รวงข้าวโพด

ในสมัยก่อน เมื่อพระเจ้ายังทรงสถิตอยู่บนโลกนี้ ความอุดมสมบูรณ์ของดินนั้นมากกว่าในปัจจุบันมากนัก ในเวลานั้น รวงข้าวไม่ได้ออกผลห้าสิบหรือหกสิบเท่า แต่กลับออกผลถึงสี่ร้อยหรือห้าร้อยเท่า รวงข้าวเจริญเติบโตจากโคนต้นไปจนถึงยอดต้น และความยาวของรวงข้าวก็ขึ้นอยู่กับความยาวของต้น แต่มนุษย์นั้น เมื่อร่ำรวยเกินไปแล้ว พวกเขาก็ไม่เห็นคุณค่าของพรที่มาจากพระเจ้า แต่กลับเฉยเมยและไม่ใส่ใจ วันหนึ่งหญิงคนหนึ่งเดินผ่านทุ่งข้าวโพด ลูกน้อยของเธอซึ่งวิ่งอยู่ข้างๆ ตกลงไปในแอ่งน้ำและทำให้ชุดของเธอสกปรก แม่จึงเด็ดรวงข้าวที่สวยงามมากำมือหนึ่ง แล้วนำมาเช็ดทำความสะอาดชุดของเธอ

เมื่อองค์พระผู้เป็นเจ้าเสด็จผ่านมาเห็นเช่นนั้น พระองค์ก็ทรงพิโรธและตรัสว่า “ต่อจากนี้ไป ต้นข้าวโพดจะไม่เกิดรวงอีกต่อไป มนุษย์ไม่สมควรได้รับของประทานจากสวรรค์อีกแล้ว” คนที่อยู่บริเวณนั้นได้ยินก็ตกใจกลัวและคุกเข่าลงอธิษฐานขอให้พระองค์ทรงเหลือรวงข้าวโพดไว้บ้าง แม้ว่าคนเหล่านั้นจะไม่สมควรได้รับก็ตาม เพื่อเห็นแก่บรรดานกผู้บริสุทธิ์ที่จะต้องอดตายหากไม่ได้รับสิ่งนั้น องค์พระผู้เป็นเจ้าผู้ทรงทราบถึงความทุกข์ยากของพวกเขา ทรงสงสารพวกเขาและประทานตามคำขอ ดังนั้นรวงข้าวโพดจึงเจริญเติบโตอย่างที่เป็นอยู่ในปัจจุบัน