Do certyfikatu dołączono fakturę na pokrycie kosztów administracyjnych.

Ada poprawiła dwa błędy w sumie i zwróciła ją bez zapłaty. W rubryce „WYJĄTKOWY TALENT” napisała: Zauważanie, kiedy inni potrzebują przerwy.

Urzędnik przeczytał, odłożył długopis i poszedł po kanapkę.