De kolf

Vroeger, toen God zelf nog op aarde wandelde, was de vruchtbaarheid van de grond veel groter dan nu; toen droegen de korenaren geen vijftig of zestig, maar vier- of vijfhonderd keer zoveel. Toen groeide het graan van onder tot boven aan de stengel, en de lengte van de aar was evenredig aan de lengte van de stengel. De mens is echter zo gemaakt dat hij, wanneer hij het te goed heeft, de zegeningen van God niet meer waardeert en onverschillig en achteloos wordt. Op een dag liep een vrouw langs een korenveld toen haar kleine kindje, dat naast haar rende, in een plas viel en haar jurk vies maakte. Daarop scheurde de moeder een handvol van de mooie korenaren af ​​en maakte de jurk ermee schoon.

Toen de Heer, die net voorbij was gekomen, dat zag, werd Hij boos en zei: ‘Voortaan zullen de korenaren geen aren meer dragen; de mensen zijn niet langer waardig de hemelse gaven te ontvangen.’ De omstanders die dit hoorden, waren doodsbang, knielden neer en baden dat Hij toch nog iets aan de aren zou laten hangen, ook al verdienden de mensen het niet, ter wille van de onschuldige vogels die anders zouden verhongeren. De Heer, die hun lijden voorzag, had medelijden met hen en verhoorde hun gebed. Zo bleven de aren zoals ze nu groeien.