Haar mysterieuze charme

In de serre van een statig huis in Houston stond Roland Pendergast met zijn armen over elkaar en een ondoorgrondelijke glimlach op zijn gezicht, terwijl hij neerkeek op de omhooggerichte gelaatstrekken van Gabrielle Smithers.

'Waarom,' zei hij, 'voel ik me tot jou aangetrokken? Je bent niet mooi, je mist zelfverzekerdheid, gratie en flair. Je bent koud, onsympathiek en je hebt kromme benen.'

“Ik heb geprobeerd de macht die je over me hebt te analyseren, maar tevergeefs. Een of andere esoterische keten van telepathie verbindt ons beiden, maar wat is de aard ervan? Ik vind het niet prettig om verliefd te zijn op iemand die noch chic, noch naïef is, noch een voortanden heeft, maar het lot heeft het zo gewild. Je stoot me persoonlijk af, maar ik kan je niet uit mijn hart rukken. Je bent overdag in mijn gedachten en 's nachts in mijn nachtmerries.”

'Je figuur doet me denken aan een hoedenrek, maar als ik je tegen mijn hart druk, voel ik vreemde rillingen van vreugde. Ik kan je net zo min uitleggen waarom ik van je hou als waarom een ​​kapper vijftien minuten lang iemands hoofd kan masseren zonder de jeukende plek aan te raken. Spreek, Gabrielle, en vertel me wat voor betovering je over me hebt uitgesproken!'

'Ik zal het je vertellen,' zei Gabrielle met een zachte glimlach. 'Ik heb al heel wat mannen op dezelfde manier gefascineerd. Als ik je help met je overjas, probeer ik nooit onder je jas te grijpen en je andere jas van bovenaf je kraag naar beneden te trekken.'