De fiets van de regenverzamelaar

Emil wilde de regenmeter van het dorp worden. Hij had drie jampotten, een notitieboekje en een fiets die piepte als hij naar links stuurde. Elke ochtend fietste hij naar de schoolpoort, het schoolplein en de gemeenschappelijke moestuin om de regen te meten.

Zijn zus zei dat de potjes alleen maar nat werden. Emil legde uit dat wetenschappers dingen noteerden. In zijn notitieboekje noteerde hij de datum, de waterdiepte en of de kat van de speeltuin had geprobeerd van het water te drinken.

Elf dagen lang gebeurde er niets. De potten bleven leeg. Toen kwam er 's nachts een storm. De volgende ochtend trok Emil zijn laarzen aan en reed naar buiten met zijn fiets. Bij de schoolpoort mat hij twee vingerbreedtes. Op het schoolplein mat hij er bijna drie. In de tuin was de pot omgevallen.

Er lag water over het pad naast het tuinhuisje. Het water reikte tot aan de onderkant van zijn laarzen. Mevrouw Noor stond aan de andere kant met een kruiwagen vol zaailingen. Ze kon er niet doorheen.

'De afvoer is verstopt,' zei ze. 'Ik heb de conciërge gebeld.'

Emil keek naar het water. Het was ondiep bij de schuur, diep bij de poort en stroomde heel langzaam richting een hoop bladeren. Hij tekende het pad in zijn notitieboekje. Daarna klom hij op een bankje en zag een klein metalen rooster onder de bladeren.

Mevrouw Noor haalde een hark. Ze trok een natte deken van bladeren, takjes en een rode want weg. Het water borrelde, draaide in een cirkeltje en begon te zakken. Emil zette met krijt een lijn op de schuurmuur. Na een minuut tekende hij een lijn lager.

Tegen de tijd dat de conciërge arriveerde, konden ze het pad oversteken. Hij wees Emil op het putdeksel, maar zei hem dat hij het nooit zelf mocht optillen. Ondergrondse waterleidingen waren werk voor volwassenen met het juiste gereedschap.

Emil knikte en schreef dat ook op.

De volgende dag gaf mevrouw Noor hem een ​​bel voor zijn fiets. De conciërge smeerde het piepende wiel in. Zijn zus hielp met het maken van waterdichte etiketten voor de potjes. Zelfs de kat op de speelplaats leek geïnteresseerd, hoewel die misschien alleen maar ontbijt wilde.

Op vrijdag nam Emil zijn notitieboekje mee naar school. Zijn juf vroeg wat de meest nuttige meting van de week was geweest. Emil dacht aan de regen, de krijtstrepen en de tijd die het water nodig had om een ​​pad te verlaten.

'Hoe lang we moesten wachten voordat mevrouw Noor haar zaailingen kon planten,' zei hij.

Buiten stonden de drie potten klaar voor de volgende regenbui.