Mısır Koçanı

Eski zamanlarda, Tanrı'nın kendisi yeryüzünde yürürken, toprağın verimliliği şimdikinden çok daha fazlaydı; o zamanlar mısır başakları elli veya altmış değil, dört veya beş yüz kat ürün verirdi. O zamanlar mısır, sapın dibinden tepesine kadar büyürdü ve sapın uzunluğuna göre başak da uzun olurdu. Ancak insanlar öyle yaratılmıştır ki, çok zengin olduklarında Tanrı'dan gelen nimetlerin değerini bilmezler, kayıtsız ve umursamaz olurlar. Bir gün bir kadın mısır tarlasının yanından geçerken, yanında koşan küçük çocuğu bir su birikintisine düştü ve elbisesini kirletti. Bunun üzerine anne, güzel mısır başaklarından bir avuç kopardı ve elbisesini onlarla temizledi.

O sırada oradan geçen Rab, bunu görünce öfkelendi ve şöyle dedi: “Bundan böyle buğday sapları artık başak vermeyecek; insanlar artık göksel nimetlere layık değiller.” Bunu duyanlar dehşete kapıldılar, diz çöktüler ve masum kuşların açlıktan ölmesini önlemek için, insanlar buna layık olmasalar bile, saplarda bir şeyler bırakması için dua ettiler. Rab, onların acısını önceden görerek onlara acıdı ve isteklerini kabul etti. Böylece başaklar şimdi olduğu gibi kaldı.