Rower kolekcjonera deszczu

Emil chciał być miejskim zbieraczem deszczu. Miał trzy słoiki po dżemie, notes i rower, który skrzypiał przy każdym skręcie w lewo. Każdego ranka jeździł do bramy szkoły, na plac zabaw i do ogrodu społecznościowego, żeby zmierzyć deszczówkę.

Jego siostra powiedziała, że ​​słoiki po prostu zamokły. Emil wyjaśnił, że naukowcy zapisali różne rzeczy. W swoim notatniku zapisał datę, głębokość wody i to, czy kot z placu zabaw próbował wypić pomiar.

Przez jedenaście dni nic się nie działo. Słoiki stały puste. Potem w nocy nadeszła burza. Rano Emil włożył buty i wyjechał rowerem. Przy bramie szkoły zmierzył szerokość dwóch palców. Na placu zabaw zmierzył prawie trzy. W ogrodzie słoik się przewrócił.

Woda zalegała na ścieżce obok szopy ogrodowej. Sięgała mu do stóp. Pani Noor stała po drugiej stronie z taczką pełną sadzonek. Nie mogła się przecisnąć.

„Odpływ jest zatkany” – powiedziała. „Zadzwoniłam do dozorcy”.

Emil spojrzał na wodę. Była płytka przy szopie, głęboka przy furtce i bardzo powoli zbliżała się do sterty liści. Narysował ścieżkę w zeszycie. Potem wszedł na ławkę i zobaczył małą metalową kratkę pod liśćmi.

Pani Noor przyniosła grabie. Odgarnęła mokry koc z liści, gałązek i jednej czerwonej rękawiczki. Woda bulgotała, zataczała małe kółko i zaczęła tonąć. Emil zaznaczył kredą linię na ścianie szopy. Po minucie narysował kolejną linię niżej.

Zanim dozorca dotarł, mogli już przejść przez ścieżkę. Pokazał Emilowi ​​pokrywę odpływu, ale zalecił mu, żeby nigdy jej sam nie podnosił. Podziemne rury wodociągowe były przeznaczone dla dorosłych, którzy mieli odpowiednie narzędzia.

Emil skinął głową i to również zapisał.

Następnego dnia pani Noor dała mu dzwonek do roweru. Dozorca naoliwił skrzypiące koło. Jego siostra pomogła zrobić wodoodporne etykiety na słoiki. Nawet kot z placu zabaw wydawał się zainteresowany, choć prawdopodobnie chciał tylko zjeść śniadanie.

W piątek Emil przyniósł zeszyt do szkoły. Nauczycielka zapytała go, jaka była najprzydatniejsza miara w tym tygodniu. Emil pomyślał o deszczu, liniach kredowych i czasie, jaki zajęło wodzie pozostawienie śladu.

„Ile musieliśmy czekać, zanim pani Noor mogła posadzić sadzonki” – powiedział.

Na zewnątrz trzy słoiki stały gotowe na kolejny deszcz.