Onun Gizemli Cazibesi

Houston'daki görkemli bir evin kış bahçesinde, Roland Pendergast kollarını kavuşturmuş ve yüzünde anlaşılmaz bir gülümsemeyle Gabrielle Smithers'ın yukarıya dönük yüzüne bakıyordu.

“Neden sana ilgi duyuyorum ki?” dedi. “Güzel değilsin, özgüvenin, zarafetin ve inceliğin yok. Soğuksun, duygusuzsun ve çarpık bacaklısın.”

“Üzerimdeki gücünüzü analiz etmeye çalıştım ama nafile. Aramızda gizemli bir zihinsel telepati zinciri var, ama bunun doğası nedir? Ne şıklığı, ne saflığı ne de ön dişleri olan birine aşık olmaktan hoşlanmıyorum, ama kader böyle istedi. Şahsen beni itiyorsunuz, ama sizi kalbimden söküp atamıyorum. Gündüzleri düşüncelerimdesiniz, geceleri kabuslarımda.”

“Vücut şeklin bana bir şapka askısını hatırlatıyor, ama seni kalbime bastırdığımda tuhaf bir sevinç heyecanı hissediyorum. Seni neden sevdiğimi sana anlatamıyorum, tıpkı bir berberin bir adamın kafasını on beş dakika boyunca kaşınan noktaya dokunmadan nasıl ovalayabileceğini anlatamadığım gibi. Konuş Gabrielle, ve bana etrafıma ördüğün bu büyünün ne olduğunu söyle!”

Gabrielle hafif bir gülümsemeyle, "Size anlatayım," dedi. "Birçok erkeği aynı şekilde büyüledim. Paltonuzu giymenize yardım ederken asla elimi altına uzatıp diğer paltonuzu yakanızın üstünden aşağı çekmeye çalışmam."